Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Iemand die gevierendeeld wordt?

Een beer die gevierendeeld wordt?

Een raket met armen die gevierendeeld wordt?

zoiets ja...

Vreemde conclusie trek je daar. Dus iedereen moet The Seldom Seen Kid het beste album van Elbow vinden? Ik vind Leaders of the Free World beter, daarna Asleep in the Back en dan pas The Seldom Seen Kid. Hoewel ik ze wel allemaal 4,5 ster heb gegeven dus verschillen zijn marginaal. Cast of Thousands staat bij mij onderaan met 4 sterren maar het bevat wel het mooiste Elbow nummer: Switching Off.

Het is nog wat vroeg om Build a Rocket Boys in dit gehaal te plaatsen.

Wat mij betreft wordt briljante voorganger The Seldom Seen Kid misschien niet overtroffen, maar zeker wel geevenaard. Topalbum!

Ik asocieer hem zelf eigenlijk hiermee: Google Afbeeldingen resultaat voor http://www.stichtingmilieunet.nl/andersbekekenblog/wp-content/uploads/2009/03/plastic-hero.bmp

Haaha daar deed ie mij nou ook aan denken

Haha

Een juichende wasbeer: gooooooooal!

Overigens over de titel: Build a Rocket Boys! Mmmmm, spreekt mij niet echt aan. Not my cup of tea.

Gek he, de cover en de titel passen voor mij bij de mindere muziek van dit album. Het gevoel is niet goed.

The Seldom Seen Kid vind ik daarentegen wel een pracht van een titel en de muziek daarop ook vaak fraai.

Zesde zintuig?

Ik vind het juist een lekkere positieve titel.

Birds is een fantastische opener, Lippy kids is een goede tweede,
Jammer dat de rest beduidend minder is.

Zo het is Elbow nu toch gelukt. King of Limbs staat niet meer op nr. 1 in de rotatielijst. Dit album is ook gewoon beter dan King natuurlijk.

Afgelopen nacht tijdens een rit in de auto vielen er een paar kwartjes. Hij begint eindelijk te groeien! Jesus Is a Rochdale Girl, High Ideals en Open Arms deden me eerst nog niet veel maar zijn toch wel erg goed.

Helemaal mee eens. Dat kan dus ook blijkbaar.

En de hoes is zowaar ook mooier.

Lippy Kids is echt een blijver, denk ik dan. Telkens als ik hem hoor, overvalt mij een gevoel van melancholie. Maar echt bijtende melancholie, zelfs nostalgie en ik ben nog maar 17! Vreemd

Ik zeg niet dat Seldom Seen Kid het beste album moet zijn. Wat mij betreft zijn de drie voorgangers zo'n beetje gelijkwaardig aan elkaar. Maar ik zet maar1 album van een band in mijn top 10. Dit album vind ik het minst vind ik duidelijk het minst geinspireerd klinken. En heeft muzikaal het minst toe te voegen. Het wordt nu meer om Garvey heen gebouwd en daarmee doen ze iets wat veel andere bands ook kunnen doen en verdwijnt datgene wat men eerder onderscheidde van de massa. Vandaar dat dit album mi stukken minder is dan al hun vorige albums. Gelukkig zakt het gemiddelde de laatste tijd aardig en wordt dat op die manier ook wat meer duidelijk.

Eerste luisterbeurt, heerlijk, wat een warmte Elbow toch weer in hun muziek weet te leggen. Mooie pianoriedeltjes en strijk- en blaasarrangementen gebouwd rond de geweldige stem van Guy Garvey. Niet heel vernieuwend wellicht maar wel bijzonder fijne muziek.

Elke draaibeurt beter! Moest eerst wel echt wennen maar dat heb je met mooie albums.

ps. Op de een of andere manier doet het me denken aan Procel Harum maar dan wat meer van deze tijd.

Procol Harum wwarschijnlijk.

En ik al die tijd maar denken dat het een pinguïn was...

Het album vind ik voorlopig nog wennen. In tegenstelling tot wat de meerderheid hier zegt, bevalt Neat Little Rows, With Love en Open Arms mij juist heel erg. De andere albums van Elbow draai ik nog steeds regelmatig en Build a Rocket Boys! begint langzamerhand meer in het rijtje te passen. Dit album heeft bij mij veel tijd nodig om te groeien, heb ik het vermoeden. Maar Elbow geef ik meer dan graag die tijd.

Build a rocket boys! begint erg goed, maar na Jesus Is A Rochdale Girl zakt het een beetje in wat mij betreft. The Night Will Always Win en met name High Ideals gaan een beetje langs me heen en, hoewel een mooi nummer, heeft The River nog te weinig karakter, te weinig pit.
Open Arms is dan weer een sterker nummer, maar ik moet zeggen dat Elbow het idee van 'community-singing' eerder beter heeft uitgewerkt in Grace Under Pressure en One Day Like This. De reprise van The Birds klinkt authentiek en bevalt me daarom wel. Tenslotte is het bijzonder mooie Dear Friends precies het soort nummer dat ik verwacht als afsluiter van een album.

De benadering op build a rocket boys! is wat minimalistischer dan op voorgaande albums. Vaak kon ik juist de wat rustigere Elbow-nummers met minder instrumentatie het meest waarderen, maar nu pas merk ik dat die nummers het best uitkomen als ze worden afgewisseld met rock-nummers. Dat mis ik nog een beetje hier, waardoor het bij vlagen wat aan de saaie kant is.
Al met al een prima toevoeging aan de Elbow-discografie. Geen nieuwe Leaders Of The Free World of The Seldom Seen Kid, maar ook hierop blijft de lome, melancholische sfeer die Guy Garvey en Elbow weten te scheppen overeind.

Zoals meestal met Elbow: 'it grows on you'. Voor nu 4*.

Ik vind het een goede opvolger geworden voor The Seldom Seen Kid, ook al kan dit album The Seldom Seen Kid in geen enkel opzicht overtreffen of evenaren. Alleen het minste nummer van The Seldom Seen Kid, Friend of Ours voor mij, wordt geëvenaard door Lippy Kids. De rest vind ik allemaal minder, dat betekend niet dat dit een slecht album is, gezien de hoge notering van de voorganger in mijn top 10 is het niet zo raar dat dit album er niet bij in de buurt komt. Dit album waardeer ik doordat het een rustig en melancholiek album is geworden met een paar uptemponummers. Waar bij de voorganger een hele slof aan instrumenten uit de kast werden getrokken gebruiken ze er hier toch wel veel minder. Neat Little Rows, The Birds, With Love en Lippy Kids zijn toppers en de rest is ook degelijk. Behalve Open Arms, wat ik nogal ongeïnspireerd vind klinken, een ontzettend cliché nummer met vooral een refrein dat nogal makkelijk gemaakt klinkt. Een minpunt aan deze plaat die voor de rest degelijk is, maar hun meesterwerk, daar komen ze niet in de buurt.

3,5*, met mogelijke doorgroei tot 4*, al moet er dan nog wel wat groeien wil dat gaan gebeuren.

Elbow, een band die ik samen met vele anderen leerde kennen met The Seldom Seen Kid, maar waarvan ik daarna toch geen andere albums ben gaan opzoeken. Zelf was ik niet zo gek van hun vorige album als de meesten, maar ik vond het wel een goed album en daarom wilde ik deze zeker aanschaffen.

Build A Rocket Boys! begint erg sterk met een, zeker voor Elbow, lang nummer dat geen moment verveelt. The Birds vind ik ineens het sterkste nummer van het album. Vooral wanneer de strijkers erbij komen wordt het echt episch. Het niveau wordt aangehouden met het tweede nummer, Lippy Kids. Het nummer moet het vooral hebben van zijn rustige, melancholieke sfeer terwijl Garvey zingt over zijn jeugd. Het gefluit op de achtergrond draagt mooi bij tot die sfeer.

With Love is een iets opgewekter en meer uptempo nummer met zowaar een catchy refrein waaraan een koor mooi toe bijdraagt. Neat Little Rows gaat op dit elan verder, want het heeft ook een refrein dat snel in mijn hoofd blijft zitten. Toch vind ik dat het nummer zeker een minuut korter had gemogen. Jesus Is A Rochdale Girl (wat een geweldige titel) is een ingetogen nummer met alleen een akoestische gitaar en wat achtergrondgeluidjes. In dit nummer is het vooral genieten van de stem van Guy Garvey.

Het volgende nummer is het enige (lange) nummer waar ik echt niets aan vind op dit album. Ik kan niet uitleggen waarom ik het minder vind. Het is gewoon saai. High Ideals vind ik opnieuw een stuk beter. Het hele nummer is opgebouwd rond een erg leuke baslijn. Daarna is er opnieuw een rustpunt met The River. Dit keer steunt het enkel op een piano. Dit nummer had van mij eigenlijk een instrumental mogen blijven, want de vocalen van Garvey, en daarmee bedoel ik vooral de melodie, storen mij hier.

Open Arms tilt het niveau een heel stuk omhoog. Het is misschien een beetje een cliché nummer, maar ik val toch altijd voor dat opbeurende refrein en de brug is ook prachtig. Dat nummer gaat naadloos over in het volgende. De reprise van The Birds is voor mij wel duidelijk het dieptepunt van het album. Gelukkig duurt het maar anderhalve minuut. De stem van die zanger vind ik echt niet om aan te horen. Net zoals The Seldom Seen Kid eindigt ook dit album met een geweldig nummer en het gaat ook opnieuw over vrienden. In Dear Friends wordt eigenlijk de hele tijd hetzelfde gitaarrifje herhaald, maar het wordt nergens vervelend en bij de aaaaaaahaaaaaa's vanaf drie minuten wordt ik zowaar bijna emotioneel.

Build A Rocket Boys! is dus opnieuw een goed album van Elbow. Ik vind het zelfs een tikkeltje beter dan hun vorige dat ik ook 3,5* gaf. Toch heb ik opnieuw het probleem dat het middelste gedeelte van het album vrij saai is. Gelukkig staan er enkele prachtige nummers op het begin en op het einde om dat goed te maken. Ik denk dus dat ik toch eens die andere albums van Elbow moet opzoeken.

een mooi album, maar tevens het minste van Elbow tot op heden. Mn name "with love", "high ideals" en "open arms" irriteren. Te veel koortjes, te opgewekt. Eén "one day like this" is genoeg.

Ik vind The Birds (reprise) steeds beter worden, wat een geweldige stem.

Zoals gebruikelijk: Peter Gabriel is nooit ver weg!

100 % gelijk , dijk van een plaat en dit keer de vijfde op rij , beste band van het moment , diep respect , zeer hoog muzikaal en idd peter gabriel is de grootste inspiratie , 2 toppers uiteraard !!!

Ik ken weinig stemmen zo vol en warm als die van Guy Garvey. Zo te horen geen missers op dit album, of het moet With Love zijn dat me wel wat verveelt. Neat Little Rows klinkt wel wat als een variant op Station Approach.
Heerlijk hoe Dear Friends na 3 minuten loskomt, alsof je in een warm bad wordt gedompeld, hmm..!! Ik word blij van deze plaat hoor!

Tussen mij en elbow zal het ws. nooit iets worden. Ook al klinkt de stem van Garvey idd. warm en vol, ik vind er niets aan. Op dit rocket boys vind ik het vrij saai en monotoon overkomen. De muziek klinkt log en het wil m.i. maar niet vlotten, op een enkele keer na, maar dan is het voor mij eigenlijk al te laat.
build a rocket boys! dekt voor mij i.i.g. de lading niet.

Build a Rocket Boys! geeft mij geen lekker lente gevoel.
De zwaarmoedige Elbow komt beter tot z'n recht in de herfst. Nu heb ik er geen zin in.
geen stem dus.