menu

Funkadelic - Maggot Brain (1971)

mijn stem
4,03 (318)
318 stemmen

Verenigde Staten
Funk / Rock
Label: Westbound

  1. Maggot Brain (10:18)
  2. Can You Get to That (2:49)
  3. Hit It and Quit It (3:50)
  4. You and Your Folks, Me and My Folks (3:36)
  5. Super Stupid (3:59)
  6. Back in Our Minds (2:38)
  7. Wars of Armageddon (9:43)
  8. Whole Lot of BS * (2:11)
  9. I Miss My Baby * (5:02)

    met US Music

  10. Maggot Brain [Alt Mix, Recorded 1971] * (9:35)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 36:53 (53:41)
zoeken in:
avatar van west
5,0
Johnny Marr schreef:
Het hele album steunt voor mij te veel op het werkelijk briljante titelnummer. Maar dat nummer vind ik dan wel echt één van de beste nummers ooit. De kwaliteit van de rest van de nummers vind ik vergeleken daarmee dan toch wel redelijk matig. Afsluiter 'Wars of Armageddon' durf ik zelfs slecht te noemen.


En wat te denken van Super Stupid & Hit It And Quit It? Dat zijn ook al zulke geweldige gitaardriven funknummers, als Maggot Brain. Zelf bevalt mij Can You Get To That ook erg goed: fantastisch liedje.

Zag ik trouwens ineens toch nog 1 exemplaar van de limited oranje gekleurde plaat op 180 gram vinyl te koop bij jpc. Net ontvangen: ziet er schitterend uit, ook de uitklaphoes (wist niet eens dat die bestond) en de plaat klinkt subliem (geweldig geremastered voor vinyl). I'm a happy man!

avatar van Noere
4,5
Op sommige momenten is dit album gewoon het beste wat ik ooit heb gehoord en heb ik verder ook niks anders nodig. Zulke platen zijn toch wel zeldzaam.

avatar van west
5,0

avatar van deef.
5,0
Piramidaal.

avatar van bennerd
Maggot Brain, Wars of Armaggedon, Super Stupid. Yep, George Clinton heeft me weer bij de smiezen. Weergaloze tracks die me uitnodigen om hier dieper in te duiken. Muziek kan zo mooi zijn.

avatar van philtuper
herman schreef:
Opgegeten... Herkenbaar verschijnlijk. Gelukkig hebben we daar geen last meer van.

Heb laatst iemand ontmoet die Maggot Brain op haar begrafenis wilde. Vond dat wel bijzonder.


Blijven ze tenminste wel minimaal 10 minuten zitten...

avatar van overmars89
4,5
herman schreef:
Opgegeten... Herkenbaar verschijnlijk. Gelukkig hebben we daar geen last meer van.

Heb laatst iemand ontmoet die Maggot Brain op haar begrafenis wilde. Vond dat wel bijzonder.


"Maggot Brain" is afgespeeld op de twee crematies van mijn ooms. Hierom zal ik altijd een speciale band hebben met dit prachtige nummer!

avatar van aerobag
4,5
Funkadelic levert een fenomenaal in elkaar geknutseld mengsel van funk, rock, psychedelica en soul af. Alleen het nummer Maggot Brain al, voor mij persoonlijk een van de mooiste creaties wiens geluidstrillingen ik heb mogen verwelkomen op mijn trommelvliezen. Die sluimerende backdrop en vervolgens de geestverruimende gitaren die de hersenen van de luisteraar compleet de ruimte in lanceren, zeker als je in stereo luistert en tijdens de tweede helft van het nummer die echoënde gitaar je tegemoet komt in je linker oor. Het album vloeit dan vervolgens doodleuk over in het onwijs catchy Can You Get With That en Hit It and Quit It, wat alleen al bewijst hoe muzikaal de leden van Funkadelic wel niet waren en hoe breed hun spectrum aan songwriting skills was.

avatar van herman
3,0
Heb de opener eerlijk gezegd altijd maar een vervelend nummer gevonden, maar ik ben doorgaans ook geen liefhebber van gitaarsolo's. De rest van de plaat vind ik wel een stuk beter. Hendrix-achtige sferen werden hier al benoemd, maar af en toe - met name op het einde - swingt het toch ook wel heerlijk de pan uit. Maar doe mij uiteindelijk toch maar oudere nummers als I'll Bet You en Music For My Mother.

avatar van west
5,0
herman schreef:
Heb de opener eerlijk gezegd altijd maar een vervelend nummer gevonden, maar ik ben doorgaans ook geen liefhebber van gitaarsolo's. De rest van de plaat vind ik wel een stuk beter.

De opener is één van mijn favoriete nummers ooit. Maar ik hou dan ook van gitaarsolo's, zeker deze!

avatar van Gyzzz
4,0
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #221

Toen ik voor het eerst Funkadelics zelfgetitelde debuut opzette was ik (ja, daar ga ik weer) iets teleurgesteld door de dominante positie van de gitaar(solo’s) die in mijn ogen vloekte met het hele concept van funk. Nu heeft Funkadelic wel zo’n centrale positie in de Funk en in de bredere muziekgeschiedenis dat ik daarin eigenlijk per definitie ongelijk heb, maar het wierp voor mij wel een zekere barriere op. Evengoed heb ik Maggot Brain sindsdien vaak in lijstjes rond mijn smaakgebied voorbij zien komen en is ook los daarvan de hoes iconisch genoeg om andere modernere classics te inspireren. Hoog tijd dus om deze plaat nu eindelijk eens goed en wel te gaan checken.

De openingstrack heeft me ontzettend verbaasd: het minimalistische en desolate gepiel ligt me erg goed. Ja, dit is veel gitaargesoleer, maar het laat veel ruimte voor de fantasie, maakt effectief gebruik van stilte en doet waanzinnige dingen met de stereokanalen die – hoewel wat gimmicky – een ontzettende ruimtelijkheid genereren. Er wordt mede door de effecten een enorme ruimte opgespannen die me veel dieper raakt dan ik had vermoed. Ik krijg nota bene associaties met Steve Reich (rond 6:00) en Songs: Ohia’s Ghost Tropic in het gebruik van desolate stiltes opgetrokken door klanken die ver weg klinken. Ook het gebruik van ruis tegen het einde van de track geeft een extra lading mee. Een geweldig knap werk, en een flinke verrassing bovendien.

De overige 6 nummers zijn in mijn beleving een stuk joliger en ‘veiliger’. Nu ben ik, vooral via verschillende compilaties en losse tracks wel bekend met dit gitaarfunkgeluid, en hoewel ik graag geloof dat deze tracks in 1971 revolutionair waren, vind ik ze vooral gezellig en creatief, maar val ik er niet van achterover. Er wordt hoorbaar geëxperimenteerd en er spat veel creativiteit vanaf, maar wordt wel een beetje een soepje dat haast degelijk klinkt. In termen van toegankelijkheid best een prestatie, maar veel meer dan ‘lekkere muziek’ levert het naar mijn idee (in tegenstelling tot de opener) niet op. Ik heb af en toe bijna het gevoel naar TV-jingles te luisteren (in ‘Hit It and Quit It’ bijvoorbeeld, maar ook halverwege 'Super Stupid'), zo makkelijk als de tracks voorbij glijden. Ook dat is ongetwijfeld avant la lettre, waarbij Funkadelic stukgesampled is vanwege zijn creatieve draaikolk aan geluidsexplosies, maar ik vind het lastig om me een tijdsgeest in te beelden waarin dit geluid nieuw was.

Zo kan het zijn dat nota bene alleen het gitaargesoleer echt indruk op me maakt, en de rest van de plaat een hele aangename en vooral rijke collectie tunes is die uit elkaar valt van de creativiteit maar me verder niet enorm raakt of beroert. Zo kun je er prima op dansen, maar ga ik het, anders dan op sommige andere platen, niet spontaan doen.

Niettemin een knap werk, waarvoor ik op een kleine 4* uitkom.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:37 uur

geplaatst: vandaag om 06:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.