R.E.M. - Collapse Into Now (2011)

Vind dit een ok plaatje. It Happened Today is mijn favoriet.

Natuurlijk, ze hebben het allemaal al eens een keer gedaan en misschien hier en daar ook nog wel iets scherper en beter. De heren citeren rijkelijk uit eigen werk, maar dat maakt de luisterervaring niet minder aangenaam. Ook ik bespeur flarden van verschillende oude albums 'Life Rich Pageant, Document, Automatic For The People), maar so what? De mannen kunnen nog steeds een prima plaat neerzetten. Verrassend? Nee. Lekker? Ja!

Grotendeels akkoord met wat hierboven staat. REM moet niet echt meer 'verrassen' (waarom is dat trouwens altijd een goeie kwaliteit?). Ze beheersen hun vak, er zit terug leven in de groep lijkt me, net wat minder op automatische piloot. Album heeft voor mij geen echte uitschieters, maar is wel een heel aangename luisterervaring.

Jammer dat ze niet gaan touren. Want ik denk dat ze net als de vorige keer weer veel ouder werk zouden spelen omdat het aansluit bij dit werk. Wanneer ze ook komen ik ben er weer bij en deze plaat begint mij steeds beter te bevallen. Ik vind het inderdaad wel prettig dat ze iets minder rocken dan op accelerate hoewel ik dat destijds ook een goede plaat vond. Ik moet wel toegeven dat ik die ondertussen niet meer draai. Hoe dat met deze uit gaat pakken weet ik nog niet maarja ze hebben ook zoveel platen die ik nog regelmatig draai dat ik anders nooit tijd zou hebben voor andere muziek.

Hoe omschrijf je dit album van R.E.M. nu het beste... Zo denk ik:
Dit album klinkt als een best of van de Warner-periode, maar dan met nieuwe nummers.

discoverer pakt me toch het meest, het geheel doet me denken aan een de intro van Turn You Inside Out, maar dan langgerrekter.

En als je die vergelijking maakt, dan zie je ook direct het verschil REM toen en nu... toen met Turn You Inside Out had je nog heel wat agressiviteit in de muziek (zie ook orange crush), nu is het allemaal wat vrijblijvender/braver.

Maar dat ligt waarschijnlijk evenveel aan de luisteraar als de muziek zelf

In de muziekwereld bestaan er ontelbare bandjes en artiesten, en het is onmogelijk om alles te beluisteren. Er zijn echter wel bands die een streepje voor hebben, vanwege hun status, hun bekendheid. Monumenten, daar heb ik het over. En R.E.M. is toch wel zo’n band, al moet ik tot mijner schaamte bekennen dat ik nooit echt veel heb geluisterd. Daar hoop ik nu verandering in te brengen, en ‘Collapse Into Now’ moet wat dat betreft de beslissende voorzet zijn.

De vorige, ‘Accelerator’, was een beetje mijn kennismaking met R.E.M. als albumartiest. Daarmee wil ik zeggen dat ik al wel enkele losse liedjes kende van Stipe en co., maar geen hele albums. Wel, ‘Accelerate’ was geenszins een uitnodiging om R.E.M. intensief te gaan beluisteren, hun oeuvre te doorspitten. Een vrij matige plaat. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn voor de andere albums, waarvan er toch enkele gerekend worden tot het betere werk in de rockmuziek. ‘Collapse Into Now’ is een stuk beter dan ‘Accelerate’; het songmateriaal is een stuk sterker en het niveau is bijgevolg consistenter. En met een nummer als ‘Oh My Heart’ hebben ze voorlopig één van de beste nummers van 2011 gemaakt. In mijn ogen toch.

Opener ‘Discoverer’ is meteen erg goed; een perfecte single. ‘All The Best’ is een beetje minder opvallend, maar wel degelijk. Na deze twee wat hardere nummers en meer ingehouden nummer: ‘Überlin’. Goeie tekst, en die Michael Stipe beschikt over een interessant stemgeluid; hij trekt je een beetje mee in zijn wereld. ‘Oh My Heart’ sluit een beetje aan bij ‘Überlin’. Een vriend van mij vindt het maar niks, doch ik vind het echt een geweldige song. Alles zit goed; erg goed gezongen, mooie melodie, tekstueel zit het ook wel snor. En dan de instrumentatie! Men kiest wat meer voor de folk-benadering: toevoeging van bouzouki en een soort van accordeon. Warme blazers ook nog. Vol gevoel zingt Stipe zich een weg door dit nummer.

Jammer genoeg staan er teveel nummers op die wel goed klinken, maar het niveau niet op weten te krikken. Het klinkt me soms iets te simpel, wat de originaliteit niet ten goede komt. Ik heb al meerdere keren gelezen dat er veel raakvlakken zijn met hun vroegere albums. Dat feit heeft twee gezichten; enerzijds wordt je aangetrokken, omdat dit toch echt meer dan degelijk is, om hun vroegere albums te gaan beluisteren, anderzijds begint het na enkele luisterbeurten toch enigszins te vervelen. Ik merk ook dat ik aanvankelijk enthousiaster was over deze plaat, nu het een beetje aan het bezinken is, is dat al getemperd. Zo’n nummer als ‘Mine Smell Like Honey’ is een oerdegelijke poprocksong, maar meer ook niet. Dat soort songs.

Er staan op de tweede helft van de plaat nog wel enkele erg goeie nummers, maar ik heb het gevoel dat het meeste kruit in het begin al verschoten is. Wat een verrassing als je dan ‘Blue’ te horen krijgt, met Patti Smith. Dit vind ik wel een lichtpuntje, wijkt ook wat af van de andere nummers. Op het einde van de song wordt ‘Discoverer’ nog eens ingezet om uit te nodigen de plaat wederom op te leggen. Een goed doordachte truc, die waarschijnlijk nog werkt ook. Bij mij werkte die in het begin ook, maar na een tijdje ging het me toch ook tegenstaan. Niettegenstaande is ‘Blue’ één van de betere songs op ‘Collapse Into Now’, samen met ‘Oh My Heart’ (buiten categorie) en ‘Every Day Is Yours To Win’.

Drie topnummers, negen oerdegelijke popsongs en (vooral) geen enkele echte tegenvaller. Het rapport is dus positief, dat spreekt voor zich. R.E.M., here I am!

3,5 sterren

Wat vind je van It Happened Today? Als ik het goed begrijp niet meer dan een oerdegelijke popsong. Ik vind dat toch echt ook één van de topnummers.

'It Happened Today' is één van de betere oerdegelijke popsongs op deze plaat.

Een stukje uit een interview met Peter Buck:

Wat doe je zelf allemaal in Berlijn?
'Door de stad lopen, kunst kijken, goed eten. En werken. Michael is meer de stapper van de groep. Zelfs dat levert resultaat op. Hij liep op een avond bijvoorbeeld Peaches tegen het lijf, haar vriend heeft een bar in Berlijn, en van het een kwam het ander. Ik kwam op een ochtend de studio binnen en hoorde dat Peaches langs was geweest en iets had gezongen. Luister maar eens naar Alligator Aviator Autopilot Antimatter, daarin hoor je Peaches.'
Eddie Vedder stond in Berlijn ook opeens op de stoep?
'Yeah, simple as that. Pearl Jam was op tournee en za speelden in Berlijn. Eddie kwam letterlijk even langswippen. Hij kreeg wat nummer te horen. Nog ideeën, Eddie? Ja, misschien wel. Nou, kom maar op dan. Dat werd een soort sing-in aan het eind van It Happened Today. Puur toeval, voor hetzelfde geld was het nooit gebeurd.'
In Nashville hoog bezoek: Patti Smith en Lenny Kaye?
'Ja, het waren de laatste sessies. Patti nam Lenny mee, die is uiteindeijk twee keer op de plaat terechtgekomen. Patti zelf speelt een grote rol in Blue, en dat is wat mij betreft weer een key song van de plaat. Het laatste nummer dat kwam bovendrijven, in Berlijn, en een prachtig slotakkoord, al is het wel een zwaar, emotioneel stuk. Bovendien wilden we toch zelf het laatste woord hebben en daarom besloten we er nog een korte reprise van Discoverer, waarmee de plaat opent, achteraan te zetten. Zo krijgt de plaat een mooi full circle idee.'
Dat vond Patti niet erg?
'Patti is een van de meest begripvolle personen die je ooit zult treffen. Patti kwam bovendien met de plaattitel, ze pikte de term Collapse into Now zo van haar tekstvel. Dus ze heeft haar stempel dubbel en dwars op het proces gedrukt.'

bron: Oor

Mooie plaat.
REM in goede doen, mooie composities en mooie producties.
Ik vindt de meer ingetogen nummers (3 t/m 6) veruit het mooist

R.E.M. doet waar het goed in is: goede (gitaar)rocksongs maken met een melodieus, gruizig en/of melancholiek randje. Ik zal de albums van de band altijd blijven vergelijken met hun -naar mijn mening- meesterwerken: Green, Out of Time en Automatic for the People.
Niet meer te overtreffen, denk ik. Maar deze plaat komt toch nog het meest in de buurt. Na het, soms wat geforceerd, energie en gruizige 'Accelerate' heeft de band weer geen goede mix van stevig en melodieus gevonden.

Ik had niet meer gedacht,dat R.E.M. mij nog zou kunnen verassen en ondanks dat het allemaal aanvoelt als dingen die ze eerder en beter gedaan hebben,doen ze dat dus wel degelijk.De plaat groeit iedere keer een beetje meer als ik hem draai,en ik moet toegeven dat ik me erop betrap dat ik sinds de release deze cd niet meer uit mijn cd speler is geweest.Wat er dan zo bijzonder aan is? Ik denk de herkenbaarheid en de kracht van de songs.Uberlin en Oh My Heart zijn van ongekende schoonheid,en eigenlijk te simpel voor woorden,en ik denk dat dat juist de kracht schuilt.De repeterende gitaar in Discoverer is iets wat continue blijft hangen en het is leuk gedaan ,dat ze dat op het eind van het absolute prijsnummer Blue terug laten keren.De rocksongs die er op staan zouden niet misstaan hebben op Accelerate,maar hebben in dit geheel toch wel een eigen gezicht.Ik ben alleen van mening dat ze meer hadden kunnen doen met Eddie Vedder.Als je dan toch iemand van dat kaliber op bezoek hebt tijdens de opnamen,maak er dan gebruik van in een nummer als Oh My Heart of Walk It Back.Nu sneeuwt zijn talent een beetje onder in de wat mij betreft meest middelmatige song op het album,Maar ach ik ben de kniesoor die daar op let.Conclusie : een prima album waarmee R.E.M. aantoont nog zeker bestaansrecht te hebben.

Prima cd, al vind ik het wel jammer dat de plaat niet zo sterk begint. Dat schrikt de mensen denk ik toch wel een beetje af. Pas vanaf Ueberlin komt dit album voor mijn gevoel pas echt op gang. Eigenlijk zijn er vanaf dan geen slechte nummers meer te ontdekken.

R.E.M. Nee ik ben eigenlijk helemaal geen fan. Maar ik zag een gastbijdrage van Eddie Vedder, dus dacht, moet deze toch wel even beluisteren. Eddie's bijdrage is helaas wel erg magertjes.

De cd daarentegen bevalt goed, weinig echte rock songs en ik vind de cd ook pas vanaf uberlin opgang komen. Dan vind ik hem eigenlijk gewoon lekker, zonder slechte songs erop.

Ik begin met een 3,5 zou kunnen stijgen als ik hem echt ga voelen!

Wauw! na het voor mij wat tegen vallende Accelerate vind ik deze erg goed!
lekker vel, tegendraads en het is gewoon weer r.e.m op z'n best..

4 sterren! (voor nu)

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Héél vermakelijke CD, met een paar heel sterke nummers. Jammer genoeg staan er toch een paar missers op.

Ik ben al jaren liefhebber van R.E.M. Vol verwachting was ik dan ook toen ik deze schijf ging beluisteren. Na het toch wat teleurstellende Accelerate, waarbij de nummers overigens live veel beter tot hun recht kwamen, ben ik positief verrast over dit album. Geen fillers in mijn optiek en voor het eerst in jaren naar mijn smaak een uitgebalanceerd, afwisselend en dus sterk R.E.M. album.

Michael Stipe kwam Eddie Vedder tegen in Berlijn en liet hem de vorderingen horen. Toen had Eddie wel een idee. Het is dus ook gewoon toevallig gegaan vandaar de wat kleine bijdrage.

De eerste 7 tracks vind ik een stuk sterker dan de rest.Vooral tracks 9, 10 en 11 hoeven van mij niet zo.

Heb inmiddels aardig wat materiaal van deze heren in huis. Toch leveren ze imo zelden een album af dat echt ijzersterk is. Meestal blijft het hangen rond de 3,0/3,5. Maar vaak wel vermakelijk.

Ik zie het anders: REM heeft het publiek jarenlang verwend met klasse platen, dat men het gewoon is gaan vinden, bijna een vanzelfsprekendheid.

Dat kun jij uiteraard zo zien. Bij mij is dit echter niet het geval. Van alle albums die ik van ze ken, komen bij mij slechts Automatic en Around boven de 3,5 ster.

O my heart vind ik ook prachtig! dat begin met die trompetten, en dan die rustige/onrustige sfeer met een hele gevoelige (persoonlijke) tekst, ja heel mooi!...

Ueberlin is voor mij tot nu toe het nummer van het jaar.De melodie is redelijk simpel, de teksten zijn ook eenvoudig, maar het blijft gewoon de hele dag in je kop zitten. Ik denk persoonlijk dat dit nummer wel in de top 5 REM-songs mag worden geplaatst.

Zeer aangename verrassing deze laatste van REM, ik begin met 4 sterren met uitzicht op meer.
Behoudens All The Best & That Someone Is You vind ik de nummers erg sterk met vooral een aparte vermelding voor de opener Discoverer, Uberlin,Oh My Heart, It Happened Today & Walk It Back.
Veel meer afwisseling t.o.v hun vorige album Accelerate,de balans tussen de rocknummers en de wat rustige songs is aardig in evenwicht.
Het niveau Green / Automatic For The People wordt niet gehaald maar ze komen wat mij betreft redelijk in de buurt.

Toch, na een aantal -tig luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het wel ee stuk beter is dan de voorgangers, maar ook snel weer verveeld omdat ik het allemaal al wel een keer eerder gehoord heb.... Ze blijven zichzelf een beetje herhalen, dat gevoel..

Eindconclusie voor mij dus: aardig album, maar weer geen hoogvlieger....

Track a trail of honey through it all

Ik ben een groot bewonderaar van R.E.M., wat me hun laatste twee platen een beetje in de problemen brengt. Bijvoorbeeld als ik de opener en afsluiter van deze nieuwe plaat beluister: van Discoverer krijg ik zin om Finest Worksong te draaien, en Blue doet me verlangen naar Country Feedback en E Bow The Letter. Dat is, moet ik vaststellen, toch wel een beetje een euvel.

Je kunt tegenwerpen dat die kritiek oneerlijk is, omdat een band nou eenmaal niet constant nieuwe dingen kan blijven uitvinden. Daar is het R.E.M. trouwens sowieso nooit om te doen geweest. Bovendien, Collapse Into Now is een plaat geworden die klinkt als een klok, en die tjokvol mooie liedjes staat. Probeer dan maar eens te omschrijven, in welk opzicht deze plaat eigenlijk minder is dan het werk uit hun hoogtijdagen?

Toegegeven, een kraker a la Driver 8 staat er waarschijnlijk niet op Collapse Into Now, hoewel de toekomst dat nog zal moeten uitwijzen. Misschien zijn er nog jonge mensen die R.E.M. nog helemaal niet kennen, een paar keer Überlin op de radio horen en daardoor de band ontdekken. Misschien verdedigen die over een paar jaar deze plaat wel net zo vurig als ik nu doe met vroegere platen van de band. Dat zou mooi zijn: ik gun het de opkomende generaties muziekliefhebbers van harte, deze prachtband te ontdekken.

Voor mezelf heb ik er een goed gemaakte luisterplaat bij, met prettige liedjes en een welkom scherp randje. Op zijn ouwe dag vind ik Michael Stipe ook echt een steeds betere tekstdichter worden, bij vlagen althans.

Het nadeel is wel, en alleen kritiekloze fans zullen dit ontkennen, dat je een band hoort die soms wel echt gemakzuchtig leunt op zijn oude trucjes. Het voordeel is dan weer, dat de oude trucjes van R.E.M. hemels zijn, en dat de band ze nog verrassend goed blijkt te beheersen.

En dat laatste lijkt me een prima conclusie, lieve lezertjes.

Ik heb weer ouderwets kunnen genieten van deze plaat die , op een paar mindere nummers na, mij kon boeien. Dat had ik niet meer verwacht, want hun laatste albums blonken niet echt uit.
Dit album geeft de burger weer moed. Vooral het gdereben stemgeluid van zanger John Michael Stipe is weer top(!)

Wat voor stemgeluid heeft ie?