PJ Harvey - Let England Shake (2011)

Waarom valt het tegen Paap_Floyd? Als je dit loskoppelt van haar vroege werk (dat is toch flink anders), wat scheelt er aan dit album? Ik vind het juist een mooi coherent geheel met vrijwel alleen maar pareltjes. Zware kost, zo heb ik het niet ervaren, maar ik kan het me voorstellen. Tegenvallend, dat is het laatste waar ik op zou komen. Vertel, ben benieuwd waarom het je tegenvalt. Je bent de eerste die ik er zo zo over hoor...

Prachtig album, de muziek van PJ Harvey nog nooit zo mooi gevonden...

Ik ben hier wel zeer over te spreken eigenlijk . Een heel andere sound dan voorheen, lekker dromerig. Voorlopig onthoud ik mij nog even van stemmen, maar dit is toch wel het beste dat ik tot nog toe hoorde in 2011.

Vooral dat nummer 'Written on the Forehead' vind ik erg goed. Heeft een subliem gitaargeluid (beetje MBV-achtig).

Klinkt tot nu toe niet slecht dit album eigenlijk.

Geweldig album, 2011 is tot nu toe echt een geweldig muziekjaar. Het hoogtepunt vind ik toch wel England, dat is echt een pareltje, ik zat echt bijna met tranen in mijn ogen toen ik dat nummer hoorde. Ook de rest van het album is geweldig. 4 sterren, maar dat kan zeker hoger worden.

Vrijdagavond naar het concert geweest, was geweldig! Het overtrof mijn verwachtingen, en die waren al hooggespannen. Behalve alle nummers van deze nieuwe cd speelde ze ook oude nummers zoals "The River" "Angele" "Down By The Water" "C'mon Billy" en als toegift "Silence". Dat was geweldig, maar mijn mening over dit album is alleen maar positiever geworden. Wat een geweldige muziek, wat een teksten!

- Het was wel aandoenlijk dat ze even haperde bij The Last Living Rose.

Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten.
Ik was niet vanaf de eerste luisterbeurt direct overtuigd, maar ben inmiddels helemaal om.
Hoe vaker ik het luister, hoe beter het wordt.

laatste dagen zeker al vijftien keer opgezet en krijg er nog steeds geen genoeg van!
ik begin met 4 sterren, kans op verhoging aanwezig

Ik begin dit album steeds beter te waarderen. Het staat vol met prachtige popsongs. Favorieten kiezen is daardoor heel erg moeilijk. Spijtig genoeg zijn er ook enkele nummer, zoals de afsluiter die ik wat minder vind. Ik kijk er al naar uit om haar live te zien op Werchter.

Pj Harvey wat hou ik van je muziek. Je eigen uitgebrachte albums maar natuurlijk ook je samenwerking aan het fantastische project the desert sessions, waardoor ik je heb leren kennen. Wat een plaat! Met tal van opzwepende songs - het geluid is een mengsel van traditionele folk en nineties gitaarrock. 'Let England Shake'is weer een totaal andere plaat dan dat van zijn voorgangers. Met daarop een aantal voor mij steen goede nummers. The Glorious Land en The Words That Maketh Murder zijn tot nu toe mijn favorieten. Jammer is wel dat het album wat aan de korte kant is.
Ga PJ binnenkort voor het eerst live zien in Paradiso en ik verheug me er mede door dit album enorm op.

Terwijl iedereen zit te dwepen met de nieuwe Radiohead hebben we hier gewoon een prachtig nieuw album van mevrouw Harvey.

The Glorious Land is nu al een van mijn favoriete tracks van 2011.

Wat een album

Paradiso is helaas al uitverkocht

Mee eens! En gebruik je niet het verkeerde icoontje!

Inderdaad. Maar ik huil van blijdschap.

Het valt me wel op dat dit het eerste album waar ze niet zelf op de cover staat, maar een afbeelding. Misschien heeft dat er iets mee te maken dat dit het eerste album is waar ze buiten zichzelf treedt (qua teksten en muziek dan heh).

Eerste drie nummers zijn prachtig maar daarna zet ze een vervelend stemmetje op die we niet van haar gewend zijn.. geef mij maar SFTCSFTS

Op The Words That Maketh Murder toch niet?

Nee meer vanaf nr 6 gaat het voor mij 'helaas' irriteren dan gaat ze op 1 of ander manier hoog en anders zingen.. ik mis de lijn van de eerste 5 a 6 tracks.

Is het vanaf nummer drie of nummer zes.

Ik hoor het namelijk niet of het irriteert niet.
Voor mij op dit moment de plaat van 2011

Voor mij ook.
Zonder die ringtone en met een sterker slot dan "The Colour of the Earth", had het de volle score gekregen.

Die ringtone doet het nog wel voor mij, het slot ben ik het met je eens 'Written on the Forehead' was een mooi eind geweest.

PJ Harvey is voor mij m.n. een artieste die ik plaats in de 1ste helft van de jaren negentig en waarvan het beeld van een klein ietwat anorexia achtig meisje mij is bijgebleven. Maar dan wel eentje met de juiste eigenzinnigheid, talent en uitstraling. Diezelfde eigenzinnigheid komt om deze engelse milkshake ook goed naar voren. An sich basis gitaarlijnen die de uitgangspunt vormen voor muziek waarin veel gebeurt. Geen monotone zang, geluidjes en daartussen melodische intermezzo's met aparte instrumenten. Het luisterd wat weg als een concept album of als een tijdreis met de teletijdmachine van professor Barabas. Zeg maar een mixje van Shakespeare meets Clannad in een modern jasje. Leuk gedaan en een prettige wederkennismaking met PJ, die mij ook wat doet denken aan de laatste vrucht van Tracy Bonham.
Om by Shakespeare te blijven; If music be the food of love, play on.

Maar dit album heeft dus als onderwerp de gevolgen van WW1 op Engeland?

Ik heb het album beluisterd op de luisterpaal van de VPRO enneh.. het is niet het wilde werk van voorheen, ik wil zeggen wat verwacht je van mensen? Dat ze jarenlang de wilde haren blijven houden en niet mogen veranderen.. niet realistisch natuurlijk. Het spreekt juist voor haar dat ze meegroeit met de wereld en niet blijft hangen in het verleden. Ze blijft een goed muzikant die heel creatief te werk gaat. Ik vind het album erg karakteristiek en ze benut weer kwaliteiten die ik niet eerder bij haar gehoord heb en dan heb je denk ik als artiest toch weer laten zien dat je in staat bent om te groeien en om je publiek mee te nemen naar andere gronden zonder in het zelfde straatje te blijven.. aan mij laat ze zien dat ze een blijver is die, naar ik hoop, ons de komende 25 a 30 jaar nog van de ontwikkelingen in de muziek op de hoogte zal houden. Dat zou naar mijn mening super zijn. Ik heb het album nu één keer gehoord en meen dat het een groeiplaat is die meerdere luisterbeurten nodig heeft. PJ Harvey maakte in het verleden al werk van een goede opname, als ze dat nu weer gedaan heeft en wanneer mijn budget het toelaat schaf ik deze plaat een keer op vinyl aan, zodat ik er van kan gaan genieten.

Ben ik de enigste persoon die All and Everyone één van de mooiste nummers ooit gemaakt vind?

Koston

Dat zou best kunnen maar het is meer aannemelijk dat er meer mensen op de wereld die mening delen...

Ongetwijfeld beste nummer op dit album

Maar of het nu één van de mooiste nummers ooit is.. Dat kan ik eigenlijk nooit zeggen zo vroeg na een release

Vind ik inderdaad beetje vroeg ook
Wat ik wel zeker weet is dat het middenstuk van deze cd fenomenaal is! Het drieluik All and Everyone, On Battleship Hill en England zijn mijn favorieten van dit album.

Inderdaad, die drie nummers zijn echt sterk! Ook tekstueel weet dit album me enorm te boeien. Dit kan wel eens de plaat zijn die AOVV tot fan van PJ Harvey maakt.