Queen - A Kind of Magic (1986)

Tja wat is 'mis'? Voor mij is het zo'n nummer dat me altijd tegen heeft gestaan. Soms heb ik dat. Het basloopje vind ik vervelend, de verzen vind ik vervelend, het verloop van de solo, de irritante koortjes. alles. Op een gegeven ogenblik lijkt het alsof Freddie roept: 'hahaha it's my dick'. Een associatie die mij nooit meer los heeft gelaten. Alhoewel mijn perverse geest daarin ook wel eens een rol kan spelen.

Hahahaha, okay dan..

Bij mij is het juist andersom. Ik vind het wel een lekker basloopje, goede steadybeat en een lekker gitaarsolootje. Ik ga het nummer nog eens luisteren, om de dick van Freddie te ontdekken.

Dan moet je dezelfde associatie nu dus ook hebben bij de Made in Heaven versie van I was born to love you, want daar zit ie ook weer in soort mama appelsapje dus.

Wat is er volgens jou mis met het gebruik van "prize"?

haha. Oeps. Helemaal niks. Het is gewoon een stom woord...

Precies hoe ik het nummer beleef! Met name die solo en andere gitaarlickjes door heel het nummer vind ik te gek.

Bij mij gaan de nekharen pas overeind staan bij het mierzoete Friends will be friends. Ik denk dat het stiekem is geschreven door Burt Bacharach voor Celine Dion of Diane Warwick
Outtake:
Now it's a beautiful day
The postman delivered a letter from your lover
Only a phone call away

En dan 4 x het refrein. Ik kan hier heeeel weinig mee, behalve skippen dan

^vond dat vroeger als jochie echt een heeeeeel gaaf nummer. Nu kan ik er ook niet zo heel veel meer mee, en skip m ook altijd eigenlijk. Queen heeft veel beter dan dat gemaakt.. wist ik toen veel....

Friends Will Be Friends vind ik prima. Een soort We are the Champions of In the Lap of the Gods...

Meebrallen....

Had ook bijna niet verwacht dat we het niet met elkaar eens zouden zijn

maar wel gewoon correct Engels hoor, to win a prize, niks geen straattaal bij.

Wat er mis is met het titelnummer? Nou, ik kan me nauwelijks een saaier, meer Skyradio nummer voorstellen van de band. Die solo.... alleen maar toonladdertjes weer.

Maar May kan ook weinig anders dan toonladders en een beetje piepen op de Taylor songs. Invisable Man, Sheer Heart Attack, Rock It...

Je negativeit is soms so heftig, De buurman.

Het is wel duidelijk dat je het niet leuk vindt. Ik snap de definitie Skyradio nummer niet. Als je daarmee bedoelt dat Taylor en co. hier een goede popsong neerzetten, heb je gelijk.

Overigens is de filmversie (bij de aftiteling) van Taylor. De albumversie is door Mercury ge-arrangeerd (nieuwe basloop, lyrics, volgorde etc.).

Kennelijk houdt je van Queen of niet. Ik in ieder geval wel. One Vision is nog steeds top. Hoewel uit 1985 en pas in 1986 op lp gekomen, is het best een gewaagd nummer op op single uit te brengen.

Kijk maar eens waar we in 1986 massaal naar luisterde en kochten:
- Lionel Richie - Say You, Say Me.
- Dionna And Friends - That;s What Friends Are Fore.
- Whitney Houston - How Will I Know.
- Pet Shop Boys - West End Grils.

A Kind Of Magic is nog steeds fijn om naar te luisteen en was live ook top. Zelfs beter. Who Want's Live For Ever is ook zeer mooi. One Year of Love is een nummer waar Queen een geheel andere stijl neer zet. Friens Will Be Friends is heerlijk om met je vrienden na een avond doorzakken, op te zetten voordat iedereen huiswaarts keert.

Prima argumentatie Sem, om een paar tenenkrommend commerciële nummertjes aan te dragen om Queen mee te verdedigen. Vind West End Girls trouwens veel prikkelender en gewaagder dan A Kind of Magic of One Vision. Daar ga je al.

Vond dit bij uitkomen en door de film wel een goed album destijds, maar is niet veel van blijven hangen, van dat enthousiasme.

Ik wou niet te negatief doen hoor. Queen steekt altijd boven de middenmoot uit. Live vond ik Magic een veel leuker nummer overigens. Ik weet trouwens nog dat eind 1985, tamelijk onverwacht, de single One Vision uitkwam. Wat een verassing was dat. Beregoed nummer vond ik het. Het singeltje heb ik nog steeds. De mix is volgens mij een tikkie anders.

West End Girls is zeker een lekker nummer. Maar het verschil is dat dit het eerste nummer van de Pet Shop Boys is. Dan is het eerste grote succes van Queen "Killer Queen" een hoger prikkel gehalte hebben!

Ik vond het werkelijk niks.
Tuurlijk A Kind of Magic en Who Wants To live Forever en Princes of... zijn goede nummers maar de rest vind ik te slap. Nummers 3,4 en 5 skip ik altijd.

Doe mij maar Queen, Queen II en Sheer Heart Attack!

Tja, dit is een heel ander album uit een heel ander tijdperk, dat je het niks vind, is prima.

Maar je kan dit onmogelijk vergelijken met die platen die je noemt.

En daar slaat Ozric mijns inziens dus precies de spijker op de kop! Vergelijken met eerder of later werk is heel logisch (bijna menselijk ) en ik doe het zelf ook (te) vaak. Maar in wezen is het oneerlijk, niet reëel en misleidend.

Da's een bietje onzin Ozric. Het is nog altijd Queen met dezelfde band leden. Dus waarom zou je het niet mogen verglijken?
Ik kan me daar nooit van los maken op de een of andere manier. Als een band een aantal klassiekers of super goede platen gemaakt heeft ligt de lat ook op dat nivo bij mij.

Maar als ik dan weer zie of lees dat mensen een band niet zien vernieuwen, snap ik niet meer wat mensen nu willen. Moet een band nu wel of niet groeien, wel of niet vernieuwen, wel of niet met andere invalshoeken komen?

Ik lees erg vaak dat een band maar blijft herhalen en dan geen goede plaat afleveren. En ergens anders lees ik dat de band juist niet een plaat maakt zoals eerst, en daardoor geen goede plaat aflevert. Dat moet toch niet de reden zijn waarom een plaat wel of niet lekker wegluistert?

Mijns inziens is juist Queen een band die niet 30 jaar lang een Sheer Heart Attack uitpoept. En dat is mooi, want dat maakt Sheer Heart Attack zo'n unieke plaat.

Ik vind het de kracht van Queen om totaal verschillende platen te maken. Soms werkt het wat minder (zoals Hot Space en Kind of Magic).

Helemaal met je eens Ozric en meteen het probleem waar volgens mij elke artiest mee worstelt: ga ik door op dezelfde weg dan wordt me/ons verweten altijd maar hetzelfde te maken. Worden nieuwe paden bewandelt dan wordt het oude geluid gemist. Je doet het dus nooit goed lijkt me.

Ik heb absoluut niks tegen vernieuwen. Ik ben het geheel met je eens dat ik/we niks hebben aan een herhaling van een herhaling.

Het is ook een bietje mijn eigen probleem. Ik lees wel vaker dat mensen hier op deze site wel het vermogen hebben om een streep te zetten onder een bepaalde periode. Jij kan dat blijkbaar ook. Ik kan dat op de een of andere manier niet. Ik zie dat ook niet als een voordeel. Want ik zou graag willen dat ik dat ook zou kunnen. Er plakken namenlijk meer voor dan nadelen aan vast denk ik.

Het is ook bijna onmogelijk om de frisheid van vroege albums te behouden omdat artiesten zelf ouder worden (en smaak verandert), er bij succes ook factoren als 'druk' en 'verwachtingen' om de hoek komen kijken en ook tijden veranderen qua sound (denk aan de '80s). Het is voor ons nu dus makkelijk terug te kijken en daar commentaar op te geven, maar ondanks dat dit album niet in de buurt komt van hun 70s werk denk ik dat Queen voor 1986 begrippen en goede plaat had afgeleverd.

Over frisheid gesproken. Ik weet dat deze lp uitklaphoes voorzien was van een bijzonder lekkere geur. Of dit bewust gedaan was is mij nooit bekend geworden ? In deze periode kocht ik alles wat met Queen te maken had, dus ook de maxi singles. Dus ook die van Pain is so close to pleasure. God mag weten waarom ? 1,2,5 en 6 zijn ok, maar draai het nooit meer. Kocht deze plaat tegelijkertijd met Jazz en News of the world. Die laatste blijft de topper.

Beetje huilen wat je doet, want het gaat erom dat er in beide gevallen voor de user in kwestie geen goede plaat is afgeleverd. Voor die teleurstelling wordt dan een reden gezocht, teveel van hetzelfde of juist niet als de vorige, maar hoe dan ook, hij is minder. Even zo vaak lees ik dat een band een andere weg in heeft durven slaan of op dezelfde voet is doorgegaan en daar wel een dijk van een plaat mee heeft gemaakt. Deze A Kind of Magic is voor mij duidelijk een geval waar jij het over hebt; hij is gewoon minder.

Dit vind ik een beetje een GeenStijl reactie. Maar goed....

En er is toch een leuke discussie losgebarsten? Ik ben soms benieuwd hoe mensen muziek beleven.

Ik snap ook wel dat een luisteraar een referentiekader heeft, bewust of onbewust. Het kleurt toch echt de recensie. Vaak merk ik dat als ik het referentiekader van vroegere platen loslaat, ik toch best goed kan genieten van nieuw werk.

Zo wordt er vaak een plaat afgeschreven na een bezettingswisseling, terwijl ik zo'n plaat dan weer erg goed vind. Ik heb er zelf ook wel moeite mee hoor. Vaak valt het spreekwoordelijke kwartje pas later.

Overigens vind ik deze plaat ook niet zo sterk. Maar niet zozeer omdat ik het vergelijk met ander Queen-werk. Maar gewoon omdat ik de songs niet zo sterk vind.

Ik snap Tony zijn reactie eigenlijk ook niet goed.