U2 - Zooropa (1993)

The Wanderer.... Prachtige plaat.

Alternatief album wat niet past bij de U2 sounds van the eigthees of na het brilliante Achtung Baby. Toch interessant om je te verdiepen in hun muziekale switch. Vooral live was Zoopera een hoogtepunt. Na POP ging U2 weer op de ouderwetse tour met een beetje ambient(electrical storm) Ik vind het altijd leuk als een album van een groep totaal onverwacht is.

Eerste album van U2 wat me als geheel niet ligt. Waar de andere experimentele plaat van de jaren 90, Pop, me fascineert, vind ik deze maar een beetje lauw. Als een nummer als Numb fantastisch moet zijn, helaas... dan heb je me niet helemaal te pakken. Het is niet slecht hoor, maar je hoort overduidelijk dat ze het echt hard proberen en er toch niets extra's aan kunnen voegen wat imo op de voorganger er wel goed uitkomt in bijvoorbeeld Mysterious Ways en de twee nummers met de langste titels...

2,5* want het is wel U2 en ik vind het goed geprobeerd... alleen het feit dat ik geen favoriete tracks heb zegt al genoeg

Ik deel je hoop, echt! (deze blijf ik 4.5 kwoteren!)

Maar ik vrees voor het Rolling Stones Syndroom (nauwelijks door een geneesheer te behandelen! )

P.S. : Het Rolling Stones Syndroom is een vreselijke ziekte onder muzikanten.
Het bestaat erin om steeds flauwere plaatjes met minder en minder gedenkwaardige songs uit te brengen en ieder nieuw nog wat flauwer dan het vorige plaatje, door een wereldtoernee te laten volgen, waar nauwelijks nummers uit het nieuwe flauwe plaatje gespeeld worden, maar enkel nog hits uit langvervlogen tijden toen de band nog muziek maakte die er toe deed.
Zoals gezegd : nauwelijks te genezen ziekte !

Wat kunnen we doen tegen deze ziekte! Ze brengen nu ook alweer een remaster van The Joshua Tree uit, zogenaamd omdat deze 20 jaar uit is. De eerste symptonen zijn duidelijk zichtbaar.

Tsja, ik heb een originele versie van The Joshua Tree die precies goed genoeg klinkt, dus dan kan ik dat circus laten passeren. Datzelfde geldt trouwens ook voor deze plaat, dus dat circus kan ik over zes jaar ook laten passeren.

Goede plaat overigens. Hier en daar wat weinig subtiel, maar er staan beslist een paar pareltjes op. Doet nauwelijks onder voor Achtung Baby. 3½*

Verreweg de minste U2 plaat, echt!! Hun experiment drift schiet door naar de verkeerde kant, een vermoeiende CD, er zit geen energie in. Het project is vooral een idee van The Edge, had er beter een solo ding van kunnen maken. Ook hoe ze er toen uitzagen, uiteraard vooral Bono, erg modieus ook over de top, als modellen bijna, allemaal erg mager zelfs. Bono is het best als hij cool is, en vooral niet te trendy gaat doen. De muziek is zwakjes, en schiet door in verniewingsdrift waardoor alles wat U2 groot maakt naar de achtergrond verdwijnt. De nadruk ligt teveel op de vorm en nauwelijks bij de inhoud. Niet te pruimen!!

Hiervoor alleen 4 sterren.

Ik heb mijn kwotatie beetje verlaagd, ik herbeluisterde vandaag in de vrachtwagen. Ik vind het nog steeds een prima experimenteel album, maar na track 6 zakt het toch wat in.
Maar de eerste 6 tracks vind ik allen gewoon top, allemaal heel aparte muzikale experimenten die nog geslaagd zijn ook.
Daddy's Gonna Pay... vind ik het meest FUNKY nummer dat ze ooit maakten, gewoon top!

****

Numb IS eigenlijk helemaal niet zo'n bijzonder nummer. Het is aardig gebracht en vond hem zelf ook verrassend toen. Leuk in een interview met Robert Smith van The Cure overigens waarin hij zijn opinie gaf op tv omtrent 'Numb': 'Als wij met zo'n plaat bij onze platenmaatschappij aankomen worden we direct naar huis gestuurd'.

Een plaat met gemengde gevoelens hier en daar het geniale van Achtung baby en al een beetje het aangemodder van "Pop".

De live versie op de dvd van Daddy's gonna pay is echt briljant.

Toch wordt deze plaat goed afgesloten met een prachtige
Johnny Cash

Sluit me er helemaal bij aan.
Wordt tijd dat ze stoppen.

Het probleem met deze cd is dat het in het begin vrij gedurft klinkt (Numb met die video met The Edge enzo, Lemon etc..) maar na een tijdje ontdek je dat het eigenlijk op niets trekt en dat het strontvervelend wordt. Ik kan nauwelijks een plaat opnoemen die zo tijdsgebonden is als deze (Queen's Hot Space komt dichtbij). De vernieuwingsdrang van deze band werkte bij Achtung Baby nog op een heel natuurlijke wijze, maar deze en (gedeeltelijk) Pop klinken beiden zo godvergeten geforceerd dat het inmiddels meer op gepriegel is gaan lijken dan op oprechte muziek. Hun artwork ging er toen ook zo goedkoop en ADHD-achtig uitzien.

Dit is eigenlijk Aughtung baby-2 , niets meer niets minder, maar daarom niets minder. Steengoede songs staan erop, met een par mindere. Ik geniet er nog vaak van, maar ik heb niet zo een al te roze-U2-bril, dus pruim het op kwaliteit eerder dan een Joshua-U2-liefhebber. Helaas wel de inleiding naar het afzakkende POP.

beste album van u2!! lemon beste single van u2!! zooropa beste tour van u2!! de wijlen hoge stem het mooiste geluid van bono!! macphisto beste alterego van bono en de looks en graphics zijn het meest sexiest van u2!! ik blijf hopen dat ze ooit nog eens iets van zooropa, afgezien van stay, zullen spelen tijdens een optreden waar ik bij ben.

Inderdaad beste U2 plaat, jammer dat ze er na nooit meer dit niveau gehaald hebben.

'Stay' vind ik één de mooiste van U2. Die brug naar het refrein toe is puur kippevel. Dat geldt overigens ook voor de samenzang tussen Bono en The Edge. Doet mij altijd denken aan Berlijn en dat heeft uiteraard verband met de videoclip. Ik bezoek deze stad van de week weer en eigenlijk moet deze song mee. De rest is echter niet aan mij besteed. Deze koerswijziging bevalt mij gewoon niet. 'Achtung Baby' was een geslaagd experiment maar dit is voor mij teveel van het goede.

Hmm, dit is toch wel stukken minder dan Achtung Baby hoor.. Lemon heb ik altijd een potsierlijk nummertje gevonden.

Maar de opener, Stay, Daddy's Gonna Pay, Some Days zijn wel van Achtung Baby niveau. Het spettert alleen allemaal minder en is wat vlakker en soms iets teveel experimenten met geluidjes waar ze eerder irriteren dan bijdragen.

Ik vind het ook lelijk. Het lonkt voor mij te opzichtig naar Bowie's Berlijn-periode en daarnaast gaat het ook een eeuwigheid door.

Huh, die link zie ik echt helemaal niet eigenlijk. Leg 's uit als je wilt?

Ik vind Lemon wel een leuk nummer, overigens.

Ze proberen iets te maken in de geest van Bowie's Low of Station To Station en dat lukt maar half.

Ik heb het clipje nog 's gedraaid (want ik had het nummer in geen 10 jaar gehoord en het album nog langer niet gedraaid, binnenkort maar weer 's doen) en ik hoor het nu ook wel. Er zit ook wel een dikke begin jaren '90-dance-invloed.

Zeker het refrein is wel erg Bowie-esque. Misschien komt het door Brian Eno (die hier ook meezingt). Al met al wel een goed nummer vind ik, het doet me meer dan om het even welke U2-single uit dit decennium...

Ik krijg toch wel weer zin dit album te herbeluisteren. Voor mij was dit destijds gewoon een album dat ik op het spoor kwam via de Oor, alternatieve hitlijsten (ik was destijds 14 en luisterde zaterdagnacht altijd naar Shockradio die een eigen jaaroverzicht hadden), etc. Het put een beetje uit de Britse electronische muziek uit die tijd, net als bv. Bjork's Debut.

Afgezien van de singles vond ik het maar een erg matige plaat, maar ik ben voorzichtig aan toch wel over mijn door nummers als It's A Beautiful Day opgedane U2-aversie aan het geraken, dus ik zal hem binnenkort eens onbevooroordeeld in de herkansing gooien.

Ik heb het altijd een vreemde plaat gevonden.U2 nog druk doende in de experiment drift.Het pakt mij zeker niet overal,mede ook door enkele onvergevelijke missers als Numb,Lemmon,en Daddy's gonna pay for your crashed car.Het irritante overdreven hoge stemmetje hier van Bono,werkt op een gegeven moment erg op de zenuwen,en de nummers zelf zijn erg U2-onwaardig.
Wel zijn nummers als Zooropa,Stay en het zeer geslaagde met Johny cash als vocalist gemaakte TheWanderer,weer van een aparte klasse.
De groep zoekt het hier een beetje in electronica en dance,maar put ook bij vlagen wat uit de bekendere hoek.
Daarom is het een wat onevenwichtige tweeslachtige plaat geworden.
Niet zo zeer een miskleun,maar het blijft een wat vreemde eend in de bijt.Eentje met skipmomenten.
Met het volgende album Pop ging het wat mij betreft echt mis.

Vind dit goed van die gasten, voor hun doen aardig 'experimenteel' nog zeker in vergelijking met later werk. Is een beetje Achtung Baby deel twee, maar van ietsje minder constante kwaliteit. "Stay, faraway, so close" is voor mij het beste U2 nummer ooit...

Hij doet bij mij ook voor de bovenste plaatsen mee. De subtiliteit van die track is weergaloos. Hoewel de tekst anders doet vermoeden krijg ik er een soort verdraaid verliefdheidsgevoel van. Afijn, de emotionele uitbarsting in het tweede refrein is nog altijd kippevel.

The Wanderer is gewoon prachtig.
Johnny Cash stond toen net voor de comeback met zijn American reeks

De rest ken ik niet en deert me ook niet. Ben niet zo een U2 fan.

Stay (Faraway, So Close) is van ongekende schoonheid. Dit nummer had gewoon op Achtung Baby moeten staan. Want laten we eerlijk zijn; dit album is verder toch wel een grote tegenvaller. Dan komt zo'n juweeltje gewoon niet tot zijn recht.

Daar voel ik wel iets voor. Ik vind haar opvolger en uiteraard haar voorganger velen malen sterker. Hier ligt het experiment er té dik bovenop en dat komt de songs niet ten goede. Zoals gezegd, kan enkel 'Stay' me echt in vervoering brengen.

Stay heeft het nivo van One en Unforgettable Fire.
Om dat nummer heb ik dit album gekocht.
Ik raad iedereen aan die wat feeling met U2 heeft om dat nummer een paar keer achter elkaar te luisteren. Echt een parel die op de bodem van een oceaan ligt.

Ik heb 'Stay' dit jaar op de terugreis van een studiereis midden in de nacht voor mezelf op m'n MP3-spelert afgespeeld terwijl iedereen lag te slapen. Enkel de buschauffeur (thank god!) was nog bij kennis. Magische werking had en heeft die song sindsdien.

Three o'clock in the morning
It's quiet and there's no one around
Just the bang and the clatter
As an angel runs to ground