U2 - Zooropa (1993)

En dan te bedenken dat dit zomaar een extraatje was na Achtung...

Doet mij weinig, op Stay na. Desondanks respect voor het aangaan van het experiment, op 'Pop' is dat experimentele vastgehouden maar dan met aanzienlijk sterker songmateriaal.

Voor mij is dat nu juist andersom. Vind het materiaal op "Zooropa" sterker en de plaat als geheel evenwichtiger/meer in balans.

U2 gooit het op Zooropa over een iets andere boeg. Post-Punk en Pop Rock laten ze even voor wat het is en ze slaan een experimentele kant op. Bewonderenswaardig, maar is het een geslaagd uitstapje? In mijn beleving niet. Tuurlijk, het zijn geen complete koekenbakkers, en ze hebben zo hun momenten, maar het ‘grensverleggende’ van dit album blijft aan het oppervlak steken. Ze doen eigenlijk niets wat andere experimentele bands al ver voor ’93 ook al deden en hetgeen ze dan presenteren is daar eigenlijk maar een mak lammetje bij.

Belachelijk ondergewaardeerd. Zoals zo vaak bij bands die een totaal andere richtig kiezen.
Ja, hun top lag inderdaad rond de vorige 4 (waarbij Rattle & Hum ook wel iets hoger mag scoren), maar Zooropa (inclusief tour) en in iets mindere mate Pop kon ik nog prima hebben.

Sterker nog, beide U2 albums draai ik het liefst en beluister ik het meest van alle U2 albums.

Dan ben je één van de weinigen gok ik. Maar dat is juist ook wel weer mooi natuurlijk...

"Achtung Baby" en vooral "Zooropa" zijn hier de meest gedraaide U2 albums, met de Passengers plaat er ook nog bij (natuurlijk meer een zijstapje). "Pop" ook veel gedraaid, en in ieder geval spannender dan alles dat erna kwam, maar wat minder evenwichtig dan "Zooropa".

Over zijstapjes gesproken; in de late uurtjes wil ik The Million Dollar Hotel nog wel eens draaien.
Verder vind ik alles na Pop redelijk saai en zielloos.

De voorganger van het magere Pop en ook dit schijfje maakt maar weinig indruk. De creatieve en geïnspireerde invalshoek van Achtung Baby werd min of meer losgelaten voor een meer mainstream pop benadering met wat alternatieve trekjes. De kwaliteit van opener Zooropa rechtvaardigt niet de speelduur en dan te bedenken dat er nog nummers als Babyface en Lemon langskomen. Het stemmige Stay vormt de beste song op de schijf. Voor het overige moet deze plaat het hebben van momenten maar dan zijn het vaak ook maar ingevingen, een solo of een veelbelovend intro waarna de track vaak verzand in een ongeïnspireerd vervolg.

Wat te denken van "The Wanderer" met Johannes Contant, valt dat nummer ook niet in de smaak? Schitterend nummer wat mij betreft!

Nee, absoluut niet, het (met alle respect) dronkemans gemurmel van Cash en het elektronische deuntje vind ik strontvervelend.

Wat een bevalling en een stuk minder dan zijn voorganger. Achtung Baby stond vol met geïnspireerde songs werd er door de heren gebruik gemaakt van elektronica en ging met het experiment aan. Zooropa is niet doorheen te komen. De schijf is gespeend van alle spanning, duurt bij vlagen veel te lang en kent maar 1 nummer dat er voor mij bovenuit steekt; Stay. Het titelnummer alleen al is worsteling van een minuut of 6.
Nee, echt slecht wordt het ook weer niet maar een groot gebrek aan inspiratie levert een wat futloze plaat op. The Wanderer met Cash wordt hier en daar de hemel in geprezen, in mijn ogen en oren is dat onterecht, het gemompel van Cash vind ik niet om aan te horen.

Tussenstand:

1. Achtung Baby
2. The Unforgettable Fire
3. Rattle and Hum
4. Boy
5. The Joshua Tree
6. War
7. October
8. Zooropa

Indertijd ervoer ik dit vooral als een ráre plaat, nú zie ik er meer de kwaliteiten van in: een experimenteel en vaak ook opmerkelijk warm geluid dat wordt opgehangen aan een aantal uitstekende nummers, zoals de sfeervolle opener, het contrastrijke Numb (leuke videoclip was dat) en Lemon waarop Bono zich met zijn falset mag uitleven. Stay is eveneens een hoogtepunt, mede dankzij die sologitaar die ook zonder een typische Edge-sound toch door merg en been gaat. (De Irish Post van 3 oktober 2018 meldt dat "Bono claimed that Zooropa's Stay (faraway, so close!) is 'perhaps the greatest U2 song' ", en volgens diezelfde krant was het "written for and inspired by Frank Sinatra".)
        Helaas zit er aan de nummers op de tweede kant zowel qua melodie als qua zeggingskracht te weinig vlees. The wanderer maakt nog wel wat goed omdat de melodie zo sterk is en de tekst zo suggestief, maar daar staat tegenover dat het een beetje beschamend is om een grootheid als Johnny Cash te laten zingen tegen de achtergrond van een speelgoed-keyboard waar zelfs de goedkoopste acts uit het begin van de jaren 80 zich voor zouden hebben geschaamd. Zo is dit een plaat waarvan het geslaagde experimentele karakter voor mij enigszins wordt ondergraven door tekortschietend compositorisch vernuft op bijna de helft van de nummers.

Lemon

She is the dreamer
She's imagination

- omdat ik verzot ben op Bono's falsetto. Een van de mooiste dingen in de hele wereld.
- omdat ik zo van de "dansbare" U2 hou.
- omdat het abstract, kunstig, poëtisch en filmisch is, me aan Berlijn doet denken (mijn favoriete stad). En toch met zoveel gevoel en sfeer.
- omdat hij over zijn moeder in een citroenkleurige jurk zingt. Zijn moeder die overleed toen hij 14 was, net als mijn moeder, toen ik 14 was.
- omdat Bono 4 dagen na mij jarig is.
- mooiste stukje: uiteraard is de hele song prachtig, maar de instrumentale aanloop vanaf 4:30, en dan vooral dat kleine stukje van 5:00 - 5:15 is voor mij zalvend. Dan kan even bezinken datgene wat daarvoor al langs gekomen is. En verder is het een mooie opmaat voor het einde van de song.

Uitstekend album eigenlijk met genoeg hoogtepunten, zoals de opener/titeltrack, het kwartet Numb tot Daddy's Gonna Pay for Your Crashed Car en The First Time. En dan moet de geweldige afsluiter met Mister Cash nog komen. Houdt mijn aandacht beter vast dan zijn vermaarde voorganger Achtung Baby.

Verbazing wekkend wel hoe laag Dirty Day staat in de favoriete tracks ranking.

Beetje vreemd, maar best lekker. Ik weet het experiment op dit album en opvolger Pop wel te waarderen

Voor mij nog al een wisselvallig album. Staan enkele zeer goede nummers op. Zelf vind ik Numb eigenlijk de topper. Knotsgek maar geniaal nummer. Ook Daddy's Gonna Pay For Your Crashed Car is erg vet, zijn tijd vooruit ook want je zou als je het niet wist zeggen dat het nummer in 2005 gemaakt zou zijn ud. Maar enkele andere nummers van het album vind ik dan weer niet pakkend.

The Wanderer vind ik dan een beetje verdwaald hier. Maar met Johny Cash heb ik eigenlijk ook helemaal niks.

https://m.youtube.com/watch?v=yFWk18abWWA

Speciaal voor pureshores

hier wint de Bad Yard club mix wel van de Perfecto remix voor mij.

https://www.youtube.com/watch?v=iSpJRduBkws

Remixiofort...

Uitermate zwakke U2 plaat, het songmateriaal stelt bar weinig voor en de songs beklijven totaal niet, alleen Stay is nog wel aardig. 1,5 ster.

Ik heb dat gevoel juist bij zowat alles na Pop. Zooropa is me juist erg dierbaar, vanwege de variatie, de inbreng van Eno en de durf om te experimenteren. En het is niet alleen 'de verpakking', vind de nummers ook na 30+ jaren nog altijd fris klinken, en een wat meer rechttoe-rechtaan track als Dirty Day is toch ook gewoon prima? Gezien de overige reacties een love it or hate it plaat, en dat is gebruikelijk als bands van het vertrouwde padje afgaan, niet iedereen zal het ze in dank afnemen.

Op de recente 2LP uitgaves van Zooropa(pa) staan op kant D twee echt erg fijne remixen:
Lemon [The Perfecto Remix] (8:57)
Numb [Gimme Some More Dignity Remix] (8:51)

Alleen voor die mixen al zou je kunnen overwegen om het vinyl aan te schaffen. Verder klinken deze vinyl uitgaven geweldig en is het artwork ook mooi gedaan.

Altijd de geplaveide weg bewandelen maakt het leven voorspelbaar en zo saai. Te veel van hetzelfde totdat je uit verveling in slaap sukkelt zal ik maar zeggen. Daarom was ik destijds aangenaam verrast toen U2 met "Zooropa" en daarop volgend met "Pop" vriend en vijand verraste. Heden ten dage draai ik nog maar weinig U2 muziek maar als ik dan toch weer eens zin heb in U2 dan is het steevast "Zooropa" of "Pop" dat op de draaitafel beland.

Door mij onbegrepen plaat, bij de song zooropa verwacht ik telkens een spannender einde, die nooit komt. Weinig boeiende songs.

Heel lang dit album gemeden en nu toch maar eens een paar keer de revue laten passeren. Vorig jaar had ik 'm ook al een keer beluisterd. Ondanks dat ik lang niet alles van deze band goed vind en het activistische karakter tijdens de live-shows me is gaan tegenstaan, durf ik mezelf nog steeds U2-liefhebber te noemen. Eigenlijk vind ik alles wat ze tussen War en deze plaat hebben uitgebracht van een ongekend hoog niveau.

De sound op Zooropa is het probleem niet. Deze ligt wat in het verlengde van het sterke Achtung Baby, maar ik vind de nummers gewoon niet zo interessant. Tekstueel doet het me niet zo veel en er zitten ook nummers tussen waar ik moeilijk doorheen kom. Stay vind ik mooi en ook The First Time en (in mindere mate) het titelnummer vind ik charmant, maar verder kom ik helaas niet. Wellicht dat ik Pop wel wat meer kan waarderen. Hoewel ik de periode vanaf 2000 best goed kan hebben, kan ik me deels(!) wel vinden in de kritiek dat die albums in feite niets nieuws onder de zon waren. Vandaar dat ik wel nog nieuwsgierig ben naar de opvolger van Zooropa.