Sigur Rós - ( ) (2002)

Ook een van mijn favorieten songs allertijden, van die opbouw kan ik blijven genieten.
En als dan eindelijk die crashes komen. Naar mijn mening gaat de drummer toch met de prijzen lopen met Popplagið, daarom vind ik het ook zo jammer dat de drums op de Live versie van Inni zo stil staan.

Muzikaal pareltje. Alleen terwijl ik dit vroeger echt altijd kon luisteren, merk ik wel dat ik tegenwoordig in een bepaalde mood moet zijn om dit op te zetten.

Begrijp het wel, maar bij mij is het zo: zal er niet zo dikwijls naar pakken in de kast, maar eens ik hem opzet, is 't toch telkens opnieuw genieten

Gisteren heb ik een paar nummers van deze plaat beluisterd terwijl ik de sneeuw trotseerde. Wat een prachtige ervaring! Deze zal nog wel een tijdje in mijn top 3 blijven staan.

ik weet precies wat je bedoeld Kobe Bryant fan! Staat alleen niet in mijn top 10.

Heerlijk een uurtje wandelen/fietsen met muziek in je oren! Ondertussen genieten van de sneeuw (of in andere gevallen de zon) en de muziek die prachtig door je mp3-speler klinkt! Gewoon niks aan je hoofd, maar genieten van de muziek, pas dan ervaar je de muziek pas echt! Ik ten minste!

Inderdaad, alleen zou ik deze nooit beluisteren als het zo'n 28 graden is. Deze muziek vraagt toch het wat koudere weer vind ik.

Toch is de band te goed om alleen in de winter mooi gevonden te worden. Je kan in de zomer bijv. ook een gordijntje of twee dichttrekken.

Overigens, goed nieuws: de mannen gaan weer touren!

In de zomer zou ik zelf eerder Jonsi-Go opzetten. Dit album gepaard met de winter versterkt de muziek beter dan in de zomer.

Winter - ()
Lente - Takk
Zomer - Med Sud I Eyrum...
Herfst - Agaetis Byrjun

Sigur Ros is voor het hele jaar

Bij winter kan je ook nog Von toevoegen.

Ik zou Takk en Agaetis Byrjun toch omwisselen.

( ) is inderdaad wel een winteralbum. Afgelopen week heb ik hem voor het eerst sinds vorige winter beluisterd.

Voor mij is Takk ideaal voor de herfst. AB is ideaal voor de lente, de echte geboorte zeg maar.

Maar wat maakt het allemaal uit. Het zijn 4 schitterende albums.

Ik vindt zowel AB als ( ) voor de winter, takk herfst en meo is overduidelijk zomer.

Deze blijft na zo vele luisterbeurten me raken.
Ik krijg er koud en warm tegelijk van. Jónsi zingt gewoon prachtig, hij blijft mijn favoriete zanger.
Ik begin echt te twijfelen of ik deze niet van de derde naar de tweede plaats zou verschuiven in mijn Top 10.

Niet twijfelen, doen
Je nummer 2 is lang niet zo bijzonder en sfeervol als deze

Na de laatste drie tracks nog eens te hebben gehoord heb ik deze dan toch op de tweede plek gezet. Wat blijft de afsluiter meesterlijk! Heerlijk ook dat Jónsi eigenlijk iedere keer hetzelfde zingt, de hele plaat door en dat het toch niet verveeld. Met dat ene zinnetje weet hij zowel grootse climaxen op te starten maar ook de luisteraar te ontroeren.

Juist de zang op dit album is echt een struikelblok, na 60 minuten heb ik zijn zang gehad en klinkt het gewoon zwaar monotoon. Het album boeit bij mij ook niet de volledige lengte, af en toe vind ik het zelfs erg saai. Het hoogtepunt is de afsluiter met die geweldige climax aan het eind.

In het begin kon deze me ook niet van begin tot eind boeien. Maar dat is alweer een paar maanden geleden. Het is een groeier ook wel. In iedere song zit er wel een kleine climax die er voor zorgt dat je de volledige speelduur geboeit blijft. Die climax is inderdaad geweldig! Jammer dat de drums op Inni zo stil stonden de hele climax was daardoor toch wat verpest.

Ik luister dit album al 1,5 jaar en toch blijft het hangen op 3,5 ster. Ik vind de voorganger veel beter, daar zit toch wat meer variatie in en het heeft mijn favoriete nummer van de band.

Ik vind Inni ook vele malen beter dan de studioalbums, het komt live echt beter tot zijn recht. Die climax vind ik juist op Inni veel gaver juist door de drums die wat verder weg te horen zijn.

Jammer dat de zang je niet ligt, ik zou niet zonder kunnen. AB is inderdaad ook erg sterk, maar ik ga toch voor ( ).

Grappig dat deze nu bijna algemeen als hun meesterwerk wordt gezien, ik meen me te herinneren dat hij in die tijd werd ontvangen als een wat slappe opvolger van Ageatis Byrjun.

Voordat mensen wild op zoek gaan naar linkjes van positieve recensies uit die tijd, het is goed mogelijk dat dit slechts mijn indruk is. Ik was een tijdje lang helemaal verslaafd aan die vorige. Toen deze uitkwam was mijn interesse echter te ver van dit soort muziek afgedwaald, en ik kon hier nooit echt tijd voor vrijmaken.

Een paar maanden geleden heb ik hem zelfs pas voor het eerst aangeschaft, eerlijk gezegd vooral omdat ik hem spotgoedkoop zag liggen. En omdat het toch de tijd van het jaar ervoor is, voor het eerst een aantal keer in zijn geheel beluisterd de afgelopen maanden.

Echt vriendjes kan ik niet worden met deze muziek. Ik kan er helaas niet omheen hoe statisch deze plaat is. Op een of andere manier krijg ik de indruk dat de hele plaat lang dezelfde twee akkoorden worden herhaald, waarover Jonsí dan weer steeds dezelfde acht woorden kweelt. Na een track of drie denk ik dan: Hopelandisch my ass! Als je geen zin hebt om te zingen of te spelen, blijf dan gewoon een dagje in bed liggen, man.

( )

Een rond schijfje bestaande uit 2 delen.

Dit album is als een psycholoog die stapje voor stapje iets verder gaat, en op zoek gaat naar de diepste kern van je emoties. Met een ongelooflijke kalmte. Kleine stapjes vooruit. Af en toe een klein stapje terug. Om je vervolgens tot in de diepste kern te raken.

Een tijdloos album dat je in de zware momenten van het leven weet te omarmen, en je vraagt om al je emoties eruit te gooien.
De muzikale schouder om op te huilen.

Mooi gezegt waar het album over gaat. Dat kan dus ook in een paar zinnen.

Dat klopt ook wel deels, getuige de Wiki:
En zo staat er nog wel wat meer:
( ) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
Maar er waren ook genoeg positieve reacties. Eenduidig waren de critici zeker niet. Het is maar net een kwestie van welke reviews je destijds gelezen hebt.

Wat een ongehoord zieke plaat is dit inderdaad. Kippenvel, kippenvel tot en met. Te gekke percussie!

Mijn god, nog nooit zoiets briljants gehoord. Wat is Njosnavelin een prachtig nummer, eigenlijk is alles mooi.
Kippenvel!

5!

Kleine ode nog aan Álafoss, omdat ik niet veel mensen over dat nummer hoor.

Mij doet het nummer vooral denken aan de begravenis van m'n opa. Verdriet omdat hij zo veel heeft geleden op het eind, maar rust met het feit dat hij er geen last meer van heeft. Een van mijn favoriete op dit magistraal mooie album dat ook bij de vijftigste luisterbeurt nog even mooi is als bij de eerste.

Mooier zelfs, want het moest wel duidelijk groeien bij mij

Álafoss is inderdaad geniaal!
Ook een van de betere van deze fantastische plaat.

Al tíjden Njosnavelin in mijn hoofd, komt door Vanilla Sky. Maar nog steeds luister ik hem onafgebroken. Wat een plaat.
Lijkt alsof hij altijd ''Inside your filo'' zingt? of Inside you?

Edit: Vanaf dat bericht begon ik met luisteren (alweer)
het is nu 18:04 en wát een plaat. Untitled 8 was nooit écht tot mij doorgedrongen tot nu. Ik MOET deze aanschaffen.

Het zou bijna verboden moeten zijn dit uit te brengen, zo goed!