menu

Adele - 21 (2011)

mijn stem
3,70 (859)
859 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Soul
Label: XL

  1. Rolling in the Deep (3:49)
  2. Rumour Has It (3:43)
  3. Turning Tables (4:10)
  4. Don't You Remember (4:03)
  5. Set Fire to the Rain (4:02)
  6. He Won't Go (4:38)
  7. Take It All (3:48)
  8. I'll Be Waiting (4:02)
  9. One and Only (5:48)
  10. Lovesong (5:16)
  11. Someone Like You (4:47)
  12. If It Hadn't Been for Love * (3:09)
  13. Hiding My Heart * (3:29)
  14. I Found a Boy * (3:37)
  15. Turning Tables [Live Acoustic] * (4:21)
  16. Don't You Remember [Live Acoustic] * (4:18)
  17. Someone Like You [Live Acoustic] * (5:15)
  18. Need You Now * (3:40)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 48:06 (1:15:55)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
De afsluitende zin in mijn stukje over 19 van ene Adele 26 januari 2008:
aERodynamIC schreef:
Nu 'in' bij mensen die goede toegankelijke muziek kunnen waarderen, over 11 maanden ook 'in' bij jouw libelle-lezende moeder. Let op mijn woorden

Mijn hemel, wat is het hard gegaan! Elf maanden? Ik geloof dat dat er heel wat minder waren.
Vooral in Nederland is Adele erg populair geworden en ik denk dat Paul de Leeuw daar ook een handje mee geholpen heeft. Ze trad al snel in zijn zaterdagavond show op en er was chemie tussen die twee. Niet snel daarna volgde nog een optreden in haar show, en nog eentje.... die twee konden het wel vinden, en Nederland idem dito bleek wel, want 19 sloeg in als een bom.

Op één of andere manier hing er de afgelopen weken een spannende sfeer rondom het verschijnen van 21. Velen voelden een goed album aankomen, mede dankzij de geweldige single Rolling in the Deep en haar optreden bij Jools met Someone Like You. Dit in combinatie met het succes van 19 en haar populariteit, zeker hier in Nederland, zorgde voor torenhoge verwachtingen. Altijd eng natuurlijk, want de teleurstelling kan groot zijn.
Toch zullen velen deze toegankelijke, goedlachse zangeres met dat heerlijke accent ook nu wel weer in de armen sluiten.

En of dat terecht is? Ik denk het wel. Op 21 horen we een gegroeide Adele. Haar stem draagt net als op 19 het album, maar nu is de songkwaliteit ook hoger, klinkt het allemaal wat voller en is er niet bezuinigd op de instrumentatie. Sommigen zullen dat misschien als charme-verlies ervaren, maar de meerderheid zal het wel waarderen, zeker de liefhebbers van Rolling in the Deep.
Want wie kan nu niet genieten van de strijkers in combinatie met die powerstem en piano op Turning Tables? En dat rauwere geluid op Rumour Has It is toch heerlijk? (invloed van Rick Rubin wellicht?).
Of wat te denken van zo'n heerlijke ballad als Someone Like You? Dat zijn toch geweldige nummers. Ze kan hier met gemak de concurrentie aan met haar eigen (pardon: Dylan's) Make You Feel My Love; we hebben er een nieuwe zwijmelaar bij.
Zwijmelen is het ook op Don't You Remember waar ik bijna spontaan met mijn handen in de lucht heen en weer wil gaan zwaaien om vervolgens schichtig om me heen te kijken of niemand dat gezien heeft, want ergens is dat toch iets te genant. Zo'n nummer is eigenlijk op het randje, maar verdomme nog an toe: als je zo'n strot opentrekt maakt dat toch helemaal niet uit? Handjes in de lucht dus.
Dan is het soulvolle One and Only er ook wel eentje om lekker op mee te deinen, maar dat nummer heeft toch iets rauws en het orgeltje geeft het een ietwat sleazy laagje mee waardoor dit minder op het randje is.
De swing (of gospel) van Rolling in the Deep keert terug op I'll Be Waiting en dat is een richting die mij bevalt. Hier hoor je duidelijk de groei die Adele heeft doorgemaakt.
En die Cure-cover Lovesong? Nee, het origineel is beter maar ik heb the Cure, en zeker dat nummer nu eenmaal hoog zitten. Deze 'loungy versie' is echt heel mooi geworden en past helemaal bij Adele, maar mocht ik kiezen....tja.... misschien niet helemaal terecht, want ze geeft het nummer een eigen draai en het lukt haar prima.

U begrijpt het al: ook ik was al weken bevangen door de Adele koorts en ik kon het bijna niet meer uithouden tot vrijdag 21 januari. Het heeft lang geduurd, maar het wachten is na vandaag over en het is zeer zeker beloond.
Ik weet wel dat ik iets te veel binnen een roze wolkje aan het luisteren ben. Ik voelde dat het mooi zou worden zoals vele anderen, en het mocht simpelweg niet tegenvallen. Voeg daarbij de euforie van het bemachtigen van het Paradiso-kaartje en dan weet je het wel....
Nogmaals: het wachten is beloond en de verwachtingen zijn wat mij betreft ingelost. Adele zal alleen maar nog grootser worden en ik hoef deze keer niet af te sluiten met de zin waar ik bij 19 mee afsloot. De Heineken Music Hall heeft ze al achter de rug en ik kan daarom nu juist zeggen blij te zijn tot de gelukkige groep te behoren die er exclusief bij mag mij zijn in Paradiso, want dat is het: je behoort tot de geluksvogels door daar bij te zijn.
Wie had dat 3 jaar geleden toch kunnen bedenken?!

avatar van west
4,0
Wauzzer schreef:
Wat een grandioos album is dit zeg. Puur genieten!


En genieten is het met 21 van Adele. Je krijgt veel hele mooie liedjes, ondermeer uitgevoerd met violen, piano en de schitterende stem van Adele, die ook technisch knap zingt. Daarnaast een aantal heerlijke uptempo songs, met als hoogtepunt de single Rolling In The Deep.
Soms klinkt het als Motown, dan hoor je weer Soul en / of Pop uit de jaren '70, dan weer is het een singer/songwriter album. Ook Gospel lijkt om de hoek van de deur te kijken en dan weer wordt uit dit soort vaatjes tegelijk geput.

Vrijwel alle songs zijn goed tot echt sterk. En als Adele dit soort liedjes zingt is het dus raak. Het begint met een Motown achtig nummer wat echt fantastisch is. Zo goed is Rolling In The Deep dat het wat mij betreft nu al een instant klassieker is. Die Motown sfeer trekken we nog even door op Rumour Has It, ook al zo'n lekker nummer. Vlot, raak en goed.
Ik ben altijd kritisch op ballads, maar als er violen en piano uitrukken scheelt dat. En als Adele Turning Tables en Don't You Remember zo mooi zingt, dan zet ik de muziek harder. Set Fire To The Rain is een goed popnummer, maar klinkt mij soms wat te soepel. Het is het enige nummer waar ik de productie net wat te glad vind klinken. De muzikale klasse spat echter gelijk weer uit je speaker bij He Won't Go. Gebaseerd op een dijk van een bas en mooie piano vertelt Adele ons dat 2 mensen niet bij elkaar weg durven gaan. De 'bridge' in het nummer is werkelijk prachtig.

Take It All is wonderschoon: soul & gospel met piano en koor. Bijna over the top, maar toch niet: hallelujah! Hoe mooi kan je een nummer zingen? Veel mooier als Adele dat hier doet, bestaat niet. En dan gaan we uptempo met piano, toeters en een heerlijke beat op I'll Be Waiting. Dit oh zo lekkere nummer sluit perfect aan op Take It All. Let ook hier op de geweldige bridge in het nummer.
One And Only lijkt 'maar' een mooie popballad. Tot het orgeltje erbij komt en Adele er een tandje bij gooit en het nummer naar een hoger niveau tilt. Het wordt gevolgd door een prachtig nummer van The Cure: Love Song. Veel artiesten zouden wat mij betreft hier af moeten blijven, maar als Adele dit zingt in haar uitvoering met akoestische gitaar en orgeltje op de achtergrond klinkt dit zo mooi. Het snijdt dwars door me heen. Vergeleken daarbij lijkt Someone Like You een 'gewoon' mooi lied, maar de sterke zang zet ook dit nummer goed neer.

Echter: dan zijn er nog de bonustracks. If It Hadn't Been For Love klinkt bijna als een bluesy traditional. Een wat ander stijl dus dan de albumtracks, maar het is een niet te missen aanvulling op het album. Onder begeleiding van een akoestische gitaar gaat Adele helemaal los. Ook Hiding My Heart is een akoestisch nummer. Het is een triest liedje en duidelijk is dat Adele misschien nog wel meer trieste liedjes moet gaan opnemen, want ook dit lied is raak.

Daar waar Duffy vrij recent het niet redde met haar tweede album, slaagt Adele met vlag en wimpel. Ze is pas 22, maar wat een talent zeg! Zo veel soul, passie en klasse maken dit een topalbum.

avatar van Luky12
5,0
Genieten is dat geweldige album! Nu al een favoriet voor lijst van 2011.
Ik vind Adele echt uitgroeien tot een echte volwassen zangeres en de cd 19 is daarom ook zeker overtroffen met dit prachtige album.

Het begint met het geweldige Rolling In The Deep, toen deze plaat uitkwam dacht ik al gelijk het album moet de meest geweldige albums die er zijn gemaakt overtreffen.
Daarna Rumour has it een nummer waar ik helemaal uit me dak kan gaan! Heerlijk gewoon. Dan komt de eerste balled van het album: Turning Tables. Adele is toch wel de koningin van de Balleds! Toen ik die voor eerst hoorde stonden me haren recht overeind en die zang vol door me ziel heen! poeh poeh!

Dan komen er 2 geweldige nummers: Don't You Remember en Set Fire to the Rain. Vooral die laatste is voor mij een van de favoriete nummers van album. Dat refrein is zo geweldig! Je gaat nadenken bij dat nummer, dat is wat ik heb ermee tenminste! He Wont go is de absolute brigde erin oei Adele wat maak je het toch allemaal mooi! En zeker het nummer erna is de Soul die naar boven komt helemaal raak. Lekker koortje erachter en zingen maar!
Het up-tempo I'll Be Waiting is heerlijk! Dan komy cover van The Cure voorbij voor mij het minste nummer van het album. Had nog maar een goede eigen balled erop gegooit was beter geweest!

Dan komt een torehoge live song: Someone Like you, live gehoord bij Jools en is echt goed live op de cd valt tegen, maar wel Adele song number 1 hoor!

Een talent van de hoogste orde en genieten doen we met haar!


En nog maar 22.....

avatar van Mark17
4,0
De opkomst van de zangeressen met een soulstem is sinds 2006 een feit en de wereld stond voornamelijk open voor de talentvolle Amy Winehouse. Met haar rauwe randje en afwijkende persoonlijkheid was ze de belofte voor de muziekwereld. Waar Winehouse eindigde begon de carrière van Duffy en Adele. Duffy met haar ‘eigen’ geluid wist het na haar veelbelovende debuutalbum niet waar te maken op het vervolg en dus was het aan Adele om de wereld te veroveren.

Dat lukt inmiddels aardig. Adele heeft voornamelijk in Nederland een behoorlijke fanschare en weet met haar debuutalbum ‘19’ de titel best verkochte album van 2009 binnen te slepen. Ze scoort hits met Chasing Pavements en Make You Feel My Love. Deze laatste staat al 41 weken in de Britse hitlijsten en is daardoor misschien wel de meest succesvolle coverhit aller tijden. Na twee jaar van stilte is ze terug met een plaat waar je u tegen zegt.

Het album genaamd ‘21’ opent al meteen met de recente hit Rolling In the Deep. Het is Adele’s grootste hit in Nederland en dat is te danken aan producer Paul Epworth en de uitvoerend artiest zelf. Sterker kun je een album niet beginnen. Ook Rumour Has it is perfect uitgebalanceerd en heeft een weergaloze ‘break’ tegen het einde. Echt, zet dit nummer zo hard als je kunt en laat de trip over je heen komen. Kippenvel gegarandeerd. Turning Tables is rustiger en helemaal zoals we de oude Adele kennen: vol emotie. Misschien wel haar sterkste ballad sinds de start van haar muziekcarrière. De nummers Don’t You Remember en Set Fire To The Rain sluiten de inleiding van 21 voortreffelijk af. Met name de laatste heeft een uitzonderlijke goede bridge en een nog beter refrein. Vanaf het zesde nummer weet Adele nog altijd te beroeren en voel je haar echt binnenkomen. Zelden heb ik een zangeres gehoord die zich zo inleeft in de melodie dat je de luisteraar recht in het hart kunt raken. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij het innemende Someone Like You, recentelijk schitterend live uitgevoerd bij Jool’s Holland.

Wat Adele hier presteert is alleen voor de groten der aarde weggelegd. Ze weet op een emotionele wijze pop en soul te vermengen tot dertien wereldnummers. Nu al kandidaat voor de top tien van het jaar 2011 en aanstaande vrijdag te horen en zien in de finale van ons eigen The Voice of Holland. Nu kan dat nog.

4.5/5

avatar van kemm
3,0
Geen twijfel dat Adele een van de beste zangeressen van het moment is! Naast de titel verraadt dit album nergens dat het hier om een frisse twintiger gaat. Vocaal is dat een positieve noot, met veel maturiteit en beheersing in haar stem, met toch dat tikkeltje speelsheid. Jammer genoeg werkt het voor de muziek anders uit: het klinkt soms ontzettend oubollig, alsof haar doelgroep uit 40-plussers moet bestaan. De eerste twee nummers zijn nog bijzonder leuk en vol leven, onder andere vanwege het drumgebruik, maar daarna lijken de arrangementen met elk nummer ouderwetser te worden, en niet op de knipogende retro-manier. Melodieën en instrumentatie zijn vaak weinig inspirerend en nogal -tja hoeveel synoniemen kan ik verzinnen- gedateerd. 21 had even goed een plaat uit 1997 kunnen zijn. Hoewel daar op zich niets mis mee is, vind ik het vooral jammer dat een stem als die van Adele niet vergezeld wordt met het eigen(zinnige) geluid dat het verdiend. Nieuwe genres uitvinden of potten breken met een baanbrekend geluid hoeft ze niet te doen, maar een beetje eigen karakter zou absoluut geen kwaad kunnen.

Zoals gezegd, de eerste twee tracks zijn prima, en na een track of 5 te skippen valt er ook nog het een en ander te genieten. Zo zijn One and Only en Someone Like You twee erg mooie ballades en weet ze ook van Lovesong een meer dan aardige versie neer te zetten. De bonustracks weten eveneens te bekoren (vreemd en jammer dat dit dan enkel bonus mag zijn). Absolute topsongs als Chasing Pavements of Hometown Glory staan er echter niet op.

Als artieste volledig overtuigen is ook nu nog niet gelukt voor... ik zei een van de beste zangeressen, maar op het ogenblik is er geen enkele dame die qua zang kan tippen aan Adele! Volgende keer beter, maar dat dacht ik met 19 ook al...

avatar van Peter Cajon
4,5
Was de nieuwe cd van Duffy een onverwachte tegenvaller, zo niet 21 van Adele. Met een nog betere stem dan op 19 laat ze horen dat soul niet aan kleur vastzit. De dampende bassen en droge dreunen van de drums op Rolling in the deep en Rumour has it laten onmiddellijk horen dat Adele uit een ander nog sterker gevuld vaatje tapt.
Daarna laat de jonge diva horen dat ballads haar speelveld is en iedereen die daar mee wil spelen moet van hele goede huize komen willen ze deze stemvirtuoos van dat speelveld zingen. Turning Tables en Take it all zijn tranentrekkers in de stijl van Hometown Glory zonder ook maar een moment de geloofwaardigheid te verliezen. Met achtergrondkoortjes als in de beste jaren van Elvis Presley laat Adele horen waar je gas geeft en waar niet. Gospel en pop verenigt alsof het nooit anders is geweest.
Het lijkt wel alsof heel Nederland Adele Someone like You bij Jools Holland - wat interviewt die man trouwens verschrikkelijk slecht - heeft horen zingen. Ja, ik ook. De intensiteit en pijnlijke rauwheid waarmee ze dat nummer daar zong vind je niet helemaal terug op deze cd, maar er staat nog steeds een nummer dat je kippenvel weet te bezorgen.
Ik heb maanden op deze cd zitten wachten en misschien niet eerlijk, maar je verwachtingen worden met de dag hoger. Ik heb de cd gewoon bij een lokale Plato gekocht voor 16.95 gekocht. Zeven euro meer dan de aanbieding van een winkelketen waar een cabaretier dagelijks vertelt dat het zijn winkel is, maar 21 is iedere eurocent en meer waard.
Helemaal geen kritiek? Ach, de strijkers hadden wat mij betreft wel achterwege mogen blijven en Set fire to the Rain is misschien wel erg poppy - de pounding drum maakt wel veel goed - en van Lovesong van The Cure had ze misschien beter kunnen afblijven, maar dit album wordt een standard en staat over tien jaar nog als een huis. Adele is een blijver en wanneer ze besluit om Boer daar ligt een kip in 't water op te nemen trek ik zo weer de knip open, want ook dat wordt een openbaring.

avatar van Choconas
4,0
Het gaat goed met Adele: dit album ligt nog maar een paar dagen in de winkels, maar er zijn nu al meer dan 150 stemmen, een gemiddelde dat er niet om liegt (rond de vier sterren) en al zeven pagina's vol berichten over het album. Geen idee of die aandacht terecht is, ik weet alleen dat ik erg uitgekeken heb naar 21 en dat het mijn stoutste verwachtingen overtreft.

Het album begint met Rolling in the deep (hoe kan het ook anders): de sublieme eerste single die 21 vooraf gegaan was en algauw naar meer smaakte. Het album vervolgt met de sterke stamper Rumour has it en de prachtige ballad Turning tables (zoals alleen Adele dat kan). Andere fraaie liedjes zijn mijns inziens het opzwepende Set fire to the rain, het drukke I'll be waiting, de gevoelige afsluiter Someone like you en de bluesy bonustrack If it hadn't be for love (die had er best standaard op gemogen). Verder kan ik erg genieten van de geslaagde vertolking van Lovesong: een prachtig nummer dat al vele malen gecoverd is, maar dat Adele zich uitstekend eigen weet te maken. Slechts twee nummers zijn wat mij betreft minder geslaagd: Don't you remember, dat in de refreinen onwillekeurig aan Use somebody doet denken, en het nogal saaie He won't go. Maar dat is haar natuurlijk snel vergeven.

Als we de balans opmaken, geeft Adele met 21 een uitstekend vervolg aan 19 van een paar jaar geleden. Wat met name blijft overtuigen is haar geweldige stem: het blijft een genot om Adele te horen zingen. 21 is al bij al een prachtige popplaat geworden, waarmee Adele een gooi doet om in 2011 de wereld definitief aan haar voeten te krijgen.

avatar van Reijersen
3,5
We schrijven het jaar 2008. Een dikkige Britse zangeres met een dijk van een stem komt met haar eerste album. Jong als ze is vernoemd ze dat album dan ook naar haar leeftijd bij het maken van de cd. Het was even wennen, maar Nederland ging uiteindelijk plat voor haar muziek. We hebben het natuurlijk over Adele.
Nu is het 2011 en is haar langverwachte opvolger uitgekomen. Wederom met een leeftijd als titel: ‘21′.

Het album opent met de single die al een tijdje op de radio horen. En niet zo maar een single, maar eentje waar iedereen sinds de eerste nooit over rept en roert. Want als het gehele album het niveau zou hebben van dit fantastische ‘Rolling in the Deep’, dan zou het om een instant classic gaan. De gospel, de ritmiek, de blues, het nummer klopt simpelweg van top tot teen.
De herkenbare ritmiek komt ook weer terug in ‘Rumour Has It’, het tweede nummer van het album. Wat dit nummer in ieder geval erg sterk maakt is hoe Adele als het ware met haar stem en zangstijl in het nummer hangt. Ze volgt op een mooie manier de ritmiek die met zeer diverse instrumentatie aangegeven wordt. Eerlijk gezegd vind ik dan het refrein wat simpel, wat olijk.
‘Turning Tables’ is voor mij een typisch Adele nummer. In een nummer als dit kan ze perfect haar vocalistische kwaliteiten uitspreiden. Ondersteund door een introverte instrumentatie, mooi gevoelig, kan Adele helemaal los gaan met haar zang. Iets wat ze dan ook met verve doet.
In de lijn van het vorige nummer ligt zekers het prachtige ‘Don’t You Remember’. Dit nummer is wel wat voller qua instrumentatie, maar wederom kan Adele vol overtuiging laten horen wat een bijzonder goede zangeres ze eigenlijk is. En ook al is het tekstueel erg herhalend, vervelen doet het nooit.
Een bijzonder nummer vind ik ‘Set Fire to the Rain’. Mooie tekst en door de combinatie van zang, ritme, opbouw en sfeer een erg meeslepend nummer. Je wordt als het ware meegezogen in de dramatiek die dit nummer uitstraalt.
Één van de gladste nummers van dit album is zonder twijfel ‘He Won’t Go’. De hele ritmiek, het vlakke karakter. Natuurlijk zingt Adele weer erg goed, maar het nummer kakt met de seconde meer en meer in. En als er tegen het eind van een nummer een break komt verwacht ik dat het toch nog los gaat, maar het mocht niet zo zijn. Het minste nummer van het album naar mijn mening.
Gelukkig worden we weer teruggegooid naar een glimlach met ‘Take It All’. Wat heeft Adele ten eerste een prachtige stem. Er is misschien wel geen ander nummer op dit album waar je het zo goed als op ‘Take It All’. Een gospel-achtig nummer, fantastisch ook hoe dat achtergrondkoortje gebruikt wordt. Zonder twijfel één van de allerbeste nummers van dit album. En anders een groot favoriet van mij.
‘I’ll Be Waiting’ is een nummer waarbij ik het eigenlijk nog steeds niet echt weet. Mooie blazers, ritmisch pianowerk, maar het klinkt allemaal iets te makkelijk. Dat zelfde gevoel bekruipt me ook wel een beetje bij ‘One and Only’. Teren op het bekende Adele-succes heet dit dan. Zolang er niet teveel van dit soort nummer op staan kan ik er echt van genieten, maar dit hebben we nu wel genoeg gehoord. De drum grooved nog wel aardig.
Dan is het tijd voor ‘Lovesong’. Het is een cover van een nummer van The Cure. Nu heb ik persoonlijk bijzonder weinig met The Cure en heeft ook het origineel van ‘Lovesong’ mij nooit kunnen boeien, dat er gif op in te nemen was dat ik deze cover beter zou vinden. En waarschijnlijk simpelweg omdat de stijl van Adele mij een stuk beter past als de stijl van The Cure.
Het album wordt dan officieel afgesloten door een nummer die we ook al ruim voor de release van het album hadden gehoord. Adele zong dit nummer bij Jools Holland. ‘Someone Like You’ is een prachtige ballade geworden en kan met recht een waardige afsluiter genoemd worden.

Maar nu is de term afsluiter wat vergankelijk want op de release die in Nederland te vinden is, is ook versie met 2 bonustracks. De bonustracks heten ‘If It Hadn’t Been For Love’ en ‘Hiding My Heart’. En als je naar die nummers luistert dan kan je zeggen dat ze zonder twijfel makkelijk op het reguliere album hadden gepast. Of het nu het country-achtige en knauwerig gezongen ‘If It Hadn’t Been For Love’ is of het gevoelige ‘Hiding My Heart’.

Concluderend valt te zeggen dat ‘21′ een waardige opvolger voor ‘19′ is geworden. Adele is zonder twijfel één van de allerbeste zangeressen van heden te dage. En als ze nu nog iets meer de spanning op gaat zoeken zal ze haar naam misschien wel definitief vestigen.

avatar van Nick4
3,5
Adele's debuutalbum is bij mij niet lang blijven hangen. Voornamelijk door de vaak karige instrumentatie en het hoge zeurgehalte. De nummers die ik nu nog kan aanhoren zijn Daydreamer, Crazy for You, Make You Feel My Love en Hometown Glory. Leuke liedjes, maar echt geniale nummers zaten er niet tussen. Toch was dit wel genoeg om -na het luisteren van Rolling in the Deep- me te wagen aan de opvolger '21'. En na 2 luisterbeurten moet ik zeggen dat ze er een enorm stuk op vooruit is gegaan! De instrumentatie is voller en ritmischer, de composities beter uitgedacht, zang is oprechter en emotioneler (op een goede manier) en de teksten genuanceerder. Hierbij is de eerste helft (1-5) wel superieur aan de tweede helft, maar toch staan geen echt slechte nummers op. Bovendien maakt ook de kippenvel bezorgende afsluiter "Someone Like You" een hoop goed voor de tweede helft.
4*

avatar van judgepaddy
2,0
Honkie schreef:
Begint vrij sterk maar loopt daarna vast in 13 in dozijn liedjes.


Totaal mee eens Honkie.

Het begint zeer aardig en haar stem staat in dienst van de muziek. maar naarmate de plaat vordert krijg ik steeds meer het idee dat de muziek gaat fungeren als middel om haar stem te etaleren en krijg ik een soort Popstars idee.
Het geheel gaat mij uiteindelijk behoorlijk irriteren. Zo erg dat ik mezelf betrap dat ik haar uithalen gekscherend na zing. (Zeer irritante eigenschap van mij overiggens )

Voor mij is het allemaal veel te clean, een soort soul/pop plaatje voor de gehele familie; veel te veilig geproduceerd en uitgevoerd.

2 sterretjes voor die paar aardige nummers.

avatar van Rich_B
5,0
Wat een geweldig album is dit zeg!
Ik heb hem vorige week meteen gekocht!
De aanleiding waarom ik deze cd zo graag wilde hebben, was eigenlijk omdat ik 'Set fire to the rain' zo geweldig vond.
Uiteindelijk cd gekocht, en ook helemaal verliefd geworden op 'Rolling in the deep' & 'Don't You remember' Heel het album is uitermate sterk, maar deze steken er bij mij toch wel bovenuit!
Alvast één van de beste albums van 2011!

avatar van oceanvolta
4,5
Mooi album dat goed laat horen dat Adele gegroeid is als zangeres en componist. Het album begint knallend met Rolling in the Deep en Rumour Has It. Dit zijn meteen mijn favorieten samen met Set Fire to the Rain. Natuurlijk is het eerste wat opvalt de stem van Adele. Wat een klasse. Het is die stem die mijn aandacht vast weet te houden als de nummers iets minder boeiend zijn. Dit zijn voor mij Take It All, I'll Be Waiting en One and Only.
Lovesong, the cover van the Cure, vind ik erg geslaagd. Ik moet toegeven dat ik het origineel niet ken. De afsluiter Someone Like You is weer van ongekende schoonheid. Luister eens goed naar de tekst van dit nummer. Ik werd echt geraakt door de zin: Never mind, I'll find someone like you
Al met al een zeer geslaagd album met genoeg diepte, mooie instrumentatie, goed geproduceerd en over de hele linie sterke nummers. En als Adele dan de zangeres is verdient zo'n plaat gewoon dik 4 sterren!

avatar van Maartenn
3,0
Maartenn (crew)
Ook ik ben de laatste tijd aardig doodgegooid met deze cd. Ik had hem cadeau gegeven aan mijn vriendin en sindsdien wordt deze plaat overal mee naartoe gesleept.

Adele heeft een harde, barse stem. Eigenlijk hou ik daar niet zo van. Toch weet ze hier op een goede manier gebruik van te maken in zowel de wat krachtigere nummers ( Rolling in the Deep, Rumour Has It ) als in de ballads ( Turning Tabels, Don't You Remember ). Dat is dan denk ik ook het grootste pluspunt aan deze plaat.

Waarom dit album echter voor mij geen echte hoogvlieger is, is dan ook omdat de nummers onderling weinig coherentie vertonen. Er hebben een aantal producers aan deze plaat mogen sleutelen, wat er toe heeft geleid dat er niet een mooie lijn in het album is te vinden. Sommige nummers zijn vol geproduceerd (blazers, strijkers enz.) andere juist weer heel summier. Dit maakt de plaat vermoeiend om naar te luisteren.

Ik had hier eigenlijk meer van verwacht, ook door de hoge score op MuMe, maar Adele zou het van mij moeten doen met een goeie voldoende.

3.0*

avatar van Slowgaze
4,0
Nadat iedereen, en zijn moeder, wegliep met het debuut van Adele en de mooie Dylan-cover "Make You Feel My Love" als Adele-nummer (in sommige gevallen gaan mensen zonder veel geschiedeniskennis zelfs uit van -compositie) omarmden, is nu iedereen, zijn moeder en zijn buurvrouw, gek van de tweede plaat.

Mijn interesse werd aanvankelijk geprikkeld door het ijzersterke, wat rauwere en bluesy "Rolling in the Deep", dat vooral dankzij de achtergrondzang door mijn hoofd bleef spoken. Ook het nummer dat op deze albumopener volgt, "Rumour Has It", klinkt een stuk ruwer, met een fijn bluesgevoel erin. Dit laat gelijk de zwakte van het album zien: veel nummers zijn nogal aan de gladde kant.

Zo is "Fire to the Rain" een prima liedje, maar klinkt Adele's stem te geproduceerd en te glad. Ook hadden die strijkers niet zo gehoeven. Ook "He Won't Go", dat nogal naar flauw er-en-bie ruikt en wat mij betref het zwakste nummer van de plaat is, had minder gepolijst moeten worden. "One and Only", overigens een erg sterk nummer met fijne gospel-elementen, lijkt dit wat te onderstrepen: Adele vliegt soms expres nogal uit met haar stem en dat is mooi, maar daarna lijkt ze toch iets te hebben van "gekke meid, doe maar normaal" en gaat ze over op een minder rauwe zang, om even later toch weer even zo'n keel op te zetten, terwijl je als luisteraar eigenlijk op een krijsend speenvarken (geen verwijzing naar haar postuur) aan het eind van het nummer zit te wachten, althans, ik wel. Sterk nummer desondanks.

Toch zal het wat betreft "He Won't Go" en "Set Fire to the Rain" waarschijnlijk om minder songmateriaal gaan: "Don't You Remember" vind ik dan wel weer ijzersterk, terwijl het refrein gewoon tegen het Songfestival aanzit. Wat dat betreft: als Engeland Adele met dat nummer zouden sturen, zouden ze eindelijk weer eens dat festival winnen. Glad, maar meeslepend. En zo zijn de meeste ballads gewoon erg mooi. De Cure-cover is overigens ook erg geslaagd: een rustige herinterpretatie die een stuk minder dicht bij het origineel blijft dan haar Dylan-cover. Nergens wordt het beter dan het origineel, maar ik denk er ook niet de hele tijd Robert Smith bij, het lijkt potverdorie bijna wel een ander liedje. Uiteindelijk zijn dat ijzersterke tandem aan het begin en die mooie ballads genoeg om een sterk album af te leveren, ondanks de wat mindere momenten.

avatar van Lau1986
3,0
Dat deze plaat zo op handen gedragen wordt snap ik echt niet. Ik vind het allemaal maar saai, haar stem is niet mooi en emotieloos, de nummers zijn niet bijzonder. Iig ik hoor het er niet in. Het is verder wel aardig, maar na 3 nummers heb ik het wel weer gehad.

avatar van Angelo
3,0
Ik ben blij dat de hype rondom Adele nu iets minder is geworden ten opzichte van een aantal maanden eerder. Overal waar je kwam hoorde je nog maar één naam: Adele. En om wat eigenlijk? Goed, het kind kan zingen en ze heeft bij vlagen een mooie kleurklank. Maar hoe zit het dan met Amy Winehouse, Joss Stone, Paloma Faith, Duffy, Rebecca Ferguson, Pixie Lott, Lisa Lois en Gabriella Cilmi om maar wat namen te noemen… die hebben dat toch ook allemaal? Is madame echt zo uniek of toch ietwat overrated? Ik denk toch dat laatste. Haar eerste album was erg voorspellend en saai. Ik hoopte dat ze dat stoffige imago van zich zou afschudden bij deze nieuwe plaat, maar dat is niet helemaal gelukt. Ook met haar stemgeluid weet ze me nog steeds niet te overtuigen, het klinkt nogal erg hard en schel (doseren kan ze sowieso niet echt goed) en zelf vind ik haar stem eerder emotieloos overkomen dan dat ik enige vorm van bezieling hoor, al kan dat aan mij liggen. Ze weet mij gewoonweg niet te raken.

Rolling in the deep is een prachtig nummer waar pop, soul, blues en zelfs een beetje gospel samen fuseren tot één mooi geheel. Helaas wordt het niveau van dat liedje dan ook nog maar één keer geëvenaard en/of overtroffen, maar bij de rest van het album vervalt Adele in haar oude, vertrouwde patroon zoals we hoorden op 19. Rumor has it vertoont bijvoorbeeld erg sterke overeenkomsten met het eerste nummer, maar heeft niet dezelfde charme. Het refrein waar ze de titel wel honderd keer zingt is ook erg irritant. De ballade Don’t you remember, die overigens zelfs ietwat country aanvoelt, is eigenlijk het enige nummer op dit album waar je de breekbaarheid van haar stem hoort, iets wat ze wat mij betreft wel wat vaker mag laten horen. Ook Take it all is een prima ballade met een goed achter-grondkoortje als extra toevoeging. Ook de melodielijn is aangenaam te noemen Bij I’ll be waiting en One and only heb ik gemengde gevoelens; het moeten een soort gospelachtig nummers zijn, maar I’ll be waiting mist de échte overtuigingskracht, One and only daarentegen is wel erg geslaagd en is zelfs m’n favoriete nummer op dit album. Toch is het vooral de instrumentatie dat een gospelachtige ‘feel’ heeft bij beide nummers, de overige facetten hebben weinig met gospel te maken. Tot slot de cover van The Cure, Lovesong, dat doet ze niet onverdienstelijk, maar het blijft toch een ietwat overbodige toevoeging. En de grote hit Someone like you? Net zo zeikerig en vervelend als Make you feel my love.

Voornamelijk is dit toch -zoals gezegd- het oude, bekende recept. Er zit over de gehele linie gewoon-weg te weinig karakter in het album om omvergeblazen te worden. Wederom vind ik het grootste gedeelte van het album te weinig soul hebben, en ook de teksten zijn weinig vernieuwend en alweer aan de depressieve kant. Nu maar hopen dat haar volgende album beter is. Ik vind 21 overigens wel een verbetering ten opzichte van 19, al ben ik nog steeds niet overtuigd van haar kunnen. Het is op te veel momenten verleidelijk om op de skip-knop te drukken… en tja, dat is gewoon geen goed teken. De twee bonus nummers op de Nederlandse uitgave vind ik niet veel soeps overigens, beide liedjes tappen uit het 19-vaatje, het zijn dan ook niets meer dan bonus nummers. Favoriete nummers: Rolling in the deep, I’ll be waiting en vooral One and only dat het "verborgen" juweeltje vormt op dit album.

avatar van lennon
2,0
Mjuman schreef:
Anders eindig je nog op 2* als Lennon, die dat (afsluiten en zo) nog moet leren


Bedankt voor de tip opa

avatar van JoaMuse
3,5
'Rolling in the Deep' is een fantastisch nummer, 'Rumour Has It' dendert voortgestuwd door stevige drumslagen als een trein, 'Turning Tables' en vooral 'Don't You Remember' zijn twee mooie ballads en het prachtig gezongen 'Set Fire to the Rain' was één van de betere singles van 2011. 'Someone Like You' is een mooie afsluiter met een naar de keel grijpend refrein. Daartussen zakt het album echter wat in, van nummer 6 tot 10 verslapt m'n aandacht. Die songs houden het niveau van de eerste helft van de plaat niet aan. Dat maakt van dit album niet DE klassieker waarvoor sommigen het verslijten, maar '21' is wel gewoon een heel goed album van een uitstekende zangeres.

3,0
gukker schreef:

Dat Adele technisch een goeie zangeres/muzikant is lijkt me duidelijk, maar dat is gewoon niet genoeg om een dijk van een plaat te maken. Onder andere de creativiteit/originaliteit op deze plaat is ver te zoeken (want nee, zingen over de break-up met je vriendje is NIET origineel,)


ik ben het wel met je eens, hoor, dat deze plaat niet in de categorie "dijk" valt. Na 5 liedjes over liefdesverdriet weet je het wel.
ik vond het gewoon vreemd dat iemand een plaat niet goed vindt omdat de plaat het beeld oproept van een zangeres die het beste van zichzelf geeft...

naar mijn mening begint deze plaat erg sterk, maar slaat de verveling wat snel toe.
Rolling in the deep en Set fire to the rain zijn de duidelijke toppers op dit album, de rest is er toch een beetje als vulling bij gesleept.

neemt niet weg dat Adele supergoed kan zingen. Misschien zou ze eens wat meer werk van songwriters moeten proberen, om de variatie er een beetje in te houden.

avatar van adri1982
3,5
Tijdens mijn afgelopen vakantie in Frankrijk met mijn reisgroep stond dit album aan in de bus. Gezellig ernaar geluisterd (Had het net weer aanstaan).
Wel een goed album, maar kan door mij helaas niet worden gerekend in mijn groep top-albums (>4,0*). Het heeft mooie nummers als 'Turning tables', 'Set fire to the rain' en 'Someone like you', en de grootste hit 'Rolling in the deep', maar bevat ook twee nummers die er niet op hoefden; 'Don't you remember' en 'Lovesong'. 3,5*

p.s.; 'Lovesong' is trouwens een cover van het gelijknamige nummer van The Cure op hun album 'Disintegration' uit 1989, en die klinkt vele malen beter. (Die vind ik op zijn beurt weer een beetje lijken op 'Under the milky way' van The Church ('88).

3,5
MatthijsBudding schreef:
Nee niet origineel maar recht uit het hart. De muziek daarentegen is wel origineel. Hoe vaak kom je een nummer als Rolling In The Deep tegen op de radio? Een bluesbeinvloed liedje met moderne twists, nou ik vind het bijzonder origineel. De break-up was dramatisch voor haar, dat maakt het speciaal. Zonder die breakup zou deze fantastische plaat niet zo fantastisch zijn.


De eerste 4 nummers vind ik wel goed, maar daarna vind ik dat het wel behoorlijk inkakt.
Desondanks ben ik wel benieuwd naar het nieuwe album. Eens kijken of er meer dan 4 goede nummers te produceren zijn. De dame heeft een behoorlijke stem. Op basis van de geluiden verwacht ik nu iets meer blues. Nog meer ellende.

avatar van frolunda
3,0
Niet mijn soort muziek maar ik kan niet ontkennen dat Adele een mooie,krachtige stem heeft en als ze dan ook nog de beschikking heeft over een goede song kan dat een geweldig resultaat opleveren.Op 21 is dat naar mijn mening op ongeveer de helft van de nummers van toepassing (meer hoef ik er overigens ook niet achter elkaar te horen).Vooral Rolling deep en Turning tables maken indruk.Ik weet niet of ze haar eigen nummers schrijft maar als dat zo zou zijn zou ze nog meer in mijn achting stijgen.Voorlopig drie sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:20 uur

geplaatst: vandaag om 12:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.