U2 - Zooropa (1993)

Heb in mijn recensie/mening al uitgebreid over dit nummer gesproken, dus verdere toelichting kun je daar lezen als je witl.

Na Lemon voor mij het beste van dit album.

Ben het zeker met herman eens, Numb en Lemon als hoogtepunten van deze plaat. Geven een beetje dat een bezwerend-gevoel met ijzersterke climaxen.

Erg goed (rehabiliterend) stuk over dit album dat 20 jaar geleden uitkwam:

The Quietus | Features | Anniversary | 20 Years On: U2's Zooropa Revisited - thequietus.com

Wat quotes:







Hopelijk krijgt Pop ook nog de erkenning die het verdient.

jawel hoor. Laten we inderdaad eerlijk zijn. Naast een hoop mooie ook een paar mindere en een serieus misbaksel. En dan bedoel ik niet eens deze ook niet al te coole plaat.

Welke wel VDG? Deze is toch wel een behoorlijk misbaksel... Was prima single geweest met halfbakken b kantjes... zoals ooit bedoeld...

Hier wordt door VDG vast No line... bedoelt.

Ik daal na beluistering zelfs nog een halfje in beoordeling. Had ik het woord uitgeblust al een keer gebruikt of word ik er dan van beticht het niet te begrijpen?

Er wordt slapjes gemusiceerd, songs absoluut niet om over naar huis te schrijven, hooguit af en toe een klein teken van leven. Het blijft voor mij één van de minste albums van U2.

Ik lees hier nog ergens voortzetting van de lijn van Achtung baby
Ook No line on the horizon blijf ik goed te pruimen vinden, zeker in vergelijk met Zooropa.

Uitgeblust is meer na 2000; dit is nog wel interessant en bij vlagen een tof album, ondanks wat mindere momenten. Nummers als Zooropa, Lemon en Stay vind ik zelfs erg goed. Daarbij de afsluiter met Johnny Cash en nog wat aardige momenten vind ik dit zeker geen slecht album. Ze hebben mindere gemaakt.

Ik vind dit dus een wisselvallig U2-album. Stukken minder dan het ijzersterke en consistente Achtung Baby, bevat het zeker wel een aantal sterke nummers. De experimenteerdrift bevalt me zeker, ik heb meer met dit U2 dan met het op veilig spelende U2 van de laatste drie albums.

Zooropa, Numb, Lemon en Stay vind ik erg goed; 6 t/m 9 vind ik niet van het U2-niveau waar ik op hoop. Volgens mij werd dit album tijdens het touren gemaakt. Het had volgens mij erg geholpen om nog een paar maanden langer nieuwe nummers te maken en te schiften. Ik denk als je het beste van Zooropa en Pop samenvoegt, dat je dan een album krijgt dat zich bijna met Achtung baby kan meten. Bijna.

Inderdaad wisselvallig maar ook erg intrigerend.Soms draai ik hem en denk ik 'is eigenlijk niet veel' maar een andere keer,zoals nu,vind ik Zooropa weer erg mooi.Één ding weet ik in elk geval zeker saai is ie zeker niet.Lemon vind ik het sterkste nummer maar eigenlijk zegt de titel Some days are better than others het helemaal.Voorlopig maar weer een halfje erbij.

hier werd de joshua tree pas echt doorgezaagd......

Dit album doet me altijd een beetje denken aan Bowie's 'Low'. Lekker experimenteren, lekker Eno, af en toe geslaagd en af en toe iets minder. Al met al zeer genietbaar.

Zooropa en The Wanderer zijn fan-taas-tisch.

Wat is dit toch een heerlijk vreemde plaat, en wat was U2 toch geweldig ballsy in die tijd. Achtung Baby kwam er al als een bewuste stap uit de Joshua Tree-comfortzone. Wat doet de band vervolgens op de opvolger? Nog een extra grote stap in het vage onbekende zetten. Heel wat mensen konden en kunnen er niet mee lachen, maar ik kan het resultaat wel waarderen. Meer zelfs, het titelnummer, Lemon en Stay mag je van mij gerust tot hun sterkste werk rekenen.

Tegenwoordig zouden ze nooit meer beginnen aan een album als Zooropa. De leden van U2 zijn oude mannetjes geworden, die van hun veilige comfortzone zijn gaan houden en een album als mislukt beschouwen als er niet ten minste één grote hit op staat. Erg jammer, en hoe anders was dat hier.

Zooropa is prettig experimenteel en dat pakt over de hele linie heel aardig uit.
Je hoort dat U2 de gitaarrock een beetje zat is en er komen wat licht dansbare nummers voor terug.
Soms heb ik wat moeite met Bono, die ik toen nog wel kon waarderen, maar hier af en toe mij iets te veel zijn kopstem laat gelden.
De titeltrack,Stay en de voortreffelijke afsluiter The Wanderer, zijn U2classic waardig.
Hierna haakte ik zo'n beetje af.

Wel een halfje verhoogd. Best een vermakelijke plaat, die in al zijn experiment mij wel boeit.

Het is toch mooi hoe gedachtes soms al zo goed voor je verwoord zijn door heel iemand anders, in dit geval bikkel2, maar die blijkbaar een soortgelijke ervaring op bijna hetzelfde moment heeft.

Ik draaide dit album de album de afgelopen week, sinds een behoorlijk lange periode, weer eens en dacht dus ook: Dit is stiekem toch wel een heel aardig album en verdient eigenlijk wel een halfje hoger dan waar ik het oorspronkelijk op beoordeeld had. Wat mij betreft het laatste album waar U2 mij plezierig wist te verrassen. Ze durfden hier te experimenteren en dat pakte heel aardig uit.
Ik ben daarna niet afgehaakt, maar echte ontwikkeling hebben ze na deze plaat toch nog nauwelijks meer laten horen. Hier werd je nog echt verrast door de nieuwe invalshoeken en andersoortige muziek. Gedurfd album!

Hoho. Vergeet Pop niet. Naar mijn mening nog iets gedurfder, experimenteler en beter dan dit onderschatte Zooropa.
Pop is een pareltje, voor diegenen die dit willen horen.

Met alle respect voor de lef, het experiment...etc,
maar Pop heeft mij in zijn geheel nooit echt kunnen bekoren.
Ik heb het geprobeerd, maar ben er noot aan gaan wennen.

Helemaal mee eens.

Aan de ene kant heb ik waardering voor het feit dat U2 durft te experimenteren, daardoor scoort het album een voldoende.
Het experiment is in mijn ogen echter niet gelukt. Alles wat U2 sterk maakt: krachtige, meeslepende songs wordt hier door de beat enigszins naar beneden getrokken. Het is allemaal niet heel slecht, maar niet echt mijn cup of tea.

Het is toch wel schokkend hoeveel Lemon is gebaseerd op Eno's eigen Fractal Zoom van een jaartje eerder:

Brian Eno - Fractal Zoom - YouTube

Vooral vanaf het moment op 2:15 dat Eno's stem erin komt.

Misschien wel het beste nummer van U2 voor mij, maar wel met een hele grote vinger van Eno in de pap.

Ik zal ns luisteren. Ook een van mijn grote faves van ze..ms ook wel dé fave id ...kan niet wachten tot de jaarlijst 1993

Eerder vandaag Zooropa op gehad, ja het behoort mijn inziens tot hun grotere en betere werk, maar minder verzorgd en 1 geheel dan Achtung Baby.
Numb en Zooropa zijn mijn abslotue toppers, maar na lange tijd niet gehoord en in het verleden een regelmatige skip moment is nu the First Time een positieve genieter.
The Wanderer blijft een vreemde eens mijn inziens, maar om Rivella's woorden "beetje vreemd maar wel lekker"-kader...
Was weer genieten wat U2 wel goed kan, nu nog weer durven heren.

Eindelijk een heruitgave op vinyl in juli.

Heruitgave binnen zo ff gaan genieten Yes!

Edit: de remaster is van goede kwaliteit, op of net boven verwachting.

Persoonlijk vind ik dit de beste plaat van U2. Heerlijk gevarieerd, gewaagd, experimenteel en er staat niet één mislukt nummer op. Het is ook gelijk hun laatste geslaagde album. De latere albums heb ik altijd trouw beluisterd, sommige zelfs aangeschaft, maar na dit album was de magie definitief verdwenen.

Onderschat 'Pop' niet. Dát was de echt laatste goede...voordat de gezapigheid meer en meer greep kreeg op de band.

Ik heb dit heel lang een kliekjesdagalbum gevonden.
Klaar met Achtung Baby, en in de koelkast staat nog wat beperkt houdbare restjes.
Als ik nu naar deze plaat terugkijk, ben ik wel wat enthousiaster.
Maar het voelde gelijk al niet goed; alsof het tijdperk U2 hier tot een einde was gekomen.
Dat angstgevoel werd helaas ook al snel waarheid, alles wat na Achtung Baby kwam was een heel stuk minder.
Rattle and Hum bestond ook uit materiaal wat over was van The Joshua Tree, maar daar zaten erg sterke nummers tussen, en ook het aanvullend live werk was gewoon goed, de moeite meer dan waard, al snap ik het ontbreken van de live versie van Sunday Bloody Sunday niet, in de film een van de hoogtepunten.
Ik ben meer een liefhebber van The Joshua Tree dan van Achtung Baby; dus boeit mij het snel uitgebrachte Zooropa een heel stuk minder.
Live wisten ze het ook niet helemaal overtuigend te brengen; dus werd er maar een verhaaltje aan gekoppeld, waar er snel via grote televisieschermen over de wereld werd gezapt.
Bono was een soort van Madonna, inclusief de verkleedpartijtjes, de Zoo TV Tour kwam zelfs bij mij om de hoek, in Nijmegen, maar het boeide mij niet meer, ik ben niet gegaan, mijn ouders wel.
Al heb ik uiteindelijk wel net buiten het terrein rond gelopen, en vrijwel alles gehoord.
Terwijl ik 2,5 jaar eerder, nog voor Achtung Baby ze wel live tijdens de When Love Comes To Town Tour gezien had, en dat was geweldig.
Toch is Zooropa niet slecht, wel teveel maniertjes; Lemon zit ergens tussen Prince, Bowie en Mick Jagger in, maar wel goed gedaan, Numb is The Edge die een soort van boodschappen achtig lijstje emotieloos opleest, maar Stay (Faraway, So Close) is weer een van hun betere songs, maar die is eigenlijk bedoeld voor de gelijknamige film.
Door The Wanderer kwam Johnny Cash weer in beeld, maar bijna alles wat hij met The American Recordings uitbracht wilde mij meer overtuigen.

Vandaag dit album weer eens opgezet. Het blijft een verrassend goed album, met heel wat mooie nummers. Mijn 3 favoriete tracks blijven toch wel: Numb (klonk in 1993 vernieuwend voor U2 als band), Daddy's Gonna Pay for Your Crashed Car en The First Time.
Ook de samenwerking met Johnny Cash The Wanderer mag er zeker zijn, evenals Stay (Faraway, So Close) die latere soundtracksingle van Wim Wenders's In Weiter Ferne, so Nah! werd.

Vandaag weer gedraaid en het blijft mijn favoriete U2 album. 1993 brings back bittersweet memories...
Op kant A staan duidelijk de 4 beste songs van het album: Zooropa, Numb, Lemon en Stay. Maar kant B is net zo smullen. Wat meer groezelige en donkere experimentele songs om je heerlijk in te laten onderdompelen. Heerlijk vind ik dat, albums die 2 verschillende kanten hebben...

Een vinyl-liefhebber merk ik?

Heerlijk album dit inderdaad! Voor mij nog steeds één van hun allerbeste.