Pixies - Surfer Rosa (1988)

Blijft natuurlijk arbitrair, maar voor mij rijst Surfer Rosa mijlenver boven Doolittle. Misschien ook wel omdat deze lp in 1988 als een bom insloeg na SY's Sister (die ik nog hoger aansla) . Zag hun debuutoptreden in Tivoli samen met Throwing Muses, dat was prachtig en dat voor een luttele 5 gulden!
Deze lp heeft de intensiteit die ik bij Doolittle mis, broken face of oh my golly, zuks mis ik op de opvolger en hier staat Gigantic ook nog 's op. Flamethrower plaat!

Come on Pilgrim staat al los op de site dus is hier als toevoeging op SR overbodig.

5 gulden is idd geen geld als je dat nu vergelijkt met wat je nu moet betalen voor een concertticket van the Pixies...

Wisselvallige plaat. Het voelt aan alsof ze alle songideetjes gewoon meteen opnamen, zonder er eerst een deftig nummer van te maken. Soms werkt dat (Bone Machine, Gigantic, Where is My Mind?, River Euphrates), soms niet. Ik denk dat de enorme voorsprong die deze drie nummers hebben bij de statistieken genoeg zegt. Gelukkig zijn het allemaal korte explosies, zodat het niet echt gaat vervelen. Verder is de productie ook erg geinig, met die drums die echt door alles heen spelen. Een nipte 3,5*

Ik ben er nog steeds niet over uit, Doolittle of Surfer Rosa. Ik neigde altijd naar Doolittle omdat de nummers daar nét wat slimmer zijn, maar de grenzeloze energie die dit fantastische debuut uitstraalt is nog steeds ongeëvenaard.

Helemaal uit het oog verloren, maar aan het herontdekken via Big Black's 'Atomizer' (Big Black is Steve Albini's eerste bandje).

Was vergeten dat dit eigenlijk wel één van de beste platen ooit is. Een aantal jaren geleden heb ik deze volledig kapotgedraaid.. een procedure die ik maar eens ga herhalen .

Beste nummer: "Something Against You" en "River Euphrates" op een gedeelde 1e plaats.

Where is my mind, een prachtnummer dat zelfs nu nog origineel klinkt.
Niets vergelijkbaars is beter, ik vind dit beter dan het gemiddelde nummer van Nirvana.
De andere Pixie nummers die ik tot dusver heb beluisterd willen me nog niet zo pakken, misschien komt het nog...

Volgens mij zijn alle nummers beter dan het beste nummer van Nirvana.

Wow, dit is een ander album dan Doolittle! Maar eigenlijk vind ik deze nog veel gaver, heel veel energie op dit album! Gitaarsound is echt heerlijk scherp, drums klinken heel erg lekker. En die korte explosies zijn heerlijk, vooral Broken Face vind ik geweldig! Kort, maar krachtig. 4,5 ster.

Pure middelbare school nostalgie, wat een album!

Ik was destijds helemaal ondersteboven van de nieuwe sound die Pixies over me heen donderde.

Wat heb ik een ruzie gehad met mijn klasgenoten als ik dit album (jawel, op cassette) mocht opzetten in de tekenles van mijnheer van Veen. Al die acid house en hip-hop adepten gingen compleet door het lint als ze heerlijke bas in Bone Machine hoorden hahaha.

Broken Face, Gigantic, Where is My Mind, Tony's Theme zijn wat mij betreft allemaal mijlpalen in de muziekgeschiedenis.

...toch mooi: heb met Sonic Youth nooit zo veel opgehad (op een enkel nummer na). Voor mij zitten Pixies gewoon retestrak in elkaar en is SY altijd naar iets op zoek, maar heb ik nog nooit ontdekt wat....

Surfer Rosa/Come On Pilgrim, want ik heb deze 2 gecombineerd op 1 CD, scheelt m.i. niet veel met opvolger Doolittle, maar heeft ook mijn (lichte) voorkeur. In de 'sub'-categorie 'Punk' wellicht wel de beste plaat ooit gemaakt en in mijn (hoofd-)categorie 'Rock' denk wel top 5 (maar haalt het weer net niet bij 'The Doors' van The Doors in 1967: hun debuut destijds was zowaar nog 'schokkender' dan die van Black c.s. 21 jaar later...).

Ik heb nog altijd niet uitgemaakt welke mijn voorkeur heeft Doolittle of Surfer Rosa. Maar ik wil gewoon niet kiezen, hoe geniaal zijn deze 2 albums wel niet. Bij nummers als gigantic of Where Is My Mind begin ik spontaan gewoon mee te brullen, springen, ... Het nummer gaat zo diep als het maar kan, het neemt je helemaal mee en laat je gewoonweg sprakeloos achter. De andere nummers zijn ook van een hoog niveau. Wat een band The Pixies!

Ik heb dit album nu diverse keren gehoord en het is voor mij nu ook duidelijk welk Pixies album ik het beste vind en dat is niét dit zeer punky klinkende debuut maar meer het poppy en meer toegankelijke "Bossanova". De Pixies zetten imo op dit album ietsjes te veel de beuk er in. Het meest rustige nummer "Where is you mind" vind ik daarom ook verreweg het beste nummer. Voor de rest is dit album niet direkt mijn ding waarbij ik wil opmerken dat ik de bonustracks van "Come on Pilgrim" zelfs nog beter vind. Zonder dat album had ik deze CD - die voor slechts € 6,90 te koop lag bij De Waaghals in Nijmegen - zelfs niet eens gekocht.

3,0*

Instrumentaal vind ik het wel fijn, maar ik weet nou niet zo goed wat ik van de zang moet vinden...

Cactus lijkt trouwens op Cigs and Alcohol op 't begin.

topplaat, lekker gek doen, en ze zingen ook nog een nummertje over mij...

You're my superhero Tony

Afschuwelijke plaat, is me iets wat te punky. Doolittle vind ik een tikkie beter.

Oei, de woorden van gister neem ik gauw terug. Waarschijnlijk was ik niet in de mood voor Pixies. In ieder geval bevalt de plaat me een stuk beter nu. Moet nog een beetje wennen aan de 'hardcore' sound. Where Is My Mind is alvast een pareltje.

Man man, Where is My Mind net gehoord tijdens Mr. Nobody. Wat een heerlijk moment was dat.

In Fight Club is het anders ook briljant.

Haha, ja, zo heb ik het nummer (her)ontdekt.

Inderdaad. You met me in a very strange time in my life.

Eén van de hoogtepunten vind ik toch wel de krakende stoel in het 'You fuckin' die'-gedeelte van Vamos.

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd in je algemene culturele bagage aangaande de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit de gelijknamige rubriek van De Metro.


Ik herinner me nog als de dag van gisteren die zaterdagavond dat Luc Janssen in Domino enkele songs draaide van een voor mij verder onbekende groep. De volgende maandagochtend stond ik in de platenwinkel om Surfer Rosa van de Pixies te kopen en groot was mijn genoegen dat de cd als bonus de in ´87 verschenen mini-elpee Come On Pilgrim bevatte. Surfer Rosa was de eerste langspeler van de Pixies, een kwartet uit Boston, aangevoerd door Black Francis, de schreeuwlelijk die in zijn songs op zoek ging naar het perfecte huwelijk tussen pop en trash. Daarbij kreeg hij de hulp van de vuige, wilde gitaren van Joey Santiago, de energieke drums van David Lovering, natuurlijk de naïeve baslijnen van Kim Deal én haar zwoele (achtergrond)zang.
Of het nu 'Bone Machine' - Joy Division meets Crazy Horse na een acidtrip - betreft, de messcherpe rocker 'Brake My Body', de rake rechtse genaamd 'Broken Face' of de noisy surfpop van 'Tony´s Theme', de Pixies klinken altijd agressief, opwindend én opgewonden. Het prijsbeest van de cd is het lustige 'Gigantic' van de hand van Mrs. John Murphy, niemand minder dan la Deal. De Pixies hadden onder meer een sterke invloed op Nirvana, maar waren op hun beurt bastaardkinderen van Big Black, waarvan aanvoerder Steve Albini Surfer Rosa producete. Dat is duidelijk te horen aan de dynamiek van de liedjes. Hoewel de opvolger, de een jaar later verschenen cd Doolittle, niet moet onder doen voor Surfer Rosa, had het kwartet al in 1988 zijn plaats in het poppantheon verdiend.

Ik ben pas onlangs te weten gekomen dat enkele van de bonus-tracks (of van de mini-lp Come on Pilgrim) beinvloed zijn door het verblijf van Black in Puerto Rico. Vandaar het spaans. Ik had het eerder moeten weten natuurlijk. Isla de Encanta is de bijnaam van dit Caraïbische eiland, het staat zelfs op elke nummerplaat daar te lezen. Mijn halve trouwboek (sinds 10 jaar), en dus ook half mijn familie is vandaar. Maar ik had de link nooit eerder opgemerkt.

Na lange tijd weer eens beluisterd. Het blijft een energiek, fris plaatje, maar het is wel veel van hetzelfde. Ik heb het na een nummertje of 4/5 eigenlijk wel gehoord. Al zijn 'Gigantic' en 'Where Is My Mind' nog steeds toppers. Toch een halfje er af.

Ik vind de debuut-EP 'Come On Pilgrim' eerlijk gezegd een stuk interessanter. Meer song gericht. Die heeft ook precies de juiste lengte (20 minuten) voor deze muziek. De verveling krijgt net niet de kans om toe te slaan.

Voor mij zonder meer de beste plaat van the Pixies. Door de rauwe productie van Steve Albini, de nieuwere platen, geproduceerd door Gil Norton, zijn wat gepolijster. Destijds "disque pop de la semaine"bij de VPRO en daarmee raakte ik in de ban van de band. Hoewel ik de band toen maar twee keer zag (na de reunie vaker), ben ik the Breeders en vooral Frank Black nog lang live blijven volgen.

Heb op basis van dit album niet zo veel met The Pixies, ook niet met terugwerkende kracht. De bonustracks vind ik eens voor de uitzondering beter als de gangbare tracks.

ik heb ze de afgelopen jaren 3x live aan het werk gezien.

Ze blijven één van de beste en invloedrijkste groepen ooit.
Ik heb ze leren kennen via het nummer "Planet of sound", sloeg toen als een bom in bij mij.

Als je dan wat gaat rondspitten en uitkomt bij een parel als Come on Pilgrim en Surfer Rosa weet je eerst niet wat je hoort.

Leuk meegenomen was natuurlijk ook dat er een 'grellige' madam bas speelde natuurlijk en ook nog eens een hemelse stem had (gigantic)

Het nummer dat deze plaat typeert is voor mij Vamos, kort en krachtig zoals ze zijn.