Adele - 21 (2011)

Ik vind "I Found A Boy" een perfecte bonus-track. ECHTE soul, niet pop-soul zoals veel andere nummers. Oke, misschien een heel beetje poppy, maar toch wel een heeeeeeeeel soullig nummer. Vind "If It Hadn't Been for Love" ook een waanzinnige cover en de bonustracks voegen ook voor mij wat toe. Maar vind het album al geweldig zoals het is, zonder de bonusnummers.

Adele bewijst maar weer dat Engeland meestal de kwalitatieve goede 'mainstream' artiesten voortbrengt.

Rumour has it verveeld niet in tegenstelling tot de andere singles.

Ze kan best een clubtrack opnemen met mensen als Basement Jaxx, ze heeft wel de stem van een wailing diva

Zeker geen verkeerd plan. Wat je beschrijft, is min of meer al eens gebeurd. De single "Cold Shoulder" van haar eerste album is geremixt door Basement Jaxx. Zoek op YouTube en gij zult vinden. Erg gave versie.

Een nieuwe clubtrack lijkt me ook wel interessant, maar er zijn ook heel wat goede remixen van singles van dit album. Niet allemaal even makkelijk te vinden, maar van Rolling in the Deep vind ik de remixes door Jamie XX, Villa en The Heatwave stuk voor stuk erg sterk en Moonlight Matters (1 van de 2 leden van Villa) heeft een mooie gemaakt van Set Fire to the Rain.

Overigens vervelen Set Fire to the Rain en Someone Like You mij ook niet, maar ik heb ze ook niet zo gek vaak gehoord.

@dvtb yep die ken ik. Maar Cold shoulder album version was ook al wat pittiger dan de rest van 19.:)

Van het huidige album heb ik alleen een Moto Blanco remix van Someone like you dacht ik gehoord en dat was veel te euro en bombastisch

Ik zou haar ook iets met Deep Dish kunnen zien doen

Mijn vriendin is helemaal weg van Adele en krijg dit dus ook wel eens te horen.

Maar nee ik trek die stem van haar helemaal niet. Het zit goed in elkaar, dat is het probleem niet. Maar op een of andere manier raakt dit bij mij hele verkeerde emoties aan.

Pas vandaag voor het eerst gehoord, en ook gekocht.
Begrijp nu wel waarom dit album zo goed gewaardeerd wordt.
Adele heeft een prachtige stem.
Alleen had die cover van The Cure niet gehoeven; vandaar 4,5 **

Dus omdat 1 nummer niet had gehoeven is het geen 5 sterren waard

Kan ik prima inkomen... vind het ook het zwakste nummer van de plaat... nog wel beter dan de versie van The Cure though..

Prima conclusie.

Vijf sterren hoeft niet te beteken dat een album helemaal perfect is, maar toch zeker wel dat je ieder nummer kan waarderen.

Iedereen geeft natuurlijk op zijn eigen manier zijn stem, maar ik vind dat een album met bijv. 10 nummers waarvan 9 geweldig/goed zijn en 1 slecht toch 5 sterren verdient.

Een album waar één slecht/minder goed nummer op staat verdient in mijn ogen nooit vijf sterren. Vijf sterren is perfectie en door dat ene slechte/minder goede nummer gaat de term perfectie in mijn ogen niet meer op. Maar goed, dat is persoonlijk.

Volgens mij gaan het merendeel van de nummers toch echt wel over persoonlijk leed.
Ik heb ooit opnames gezien dat ze in tranen Someone Like You zong* kwam vrij oprecht over.

Ik zie haar als een zangeres die er teveel voor de grote massa wil zijn.
Als je positief over een album bent die slecht bevonden wordt door veel mensen,dan wordt er niks aan je gevraagd.Wel als je negatief bent over een album die goed bevonden wordt door de grote massa.

Da's ook weer zo typisch eigenlijk.

Ik zie haar eerder als een zangeres met te grote massa.

haha

ja maar ze vraagt wel om die massa,als je zo zingt en van die typische liedjes uitbrengt.

Ach Adele maakt het niet echt voor de massa heb ik het idee. Ze is een soort fenomeen dat zich eens in de zoveel tijd herhaalt. Eens in de 2 a 3 jaar komt er een plaat uit waarvoor alle yuppen van NL ineens naar de winkel rennen. Een plaat met muziek die om zichzelf behoorlijk goed van kwaliteit is maar die verder ook vrijwel door iedereen te verteren valt. Dan is er ineens een groep twintigers en dertigers die de plaat als een soort pose moeten hebben.

Dat had je eerder bij onder andere Sade, Norah Jones, Jamie Cullum en Tracy Chapman.

Hoeft niet negatief bedoeld te zijn overigens. Ik heb ook muziek van Norah en Sade in mn kast staan.

Bij haar eerste album had ik dat gevoel niet.
Vond het debuut van een Duffy interessanter; bij Adele raakte haar tweede album mij echter wel.
Verder maakt ze de verwachtingen bij het veelal moeilijke tweede album zeker waar.
Feit is dat we hier met een blijvertje te doen hebben; al geeft ze zelf helaas aan dat ze het rustiger aan wil doen.
Maar dan wil ik best wel 5 jaar wachten op een album van dit nivo.

Wat off topic berichten verwijderd.

Nee, 21 klinkt helemaal niet als muziek die gemaakt is voor de massa. Het is echter evident dat het album wel aanslaat bij een groot publiek. Dit is één van de niet zo talrijke voorbeelden in de muziek waarbij kwaliteit en populariteit hand in hand gaan. Voorwaar een puike prestatie, dunkt me!

Kwaliteit voor de massa ?

Ja ik vind dat ze haar eerste album zelfs overtreft, dat kan je van Duffy niet zeggen. Haar tweede album is maar matig. Maar waar komt dat bericht van een pauze van 5 jaar vandaan? Want op teletekst en nu.nl lees ik dan weer dat dat niet waar was.

En Rolling in the Deep heb ik herontdekt. Vond het al het beste nummer samen met He Won't Go. Maar nu is het tot eenzame hoogte gestegen, de liveversie in de Royal Albert Hall bezorgt mij de laatste weken instant kippevel.

Ze heeft zelf gezegd dat ze het de komende jaren rustig aan zou doen.
Ik bedoel verder dat Duffy veelbelovend opende maar dat het 2e album juist minder is, bij Adele wordt het nivo wel aangehouden.

'Rolling in the Deep' is een fantastisch nummer, 'Rumour Has It' dendert voortgestuwd door stevige drumslagen als een trein, 'Turning Tables' en vooral 'Don't You Remember' zijn twee mooie ballads en het prachtig gezongen 'Set Fire to the Rain' was één van de betere singles van 2011. 'Someone Like You' is een mooie afsluiter met een naar de keel grijpend refrein. Daartussen zakt het album echter wat in, van nummer 6 tot 10 verslapt m'n aandacht. Die songs houden het niveau van de eerste helft van de plaat niet aan. Dat maakt van dit album niet DE klassieker waarvoor sommigen het verslijten, maar '21' is wel gewoon een heel goed album van een uitstekende zangeres.

Kwaliteit én gewaardeerd door de massa.

hmmm
Doelgroep lijkt me vantevoren wel redelijk bepaald bij het produceren van deze cd

Dat lijkt me een redelijk circulair argument: als het album bij een bepaalde (doel)groep succes heeft, is het album dus geproduceerd voor die doelgroep? En hoe is die doelgroep dan bepaald?

Dit wordt gewoonlijk aangeuid met 'wishful thinking'. Het kan jouw smaak niet zijn, maar die meid heeft echt iets authentieks, een goede stem én de productie is gewoon goed. En een mens bepaalt zelf wat ie goed vindt, al heeft massasucces wel eens een keerzijde.

Help me anders eens: van Otis die dood is (God rest his soul) wat is daarvan de doelgroep? Blank, wit, jong. oud? En is dat album of veel andere Atlantic Soul dan ook geproduceerd voor die doelgroep? En mogen wij als bleekscheet dat soort muziek dan wel goed vinden?

Is eerder een observatie die IMHO juist is en geen argument omdat ik er geen waardeoordeel aan hecht.
Ik denk dat men qua marketing van een product als deze CD zeer zeker van te voren nadenkt over welke doelgroep aangesproken moet worden, het liefst zo breed mogelijk, en dat daar de productie op aangepast wordt.
Nogmaals, geen waardeoordeel want dit hoeft niet te betekenen dat het een slechte plaat is. Het is inderdaad gewoon niet mijn smaak. (Ik heb geen smaak,..en ook geen zout )

Voor wat betreft je vraag over Otis Redding; Zijn platen zijn natuurlijk in compleet andere tijden gemaakt als de onze. Ik heb me weleens laten vertellen dat Motown meer aansluiting zocht bij ook het blanke publiek, en dat bijvoorbeeld Stax (waar overigens veel blanke muzikanten bij speelde) meer bij zwarte mensen, metname ook met hun protest liederen. Maar zoals gezegd andere tijden, dus niet relevant dunkt me.