Pixies - Surfer Rosa (1988)

"Albini prefers to record "live in the studio" as much as possible: the musicians perform together as a group in the same room. Albini places particular importance on the selection and use of microphones in achieving a desired sound, including painstaking placement of different microphones at certain points around a room to best capture ambience and other qualities."

"The future belongs to the analog loyalists. Fuck digital."

(wiki)

http://www.electrical.com/
website van Albini's studio in Chicago, Illinois

Ik vind Albini's drumgeluid wel mooi, maar in sommige nummers worden de vocalen nogal drabberig en onduidelijk. Kijk, bij Shellac werkt dat wel, maar bij de Pixies vind ik het niet werken. Ik vind Come On Pilgrim gewoon véél beter klinken.

Na tig pogingen leg ik deze toch naast me neer.
Ik kan hier werkelijk niks mee!
Ik ga me nu maar wagen aan het vervolg, die me meteen al wat meer bevalt!

Ik moet zeggen dat ik Albini's productie voor dit album al meer begin te waarderen, maar geweldig vind ik het niet. Doe mij dan maar gewoon Come On Pilgrim, met zijn mooi heldere geluid en iets sterkere liedjes.

Come On Pilgrim is inderdaad beter.
Toch maakt juist de productie deze plaat tot wat ie is: erg bijzonder.

Nou nou, ik vind dat de gekte deze plaat erg bijzonder maakt.

Hele rudimentaire plaat, mij een enkele keer iets te freakerig (dat maffe steenkolenspaans), maar het pakt je wel bij je strot. Het geheel straalt energie, intensiteit en rauwheid uit en zet wel een sfeer neer.

Ik moet toegeven Maurice, ik heb vandaag wat liedjes op The Best Of geluisterd die van Trompe Le Monde kwamen en die zijn inderdaad nogal overgeproduceerd, vooral het gitaarwerk vind ik niet zo goed klinken.

Maar ik blijf er bij dat de vocalen in Tony's Theme toch getuigen van een stukje wanproductie.

Zoals bij hun vervolgalbum Doolittle al te lezen valt, zopas eens begonnen me meer in de Pixies te gaan verdiepen. En waar het geheel van Doolittle me niet helemaal wil grijpen, was dat bij Surfer Rosa beslist wél het geval!

Een halfuur lang spat de energie er vanaf, en dat er dan af en toe een wat minder geslaagd nummertje tussen zit wordt de band met graagte vergeven. Immers, na twee minuten is dat minpuntje dan toch weer voorbij, en dan volgt weer een andere knaller van formaat!

Kende voordat ik deze ging luisteren enkel Where Is My Mind? (jaja, schande, vierendelen lijkt me een gepaste straf), maar dit is er eentje die de komende tijd de weg naar mijn cd-speler vaker gaat vinden! Of nouja, ik zal maar eerlijk zijn: de weg naar mijn virtuele cd-speler...

4*

Mooi album, maar net niet zo tijdloos als zijn opvolger Doolittle. Maar wat blijft Where is my mind? zo'n tijdloos nummer, deze had eignlijk naar mijn menig beter op Doolittle gestaan.

prachtig album, mn in het voorjaar; knalt nog steeds de speakers uit en is het beste van de 4 pixies albums. Rauw en opwindend.

Aanvullend op mijn bovenstaande bericht, bij nader inzien doet de muziek het nog beter in de zomer dan voorjaar. En daarbij, de hoes is al maatgevend voor de inhoud v/h album. Prachtig artwork, naadloos aansluitend bij de muziek (mexicaanse invloeden; of beter gezegd amerikaans beinvloed door mexicaans).
Itt "doolittle" is "surfer rosa" één geheel als album ("doolittle" is meer een verzameling nummers met enkele uitschieters). De sfeer is broeerig waarbij de meestal korte heftige nummers met een soms bijna manisch zingende frank black perfect worden aangevuld door de koele sensuele stem van kim deal. Onderbroken door een heerlijk niets kunstzinnig intermezzo tussen beide. Verplichte kost voor iedere platenkast!

Ik zal wel nooit m'n vinger op de Pixies kunnen leggen. De teneur van deze CD is tenenkrommend en melig, en plots komt er dan een briljantje als Gigantic om de hoek kijken. Rare band.

Heerlijk vage band met een hoog hak op de tak gehalte. Uiteraard zijn Gigantic en Where is my mind kippevel platen, de rest is niet best........maar wel grappig

The Pixies reken ik niet echt tot mijn favoriete bands (ik hou niet zo erg van de zang van Frank Black al past die wel goed bij het groepsgeluid) maar rocken kunnen ze prima en ze zijn ook behoorlijk inventief, al vervalt het hier soms in warrige noise. De energie en het spelplezier spatten duidelijk van dit schijfje en er staan tenslotte een aantal briljante songs op zoals "Gigantic" en "Where Is My Mind". The Pixies hebben duidelijk de mosterd gehaald bij de surf- en garagerock uit de jaren '60 en zijn zelf van invloed op een volgende generatie (o.a. Nirvana).

sterk album

maar hun volgende is kwa individuele nummers een pakje beter

Zojuist gedraaid terwijl ik onder handen werd genomen door de thuiskapster. "Wat is dit voor herrie?" en "Ik hoor alleen een drumstel" zijn er twee die me bijgebleven zijn van het commentaar.

Natuurlijk is er voor zulke mensen ook geen touw vast te knopen aan deze bizarre plaat, die het best te omschrijven valt als de Velvets die Trout Mask Replica doen, met een flinke punkdrive en -schreeuw. Er komt van alles voorbij tussen de bijzonder logge opener "Bone Machine" en de zelfs redelijk rustige afsluiter "Brick Is Red". Er zitten zelfs wat stukken bij die je als liedje zou kunnen beschouwen! Gewoon de gekte ondergaan, dat is goed voor je. Misschien kom je er na een goed aantal luisterbeurten wel uit als een beter mens.*

*Resultaten kunnen variëeren per persoon.

".....en bieden geen garantie voor de toekomst"

Het wordt hoog tijd dat ik dit album eens ga beluisteren, als deze net zo goed is als Doolittle teken ik ervoor.

Ik beredener hetzelfde als jij, maar de albums zijn omgedraaid.

Nu is het er toch van gekomen, om Surfer Rosa eens te gaan beluisteren. Doolittle vind ik een heel sterk album. Deze klinkt wat rauwer, wat minder geproduceerd.

Wat me meteen aanspreekt is de drumsound. Echt geweldig neergezet!!

Something Against You is toch fantastisch?

Ja!
Briljante plaat al vind ik Doolittle net iets beter.
Geweldigge aggresieve plaat met briljante teksten zoals "Broken Face". De toppers: Bone Machine, Break My Body, Gigantic, Where is My Mind en River Euphrates!

En Vamos wat mij betreft. Er staan ook wat mindere nummers op die me van een echt hoge score weerhouden, maar ik vind het een zeer tof album.

Dit album geeft mij een overdosis aan energie. Bone Machine en Where Is My Mind zijn de hoogtepunten.

Een van de meest invloedrijke bands van de jaren 90, De nummers op dit album zijn lekker uiteenlopend en opzwepend, al met al een meesterwerk. Dus zeker 5 terechte sterren

Is dit wellicht het beste debuutalbum ooit?

Nah, er zijn wel heel veel goede debuutalbums hoor!

Tuurlijk, maar deze hoort daar zeker bij, had gisteren gewoon een Pixies herbelevingsbui, gaat ook wel weer over

Van het weekend maar weer eens opgezet en hij is nog steeds geweldig, wat een prachtige nummers hebben ze toch gemaakt.
Toen hij in '88 uit kwam dacht ik dat ik gek werd, héérlijk eindelijk weer eens een band die echt vernieuwend was.
Ik ben bang dat ik deze week alle Pixies albums maar weer eens ga beluisteren.