PJ Harvey - Let England Shake (2011)

Vandaag "eindelijk" op het album gestemd, omdat ik na het herbeluisteren van "White Chalk" (die ik heb verhoogd naar 5*) er achter kom dat ik deze toch echt een stuk minder spannend vind. Wel mooi album, maar ik mis iets en elke luisterbeurt geeft dezelfde indruk. Ik ontdek niet veel meer dan na de eerste twee-drie luisterbeurten.

Ik vind bijvoorbeeld juist 'All and Everyone' of eigenlijk al bij 'The Words...' dat het album inzakt. Ik vind het begin erg sterk en daarnaast ook 'Battleship Hill' en 'England' (wat me steeds erg doet denken aan Kate Bush's tweede album 'Oh England, My Lionheart' - al is het vanwege de titel en het feit dat deze niet in de schaduw kan staan van de voorganger) wel. Toch komt het geheel niet echt van de grond. Misschien dat dit een groeier wordt al is mijn indruk deze eerste tweede weken steeds hetzelfde.

Ik vraag me verder nog af of er een speciale reden is geweest voor PJ Harvey om Visarenden te kiezen als vogels op de cover. Nu niet typisch een vogel die ik met Engeland associeer. Maar goed.

Lekkere plaat zeg! Vanmorgen had ik in de auto To Bring You My Love opstaan. Wat ik eigenlijk niet zo' n heel goede plaat vind. Maar Let England Shake is wel een toppertje.
Wat meer rustigere nummers, niet zo rauw als TBYML. Fijner. Hier kan je zelfs met je gehele gezin naar luisteren, in tegenstelling tot de eerder benoemde plaat.
Aanrader!

Bedankt voor de tip, maar of mijn hele gezin dat zal waarderen.......
Daarnaast is het ook wel een hoop geregel, er is altijd wel iemand die wat anders heeft.

Ik wil daar eerder een vierluik van maken. In The Dark Places vind ik zelf namelijk het hoogtepunt van dit album. Vooral de samenzang op het einde:

So our young men
Hid with guns
In the dirt
And in the dark places
Our young men
Hid with guns
In the dirt
And in the dark places

Kippenvel en je waant jezelf toeschouwer op een willekeurig slagveld.

Ik vind dat dit album op sommige momenten ook wel aan Arcade Fire van vorige jaar doet denken. Ik vroeg me nog wel iets af over England. Ik vind persoonlijk een erg mooi nummer dat naar het einde toe lekker subtiel opzwelt maar ik kan de Arabische (ofzoiets?) zang niet zo goed plaatsen in de context eigenlijk, iemand een idee wat daar de bedoeling van is?

Ik las ergens dat het een iraans lied is over een verloren liefde en dat Polly Jean vond dat dit wel aansloot bij haar song over haar liefde voor Engeland.

Ok danku!

Tot dusverre de onbetwiste nummer 1 van 2011. Uiteraard had ik al eerder van PJ Harvey gehoord, maar dit is het eerste album dat ik van haar hoor. Er gaan er meer volgen.

Hupla, indertussen All and Everyone verslaan als beste nummer. Maakt wel kans op verhoging dit album, het groeit nog volop.

ik heb mijn best gedaan maar kon het geduld niet opbrengen om het meer dan twee keer te luisteren, erg teleurstellend.. de PJ Harvey van begin jaren negentig kon me toch meer bekoren

Waarom heb ik PJ Harvey zolang genegeerd? Ik was bekend met Sheela-Na-Gig, maar die heeft er nooit voor gezorgd dat ik verder ging zoeken. Van PJ kreeg ik altijd de indruk dat ze een soort van vrouwelijke Nick Cave was en daar ben ik niet echt weg van, dus misschien vandaar.

Gelukkig is daar verandering ingekomen door de toch wel catchy single The Words That Maketh Murder. De eerste keer dat ik deze plaat probeerde was het niet meteen liefde op het eerste gezicht (3 sterren, 3,5 sterren, ik wist het nog niet). Gelukkig heb ik daarna nog een paar keer opgezet en de derde keer viel toch echt het kwartje. Prachtplaat! De zang op On Battleship Hill bijvoorbeeld of de dreigende violen in England. Hier kan ik zeker nog wel een tijdje mee zoet zijn en dikke kans dat ik 'm morgen op 4,5* ster zet. 2011 is begonnen .

De drieluik "All and Everyone-On Battleship Hill-England" is zo adembenemend mooi dat ik niet anders kan spreken van plaat van het jaar. Lang geleden dat ik nog zulke door merg en been gaande nummers heb gehoord. De andere nummers zijn ook erg top, alleen vind ik de afsluiter een niemanddalletje.

Polly Jean Harvey is, zo mag ik wel zeggen, zo goed als onbekend terrein voor mij. Enkele jaren geleden heb ik ‘To Bring You My Love’ wel eens beluisterd, maar daar was ik klaarblijkelijk niet van onder de indruk, want sindsdien heb ik het plaatje niet meer opgelegd, en ben ik ook niet meer naar ander werk van Harvey op zoek gegaan. Tot nu, want met ‘Let England Shake’ brengt ze een plaat uit die mij wel moet liggen, heb ik kunnen opmaken uit enkele berichten bij dit album op MusicMeter, en de lovende recensie van HUMO duwde me nog meer in die richting. Toch nog weifelend zette ik me aan een eerste luisterbeurt, maar ik werd meteen meegevoerd met de aandoenlijke verhalen van Harvey.

‘Let England Shake’ heeft als hoofdthema de Eerste Wereldoorlog. De teksten zijn over het algemeen vrij zwartgallig, terwijl de muziek (met name de blazers) bij momenten vrij luchtig klinkt. Dat contrast trekt me wel aan in muziek, zoals bijvoorbeeld ook Villagers dat deed vorig jaar. De eerste zes nummers op deze plaat zijn werkelijk fantastisch; zo’n rijtje indrukwekkende nummers achter elkaar heb ik dit jaar nog niet eerder meegemaakt. Het gros van de nummers blijft onder de 4 minuten (kort maar krachtig, dus), en dat is waarschijnlijk wel de juiste keuze van Harvey. ‘Let England Shake’ blinkt niet alleen uit in schrijverschap, maar ook in de afwezigheid van nutteloze opsmuk en tierlantijntjes.

Het zit ‘m ook vaak in de details; dat oorlogstrompetje in ‘The Glorious Land’ lijkt na een eerste beluistering wat ongelukkig te zijn gekozen, maar uiteindelijk blijkt het gewoon perfect in de sfeer van dit nummer te passen: de tekst gaat over de gruwelijke uitkomst van de oorlog (“What is the glorious fruit of our land? Its fruit is deformed children; what is the glorious fruit of our land? Its fruit is orphaned children”). Of de implementatie van het zinnetje “Why don’t we take our problem to the United Nations?” in ‘The Words That Maketh Murder’. Of die verdwaalde piano in het prachtige ‘On Battleship Hill’, een song over de bloederige Slag bij Gallipoli.

‘England’ is het eerste nummer op de plaat dat ik wat minder goed vind. De zang van PJ Harvey klinkt hier wel erg scherp, en dat trek ik niet altijd. Daarna komt echter weer een absolute topper, in de vorm van ‘In The Dark Places’, een universeel en tijdloos nummer. Dit wist PJ Harvey aan NME te vertellen over de song:
"In The Dark Places, that might be Bosnia. You don't know where it is. I was wanting to show the way history repeats itself, really and so in some ways it doesn't matter what time it was, because this endless cycle goes on and on and on."

De tweede helft van de plaat is trouwens wat wisselvallig; terwijl de eerste helft staat als een huis met onverwoestbare fundamenten, zijn de songs daarna niet allemaal voltreffers. ‘Bitter Branches’ doet me teveel aan een ander nummer denken (zeker die intro), al kan ik niet meteen zeggen aan welk nummer, en ‘Written On The Forehead’ is ook niet meteen mijn favoriet. ‘Hanging In The Wire’ is zeker een degelijk nummer, meer ook niet. Afsluiter ‘The Colour Of The Earth’ weet me wel te raken. Intrieste tekst, die een goed beeld geeft van de traumatische oorlog. “If I was asked, I’d tell; the colour of the earth that day; it was dull and browny red; the colour of blood, I’d say”. Ik vermoed dat dit nummer ook over de Slag bij Gallipoli gaat, aangezien PJ Harvey het heeft over een soldaat genaamd Louis, “fighting in the ANZAC trench” (ANZAC zijn de Australische en Nieuw-Zeelandse troepen die deelnamen aan WO I, als ik me niet vergis).

Enkele mensen die we ook niet mogen vergeten zijn Mick Harvey, ex Bad Seed, en John Parish, lid van eels, en al eerder samengewerkt met PJ Harvey. Zij hebben een niet geringe inbreng op de plaat, zorgen geregeld voor ondersteunende vocals en bespelen tal van instrumenten. Maar de echte ster is natuurlijk Polly Jean zelf, met haar pittige stem en zwaar op de maag liggende teksten. Bovendien speelt zij op dit album ook lustig mee op verschillende instrumenten, waaronder saxofoon (na wat opzoekwerk ontdekte ik dat zij 8 jaar saxofoon studeerde). Markant weetje om af te sluiten: PJ Harvey’s kleren zijn ontworpen door de Belgische ontwerpster Ann Demeulemeester,. De twee zijn heel goeie vriendinnen naar het schijnt.

4 sterren

Mooie review.
Als Polly Jean Harvey onbekend terrein is en zou ik zeker eens luisteren naar:
PJ Harvey & John Parish - A...

Dank!

Die ga ik zeker eens proberen, maar eerst nog eens 'To Bring You My Love' beluisteren, vorige keer was dat een oppervlakkige beluistering, maar nu ik deze plaat toch vrij intensief heb beluisterd, vind ik dat ik die nog eens een kans moet geven.

Goed idee

Ik zou dan toch eerder voor 'is this desire' gaan die liefhebbers van deze plaat ook zeker zullen waarderen.

Wow! Wow! Wow! Vandaag eindelijk op vinyl gekocht nadat ie op werk al een aantal keren was voorbij gekomen. Maar thuis op de platenspeler komt dit album pas echt tot bloei. Veel mooier nog dan ik had durven hopen. Had PJ Harvey eigenlijk al uit het oog verloren maar ga denk ik toch maar eens naar White Chalk luisteren. Maar eerst gaat deze nog een aantal keren de kamer vullen. Hulde!

Dieptepunt van 2011 (en dat zegt wat met een nieuw album van Elbow). Wat een slecht album. Muzikaal nog wel OK (ook hooguit een magere 3,0*), maar die zang is echt slecht... Met als absolute dieptepunt Written on the Forehead.

De zang is misschien niet helemaal zuiver maar het gaat om de emotie van haar stem en de geweldige teksten. Maar ik vind de stem van PJ Harvey wel mooi maar dat is ieder zijn eigen mening.

Dat kan ik alleen maar beamen.

Inderdaad. Voor mij is de stem van PJ Harvey een van de 3, 4 mooiste in de muziekwereld. Zoveel emotie als zij erin legt...

Wat vind je van het album dan, Herman? Je hebt nog niet gestemd, zie ik.

Heel bijzonder hoe haar stem zich heeft ontwikkeld. Dat is wat me vooral opvalt. Mooi thema album, goeie sound met een vleug Bad Seeds. Fijne blazers ook. Toch mis ik de muzikale scherpe kantjes een beetje. Nog maar eens draaien.

Elbow en Radiohead zijn naar mijn mening ook zwaar overschat. Het lijkt wel of het stemmen op alleen de naam en reputatie is. Ook nog eens 1 en 2 op de rotatielijst.
Mischien ligt het aan mij.

PJ Harvey daarentegen is voor mij echt wel 1 van de toppers van 2011 tot zover.

Eerlijk en vol emotie.

Wat betreft haar stem. Daar moet je gewoon van houden denk ik.
Persoonlijk houd ik daar wel van.
Aan de composities ligt het echt niet op dit album. Die zijn stuk voor stuk top!

Ik heb het nog niet beluisterd. Maar ik ga er vanuit dat ze niet veel anders zingt dan vroeger en ik heb wel een paar van haar vorige platen en haar een keertje live gezien.

Ben wel heel benieuwd naar dit album, maar ik wil er wel even tijd voor vrij maken en er op mijn gemak naar luisteren.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Dat oorlogstrompetje in ‘The Glorious Land’ lijkt op een deuntje van een spel op de Commodore Amiga. North & South...
Het is wel grappig maar wordt na verloop van tijd toch wel irritant.

inderdaad.. het irritantste stuk van de plaat... gelukkig is de rest ervan wel zeer vermakelijk .. vond het de eerste keer dat ik em hoorde nog wat twijfelachtig, maar ben nu wel om

Echt niet!

Nummer vind ik nog steeds het hoogtepunt van de plaat. Luister het album zo'n drie a vier keer per week. De waardering gaat nog niet omoog. Gewoon niet meeslepend genoeg als geheel.

Ik vind 'Words that Maketh Murder' (in tegenstelling tot velen) echt een zwak nummer. Vervelende melodie, vervelende inzet van trompet (in tegenstelling tot het ontregelende werk in 'The Glorious Land' (a la Robert Wyatt)) en vervelend mannen'koortje'. Doet me niks. Daarna wordt het sterker, met name op 'Battleship Hill'. Verder vallen de twee laastste nummer uit de toon. "Written on the Forehead' is wel een sterk nummer, maar past totaal niet in het kleurenspectrum van de rest van het album en 'Colour of the Earth' is gewoon een zwakke broeder ook qua songschrijven.