R.E.M. - Collapse Into Now (2011)

Een nieuwe R.E.M., ik zal het altijd wel leuk vinden, ondanks het feit dat ik Accelerate maar zo zo vond terwijl ik juist weer wel tot de Around the Sun liefhebbers behoor.
De vijf tracks die dit album vooruitgesneld waren sloegen goed aan bij mij en de verwachting op een leuk en gevarieerd album was redelijk hooggespannen.
Natuurlijk verwacht ik niet meer de opwinding die ze in de jaren '80 en begin jaren '90 nog veroorzaakten, maar Collapse into Now leek gewoon een puik pop-rock plaatje te worden afgaande op die vijf nummers.
Er bleven er nog zeven over om dat beeld alsnog stuk te slaan, maar dat is gelukkig niet het geval.
Het is inderdaad een gevarieerd album geworden met van alle albums wel wat. Oh, My Heart doet me een beetje denken aan de Out of Time periode. Discoverer een beetje late jaren '80 en nummers als All the Best, Alligator Aviator Autopilot Antimatter, That Someone Is You en Mine Smell Like Honey rocken weer vrij eenvoudig zoals op Accelerate, terwijl ÜBerlin wat Automatic for the People ademt.

Nu zal iedereen wel weer roepen dat dat wel zo kan zijn maar dat het ook allemaal een stuk minder is en dat het het niveau niet haalt van die albums.
Ik denk dat dat best wel eens mee valt, ware het niet dat we alles al eens eerder gehoord hebben van ze en dat het niet meer verrast en vergelijkingen daardoor steviger worden waardoor nieuwer werk al snel het onderspit delft onder het mom 'vroeger was alles beter'.
Zo heb ik nooit wat begrepen van de enorme kritiek op Around the Sun en zo begrijp ik de kritieken op een heerlijk nummer als It Happened Today ook niet.

Collapse into Now bevalt mij uitstekend, met dank aan de variatie. De nummers die ik nog niet gehoord had bevallen mij net zo goed als de vijf andere.
Bij Every Day Is Yours to Win krijg ik een beetje een Eels gevoel en Walk It Back roept toch dat rustige Around the Sun sfeertje op waar ik dus niet vies van ben.
Met het gruizige Blue, in samenwerking met Patti Smith, sluiten ze dit album vrij onvoorspelbaar, maar sterk af. Geen idee wat er hierna kan gaan komen. Het lijkt of de band met dit album terugblikt op diverse periodes in hun bestaan. Misschien nog ietwat te veel Accelerate-rockmomentjes, maar dat doet geen afbreuk aan mijn uiterst positieve beleving van deze nieuwe cd van een bandje dat ik al jaren volg en ook nog wel jaren zal blijven volgen. Laten we dat hopen althans.

Die combinatie van het rockende Accelarate en de warmere jaren '90 sound is inderdaad de basis voor dit Collapse Into Now. Het levert een aardige afwisseling tussen de verschillende songs op. Het begint met pakkende rock in het uitstekende Discoverer, gevolgd door het lekkere All The Best. Daarna wordt het rustiger met het fraaie Uberlin en het aardige Oh My Heart. Niet echt een topsong, wel mooi.

Dan komt Eddie Vedder meedoen. Ik als ook groot Pearl Jam fan kon niet wachten dit te horen. En wat doen ze: met z'n allen waaronder Eddie een beetje lopen neurieen.... het klinkt allemaal best goed, maar hallo (!): Eddie Vedder moet je toch mee laten zingen, laten rocken. Ik wil 'm horen, net als Patti Smith.
De volgende twee nummers zijn het eerste dipje van het album: aardig, niet bijzonder. Dan komt echter Walk It Back. En dan zijn we beland bij een echt goede R.E.M. song. Met de fraaie zang van Michael Stipe en de mooie piano van Mike Mils samen klinkt het ouderwets mooi. Alligator Aviator.... is ook van dat niveau. Wat een prima rocksong samen met Peaches en Lenny Kaye.
De volgende 2 songs zijn het volgende dipje: wel aardig, niet bijzonder zoals R.E.M. wel kan zijn. Hoe dat klinkt kan je horen op het hoogtepunt van het album: Blue, samen met Patti Smith. Ik vind ook de gitaar van Peter Buck hierop erg sterk, naast de vocals en de piano. En wat zingt Patti Smith hier mooi!

Ik las dat anderen dit album zien als een terugkeer naar het hoge niveau van New Adventures In Hi-Fi. Alsof de albums erna niet goed waren zeg! Eerlijk gezegd zie ik dit album er niet boven uit steken, zeker niet als geheel. Er staan een aantal uitstekende songs op, maar ook aantal 'gewone' R.E.M. songs. Ook vind ik het jammer dat sommige nummers niet wat verder zijn uitgewerkt. Het klinkt soms nog niet helemaal af. Enkele nummers hadden wel wat langer gekund, met wat meer uitwerking, wat meer solo's bijvoorbeeld. Het lijkt soms allemaal wat afgeraffeld in elkaar gezet, alsof de deadline wel heel dichtbij lag.
Desondanks is dit toch weer een goed album van een goede band, wat ik zeker nog een paar keer opzet. Mijn top 10 van 2011 zal het echter niet halen.

het onvoorspelbare, de muzikale beleving,hetgeen wat de sterkte is van R.E.M wat je hoorde in veel van hun vorige albums (reveal,automatic ftp,monster,out of time,up) is er niet meer !! jammer geef mij maar ded oudere periode van R.E.M. Mijn mening .

R.E.M muziek van het vat. Je weet waaraan je je kunt verwachten. Het klinkt allemaal niet slecht, en een paar nummertjes steken erboven uit zoals Alligator Aviator en openingsnummer Discoverer, maar van een band die al tot de veteranen te rekenen is verwacht ik toch wat meer dan de gebruikelijke formule. Lichte ontgoocheling want het is veel van "ik-heb-de-indruk-dit-nog--al-eens-gehoord-te-hebben". Ik begrijp sommige users niet die dit onvoorspelbaar of gevarieerd noemen.

Nu ga ik de CD maar terug de kast in stoppen en volgend jaar nog eens opleggen, al was het alleen maar om dit fijn laagje stof weg te doen.

Ik vind de reacties op C.I.N. nogal zuinig. Ik heb de cd nu een keer of vijftig gehoord en vind 'm steeds beter worden. Discoverer is schitterend, met een spetterende opening. Dit is REM als in z'n beste dagen. Let op dit wordt een klassieker (tour). Fraai ook dat de cd eindigt met het intro van Discoverer. Verrassend. En in het laatste nummer gevlochten (Blue) klinkt het nog mooier. Daverende opening. Daarna volgt het spuitende All the best. Heel best is een voor de hand liggende opmerking. De eerste twee nummer doen denken aan de beste REM-nummers. Schitterend begin, net zo als op Accelerate trouwens. Die cd begon ook fantastisch. Het derde nummer is Uberlin. Een typische REM-song. Veel vocals. Melodieus. Prima. Over Oh my heart is hier al veel geschreven. Gevoelig nummer. Mooi. Dan It happened today. Ook weer zo'n uitgesproken REM-song. Had zo op Out of Time gekund. Vind ik zelf het absolute hoogtepunt van de cd, juist door het eindstuk. Wordt per keer beter. Hoe zou dit live klinken? Gaat Man on the moon overtreffen. Het zesde nummer is Everyday is yours to win. Daar weet ik niet goed raad mee. Wat minder. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met nummer 7: Mine smell like honey. Schitterend nummer. Klasse. Up tempo nummer. Echt weer een REM-nummer. Alleen al het begin. Weer een prima live-nummer. Aan Walk it back moest ik even wennen, maar dat nummer wordt per keer wat beter. Iets minder dat wel. Nummer 8, Alligator, vind ik een nummer dat zo op Accelerate had gekund. Stevig, doorpakkend. Zo hoor ik REM het liefst. Stevig. That someone is you is ook even wennen evenals Marlon Brando. Tenslotte Blue. Machtig mooi, eindigend in Discoverer. Nou ik ben er heel blij mee. Schitterende plaat. Ik lees steeds weer mensen die de latere REM platen minder vinden. Maar dat zeiden ze ook bij Monster en Up. Nu jaren latere moeten we toch toegeven dat daar klassieke REM-nummers op staan. En dat geldt wat mij betreft ook voor Around the sun. Daarom: 5 sterren (maar hoe voeg je die toe?).

Als het perfecte popliedje ooit wordt geschreven dan zal dat worden gedaan door de pioniers van de alternatieve rock, R.E.M. Ze zijn al een aantal keer in de buurt gekomen (Perfect Circle, Fall On Me, Country Feedback etc.). Op de hoeveelheid parels die R.E.M. in hun carriere hebben afgeleverd kan menig band jaloers zijn. Ook op deze plaat staan er zeker een aantal.

Ik heb R.E.M. altijd het sterkst gevonden in de rustige, soms stemmige nummers. De eerste twee, meer rockende up-tempo nummers zijn voor mij meer een leuke inleiding naar het 'echte werk'.

Uberlin is een schitterend nummer, simpel maar doeltreffend door de sterke melodie. Oh My Heart is mijn favoriet. Wat een mooi nummer! Het doet me telkens denken aan Parijs. De accordeon en gitaar scheppen een heerlijke sfeer. De zang van Stipe versterkt de sfeer nog eens.
It Happened Today is nog zo'n pareltje. Nog binnen de anderhalve minuut is de tekst op en worden er alleen nog maar oohhhhhs en aaaahhhhhsss gezongen. Wow! Dat had van mij nog langer mogen duren. De stemmen kleuren zo mooi bij elkaar. Echt waanzinnig goed dit.

Every Day Is Yours to Win vind ik niet echt bijzonder. Doet me niks.
Mine Smell Like Honey daarentegen is echt een nummer dat je vrolijk maakt, met name het refrein en de vertrouwde achtergrondzang van Mike Mills. Zo fris heb ik ze in tijden niet gehoord.

Walk It Back ligt qua gevoel een beetje in het verlengde van Every Day Is Yours to Win. Door het hoge niveau van de andere nummers valt dit nummer niet zo op.
Alligator Aviator Autopilot Antimatter is een leuke rocker met een goed gekozen tweede stem van Peaches en Lenny. Klinkt wel lekker maar dit soort nummers zullen nooit mijn favoriete R.E.M. nummer worden.

That Someone Is You blijft leuk omdat het zo kort is. Als het langer was geweest had ik hem eerder geskipt. Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een mooi rustig nummer, een beetje dromerig. Niets op aan te merken.

Het slotnummer Blue is ook een van mijn favorieten. Michael Stipe zingt dit keer niet maar draagt een tekst voor. Even later wordt daar door Patti Smith prachtig overheen gezongen. Hierdoor en door de effecten over de gitaar ontstaat een soort van onwerkelijke sfeer. De manier waarop Patti Cinderella Boy zingt. Kippenvel!
De reprise van Discoverer had van mij niet gehoeven. Stilte was mooier geweest na de wegstervende klanken van Blue.

Na het tegenvallende Accelerate levert R.E.M. gewoon weer een topplaat af. Hulde voor deze band die al zo lang op zo'n constant hoog niveau (twee kleine dipjes) muziek maakt.

Nee, natuurlijk haalt deze plaat het niet bij Document, New Adventures in Hi-Fi of Murmur. Maar ik ben toch zeker positief verrast door een behoorlijk doorwrocht retro R.E.M.-werkje. Het grijpt erg terug naar de albums uit de succesperiode in de jaren negentig, maar dat doen ze wat mij betreft geheel niet verkeerd. Het is in elk geval twee stappen voorwaarts na de reeks steeds matiger wordende platen die in 1998 met Up werd ingezet. Enorme hoogtepunten kan ik nog niet aanwijzen, maar die komen bij R.E.M. gelukkig op termijn vanzelf wel bovendrijven. Deze kan goed mee in de R.E.M.-middenmoot met platen als Green, Out of Time en Monster, en dat is toch zeker meer dan ik van tevoren had durven dromen.

In de muziekwereld bestaan er ontelbare bandjes en artiesten, en het is onmogelijk om alles te beluisteren. Er zijn echter wel bands die een streepje voor hebben, vanwege hun status, hun bekendheid. Monumenten, daar heb ik het over. En R.E.M. is toch wel zo’n band, al moet ik tot mijner schaamte bekennen dat ik nooit echt veel heb geluisterd. Daar hoop ik nu verandering in te brengen, en ‘Collapse Into Now’ moet wat dat betreft de beslissende voorzet zijn.

De vorige, ‘Accelerator’, was een beetje mijn kennismaking met R.E.M. als albumartiest. Daarmee wil ik zeggen dat ik al wel enkele losse liedjes kende van Stipe en co., maar geen hele albums. Wel, ‘Accelerate’ was geenszins een uitnodiging om R.E.M. intensief te gaan beluisteren, hun oeuvre te doorspitten. Een vrij matige plaat. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn voor de andere albums, waarvan er toch enkele gerekend worden tot het betere werk in de rockmuziek. ‘Collapse Into Now’ is een stuk beter dan ‘Accelerate’; het songmateriaal is een stuk sterker en het niveau is bijgevolg consistenter. En met een nummer als ‘Oh My Heart’ hebben ze voorlopig één van de beste nummers van 2011 gemaakt. In mijn ogen toch.

Opener ‘Discoverer’ is meteen erg goed; een perfecte single. ‘All The Best’ is een beetje minder opvallend, maar wel degelijk. Na deze twee wat hardere nummers en meer ingehouden nummer: ‘Überlin’. Goeie tekst, en die Michael Stipe beschikt over een interessant stemgeluid; hij trekt je een beetje mee in zijn wereld. ‘Oh My Heart’ sluit een beetje aan bij ‘Überlin’. Een vriend van mij vindt het maar niks, doch ik vind het echt een geweldige song. Alles zit goed; erg goed gezongen, mooie melodie, tekstueel zit het ook wel snor. En dan de instrumentatie! Men kiest wat meer voor de folk-benadering: toevoeging van bouzouki en een soort van accordeon. Warme blazers ook nog. Vol gevoel zingt Stipe zich een weg door dit nummer.

Jammer genoeg staan er teveel nummers op die wel goed klinken, maar het niveau niet op weten te krikken. Het klinkt me soms iets te simpel, wat de originaliteit niet ten goede komt. Ik heb al meerdere keren gelezen dat er veel raakvlakken zijn met hun vroegere albums. Dat feit heeft twee gezichten; enerzijds wordt je aangetrokken, omdat dit toch echt meer dan degelijk is, om hun vroegere albums te gaan beluisteren, anderzijds begint het na enkele luisterbeurten toch enigszins te vervelen. Ik merk ook dat ik aanvankelijk enthousiaster was over deze plaat, nu het een beetje aan het bezinken is, is dat al getemperd. Zo’n nummer als ‘Mine Smell Like Honey’ is een oerdegelijke poprocksong, maar meer ook niet. Dat soort songs.

Er staan op de tweede helft van de plaat nog wel enkele erg goeie nummers, maar ik heb het gevoel dat het meeste kruit in het begin al verschoten is. Wat een verrassing als je dan ‘Blue’ te horen krijgt, met Patti Smith. Dit vind ik wel een lichtpuntje, wijkt ook wat af van de andere nummers. Op het einde van de song wordt ‘Discoverer’ nog eens ingezet om uit te nodigen de plaat wederom op te leggen. Een goed doordachte truc, die waarschijnlijk nog werkt ook. Bij mij werkte die in het begin ook, maar na een tijdje ging het me toch ook tegenstaan. Niettegenstaande is ‘Blue’ één van de betere songs op ‘Collapse Into Now’, samen met ‘Oh My Heart’ (buiten categorie) en ‘Every Day Is Yours To Win’.

Drie topnummers, negen oerdegelijke popsongs en (vooral) geen enkele echte tegenvaller. Het rapport is dus positief, dat spreekt voor zich. R.E.M., here I am!

3,5 sterren

Wauw! na het voor mij wat tegen vallende Accelerate vind ik deze erg goed!
lekker vel, tegendraads en het is gewoon weer r.e.m op z'n best..

4 sterren! (voor nu)

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Track a trail of honey through it all

Ik ben een groot bewonderaar van R.E.M., wat me hun laatste twee platen een beetje in de problemen brengt. Bijvoorbeeld als ik de opener en afsluiter van deze nieuwe plaat beluister: van Discoverer krijg ik zin om Finest Worksong te draaien, en Blue doet me verlangen naar Country Feedback en E Bow The Letter. Dat is, moet ik vaststellen, toch wel een beetje een euvel.

Je kunt tegenwerpen dat die kritiek oneerlijk is, omdat een band nou eenmaal niet constant nieuwe dingen kan blijven uitvinden. Daar is het R.E.M. trouwens sowieso nooit om te doen geweest. Bovendien, Collapse Into Now is een plaat geworden die klinkt als een klok, en die tjokvol mooie liedjes staat. Probeer dan maar eens te omschrijven, in welk opzicht deze plaat eigenlijk minder is dan het werk uit hun hoogtijdagen?

Toegegeven, een kraker a la Driver 8 staat er waarschijnlijk niet op Collapse Into Now, hoewel de toekomst dat nog zal moeten uitwijzen. Misschien zijn er nog jonge mensen die R.E.M. nog helemaal niet kennen, een paar keer Überlin op de radio horen en daardoor de band ontdekken. Misschien verdedigen die over een paar jaar deze plaat wel net zo vurig als ik nu doe met vroegere platen van de band. Dat zou mooi zijn: ik gun het de opkomende generaties muziekliefhebbers van harte, deze prachtband te ontdekken.

Voor mezelf heb ik er een goed gemaakte luisterplaat bij, met prettige liedjes en een welkom scherp randje. Op zijn ouwe dag vind ik Michael Stipe ook echt een steeds betere tekstdichter worden, bij vlagen althans.

Het nadeel is wel, en alleen kritiekloze fans zullen dit ontkennen, dat je een band hoort die soms wel echt gemakzuchtig leunt op zijn oude trucjes. Het voordeel is dan weer, dat de oude trucjes van R.E.M. hemels zijn, en dat de band ze nog verrassend goed blijkt te beheersen.

En dat laatste lijkt me een prima conclusie, lieve lezertjes.

we zijn te kritisch geworden, we verwachten te veel, is nochtans een super cd. Zonde dat de heren er mee ophouden ...... Hopelijk komen ze hier nog op terug !

Mag er niet aan denken om hen nooit meer live Country Feedback of Nightswimming te horen spelen, it's a cruel world

R.E.M. - Collapse Into Now (2011)

De zwanenzang van onze Athens, Georgia boys. En een prima album om mee te stoppen wat mij betreft. Michael wilde sowieso een lange break na dit album en Peter stelde voor om voor altijd te stoppen en de anderen stemden in. Hun laatste album voor Warner Bros. Aan hun verplichtingen voldaan en nu konden ze weglopen on their own terms zoals ze dat noemden en dat was hen veel waard. De band wilde voor hun laatste album een wat voller geluid dan Accelerate en ook wat meer diversiteit in de songs. Dat is ze wel gelukt moet ik nageven, het voelt als een wellrounded album, hun beste wel sinds Up. Er werd in meerdere steden in de VS opgenomen als wel in de Hansa Studio's in Berlijn. 5 singles kwamen er van het album die allen bijna niets deden, helaas. Er besloot niet getourd te worden naar aanleiding van het album en een half jaar na de release kondigden ze hun officiële afscheid aan. Dat was het dan. In de lyrics van een aantal songs kun je al hun afscheid opmaken evenals uit de hoes van het album waar de bandleden voor het eerst op staan en met een Michael die gedag zwaait. Maar goed, ik had dat allemaal niet door destijds bij het uitkomen van het album. Het album vond zich kort na de release een weg naar ons huis.

Het album start met het epische Discoverer, een heel fijne en psychedelische rocker. Een fijne en urgente song met een Michael die op dreef is. Power VU zou je wel een beetje kunnen zeggen in de verzen. En het refrein is niet minder dan geweldig, heerlijk. Een vol klinkende opener die delivers, top! Als dit het niveau wordt, thumbs up!

All the Best is op dit album de rechttoe rechtaan rocker, maar dan wel beter dan titeltrack Accelerate van het vorige album. Fijne track weer van deze inmiddels allemaal 50'ers. Een perfecte one-two punch in that respect. Hier ook de verwijzingen naar afscheid. 'Let's sing and rhyme, let's do it one more time'. Topsong weer, powerful stuff!

En dat gaat door met de beste song tot nu toe en ook gewoon de beste song van het album: Überlin. Heerlijk het trademark Peter Buck acoustische gitaarspel (of is het mandoline?) hier. Een mooie transcendental vibe hier (vaak genoemd dat woord op deze R.E.M. reis) en de song heeft totaal een Berlijn feel, niet zo gek ook met zo'n titel. Een song die me denk ik nooit zal vervelen, mooi Michael's staccatozang ook en de hemelse en toch ook breekbare refreinen, prachtig!

En het hoge niveau wordt met Oh My Heart gewoon vrolijk voortgezet. Zeg maar de Houston 2 van het album. Qua klanken ook veel overeenkomsten, maar wel een veel lichtere sfeer dan daar. Een paar jaar na Katrina, er zijn wat lichtpuntjes misschien aan de horizon. Ik vind die accordeon ook zo heerlijk hier, doet me Amsterdams of Zuid-Limburgs aan Erg fijne en melancholische song weer van ze.

En ook It Happened Today is weer een fijne song. Een triest onderwerp over iemand die overlijdt, Vic Chesnutt's zelfmoord. Een goede vriend van Michael, maar ook zelf een beroemd muzikant. Een zelfverkozen dood dus, maar ook een welkome dood, vanwege het feit dat er een eind is gekomen aan het lijden. Vandaar het prachtige, uitzinnige en verlossende chorus. Hier doet ook Eddie Vedder aan mee, longtime bewonderaar van de band. Mooie song wel.

Everyday Is Yours to Win, van mij had de band 2000 van dit soort songs mogen maken. Van die kleine sfeerrijke muzikale mozaïekjes, inclusief hoe Michael hier zingt, als door een bepaalde microfoon/telefoon/megafoon heen. Ik ben daar echt een sucker voor. Heerlijk hier het wiegende ritme in toetsen en gitaar!

Dan hebben we even makkelijk gezegd tot nu toe 6x goud gehad, maar met Mine Smell Like Honey komt daar een einde aan. Ik kan niet zo heel veel met dit soort songs, van welke band dan ook. Het is best ok hoor, maar het doet me niet zoveel, er zit niet heel veel nuance of gevoel in. Zal 'm zelf ook niet gauw opzetten.

Walk It Back is dan veel beter en eigenlijk ook alleen maar gaan groeien in al die jaren. Een kleine en gevoelige song. Net ff anders, maar sluit goed aan bij Everyday Is Yours to Win. En het doet ergens in de verte ook een beetje denken aan We Walk van het debuut en dan niet per se alleen in de titel.

Met Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter hebben we de vreselijkste songtitel uit de R.E.M. geschiedenis te pakken. Wel een best fijne song, daar niet van. Een heerlijke en luide rocker. Stukken beter als song ook dan een Mine Smell Like Honey, met een heerlijke vocale bijdrage van de Canadese Peaches en Lenny Kaye van Patti Smith fame op gitaar.

That Someone Is You is op zich wel een aardige track, maar voegt overall niet heel veel toe aan het album. Ms door de korte tijd dat het duurt. Doet qua vibe en vrolijkheid wel een beetje denken aan songs van Kant A van Accelerate.

Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een heel mooie en lieflijke ballad. Doet me qua sfeer ook een beetje aan Oh My Heart denken. In zowel de verzen als het refrein dat zelfs ook tinten van Überlin heeft. Misschien geen heel opvallende song op het album, maar ik vind het een schitterende song.

Zei ik dat Überlin de mooiste song van het album was? Ja he? Nou, in ieder geval doet Blue ook mee om die eer. Als je goed luistert, en dat heb ik net goed gedaan en het valt me nu ook pas voor het eerst op, kun je in de gitaar een beetje Country Feedback horen, Michael's fave R.E.M. song. Een briljante song vind ik. Prachtig in een stream of consciousness vorm voorgedragen lyrics door Michael en dat benadrukt en enhanced door de meesteres daarin: Patti Smith. Wat kan zij aan een song meegeven zeggen en dat op zo'n heerlijk trage en expressieve manier, poe! Gek genoeg doet dat me qua sfeer denken aan songs van Billy Idol van zijn album Cyperpunk, apart Wonderschone en hypnotiserende closer dus van een wonderschone carrière van de band. En alsof dat niet genoeg is eindigen we gewoon weer met de klanken van Discoverer. Want er is altijd nog wel wat te ontdenken in R.E.M. songs. Zo zijn we dus full circle gekomen. Perfect Circle

Eindoordeel: ook al vindt dit album veel te weinig zijn weg in de cd speler alhier is opnieuw een aantal luisterbeurten mij erg goed bevallen en is er nog steeds groeipotentieel aanwezig. En hoewel ik erg weinig geef om Mine Smell Like Honey en in mindere mate That Someone Is You vind ik het geen slechte songs. Sowieso dus hun beste sinds Up. En dan bekijk ik het lijstje albums tot nu toe en waar plaats ik deze dan? Verrassend hoger dan ik dacht. Zoals ik eerder al zei gaat het mij om de luisterervaring van een album als geheel. Anders zou Pageant ms op basis van de eerste 4 songs veel hoger komen bv. Maar dit album geeft mij als geheel net wat meer voldoening dan dat album. Zelfde beoordeling dus, maar net de voorkeur en onder Murmur, dat wel.

4,25 *

1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Collapse Into Now
11. Lifes Rich Pageant
12. Reckoning
13. Chronic Town
14. Around the Sun
15. Accelerate
16. Reveal

.

Een van de weinige platen die ik bij de eerste keer draaien beter vond dan een aantal luisterbeurten later. Ik denk dat ik me in het begin teveel heb laten leiden door een paar echt betekenisvolle en aangrijpende songs (Überlin, Every day is yours to win) zonder te horen dat teveel andere nummers veel beloven maar weinig afleveren (de matige refreinen van Walk it back en Marlon Brando) of gewoon weinig voorstellen (All the best, Mine smell like honey). En dan komen er ook een aantal irritaties bovenzetten (in It happened today dat uitgerekte "today-y-y-y" in het refrein en dat ein-de-lo-ze koor op het einde, die trillende stem à la Feargal Sharkey bij het refrein van Oh my heart, de schaamteloze rip-off van Country feedback en E-bow the letter in het slotnummer, de bijdrage van Peaches aan Alligator die me steeds op onaangename wijze aan dat geschreeuw van Kate Pierson op Shiny happy people doet denken), waardoor ik uiteindelijk uitkom op een album dat weliswaar heel gevarieerd is maar ook heel wisselvallig en uiteindelijk uit te weinig hoogtepunten en veel te veel middelmaat bestaat. Ik weet dat ik hierin tot de minderheid behoor, maar na het energieke en over de hele linie ijzersterke Accelerate vind ik Collapse into now echt een heel matig album.
        De top-16 van luigifort hierboven laat er geen twijfel over bestaan welke periode van R.E.M hij het beste vindt (met de eerste 6 plaatsen gereserveerd voor Warners-platen), maar als tegengeluid moet ik toch zeggen dat Accelerate voor mij de enige Warners-plaat is die in de schaduw van hun vijf-en-een-halve IRS-albums kan staan, en dat je de doorsnee-kwaliteit van Collapse into now hoger zou kunnen inschatten dat de zeggingskracht van Lifes rich pageant is voor mij onbegrijpelijk.