Queen - A Kind of Magic (1986)

Een prachtig album, blijft prima overeind in alle vergelijkingen met ouder Queen werk.

Er staan twee nummers op die ik echt minder vind, de titelsong en Friends will be friends.
Maar voor het overige is de band song- en spelmatig buitengewoon op dreef.

Zowel qua ballads, One year of love en Who wants to live forever als stevige rockers (One vision en de afsluitende tracks 7,8 en 9), Vooral het fanatisme en het blakende zelfvertrouwen klinkt in al die nummers weer enorm door.

Het album was een hele zegening, na de verschrikkelijk 8 jaar die er aan A kind of Magic vooraf waren gegaan.
Queen was eindelijk mooi geëvolueerd naar de jaren '80.

Sorry, beetje te snel gepost, het is helemaal niet mijn bedoeling om Ozric persoonlijk van huilen te betichten, maar meer in het algemeen vind ik het noemen van die redenen waarom men een plaat vindt tegenvallen, meer van hetzelfde of juist teveel veranderd, altijd een beetje huilreacties, als in de verkeerde verklaring voor de teleurstelling. De band heeft niet gedaan wat je had verwacht, het resultaat in vergelijking met het vorige album(s) valt tegen. Punt.

Ik krijg het trouwens niet voor elkaar om een nieuw album los te zien van eerder werk.

Ik merk dat ik dat de laatste paar jaren steeds beter kan.

Ik was bijv. in het begin niet blij met een nieuwe zanger bij Marillion om maar een zijspoor te noemen. Maar ik kan een nieuwe Marillion plaat prima beoordelen zonder het met Misplaced Childhood te vergelijken. Ik zeg maar wat.

Als ik deze Kind of Magic afzet tegenover Hot Space is deze plaat zeker vele malen beter. Maar toch vind ik deze plaat niet goed. En daarom geef ik zo'n middelmatige score.

Queen was in de 80's wellicht groter dan ooit, artistiek waren ze minder indrukwekkend. Ik denk dat er een bepaalde druk op de ketel was om toch maar blijven te presteren.
Queen was inmiddels meer geinteresseert in de grote successen. Zelfs de liveshows waren daar op uitgerust.
Het hoorde een beetje bij Queen in die tijd. De kleding en styling werd typisch 80's en de muziek moest op een bepaalde manier ook eigentijds en te behappen zijn voor een groot publiek.
Getuige nummers als de titelsong, Friends Will Be Friends en Pain Is So Close To Pleassure.
Als ik er goed over na denk was de groep vooral bezig om bij te blijven. Noem het een soort onzekerheid die er misschien toch wel was.
Queen had meer concurenten in de weg die zij waren ingeslagen. De veteranen tegen de jonkies, in dit geval Duran Duran en Spandau Ballet.
Queen was volslagen uniek in de 70's. Hitgevoelige singles, maar slimme albums die de buitenwereld makkelijk op het verkeerde been zette.
In de 80's was het een ander verhaal.
A Kind Of Magic is een album die bij vlagen een band laat horen die in ieder geval gretig is, maar naar mijn idee te makkelijk wil scoren.
Queen's voordeel hierin; Hun meeste albums kenden veel variatie. Van huis uit een geoliede rockband, maar altijd in voor zijstappen.
Dus ook hier komen ze er mee weg ( net aan....... maar toch.)
Maar de echte Queenliefhebber van het 1e uur kijkt hier door heen.

Ik zie het zo: tot en met Hot Space was Queen vooral bezig zichzelf een plezier te doen met hun albums. Hoewel ze wel heel duidelijk op zoek waren naar steeds meer commercieel succes, gingen ze vooral uit van uit eigen kracht. The Works was een reactie op de lauwe ontvangst van Hot Space. Daarop kozen ze bewust voor meer een "Queen" geluid, met een modernere productie. Vanaf A Kind Of Magic probeerden ze inderdaad relevant te blijven voor een nieuwe, jongere doelgroep. Zoals Bikkel terecht zegt, de generatie Culture Club, Duran Duran, etc. Het eigenzinnige van vroeger vonden ze pas (bij vlagen) terug op Innuendo. A Kind Of Magic is een album dat hoog scoort in de lijst "typische jaren '80 albums", en heel laag scoort in mijn lijst "beste Queen albums". One Vision blijft een lekker nummer, maar dan heb je het beste gehad. One Year Of Love, Don't Lose Your Head, Pain Is So Close To Pleasure en A Kind Of Magic vind ik echt onder de maat.

Ja, goed beschreven buurman. Dat is mijn beleving ook. A Kind Of magic kent sterke stukken ( dat heeft ieder minder Queenalbum trouwens wel) maar vervolgens komen ze weer aanzetten met stukken waarvan ik denk.... pfff, niet echt de moeite waard. De nummers die buurman noemt zijn inderdaad niet sterk. Pain Is So Close To Pleassure gaat nog wel, omdat de melodie aardig blijft hangen.
De plaat leunt vooral op One Vision, Who Wants To Live Forever en de afsluiter Princess Of The Universe.
Op The Miracle is het evenwicht weer wat hervonden. Maar als de groep wat meer tijd was gegund had er zeker nog een meesterwerk in kunnen zitten. Langzaam maar zeker werd het weer wat beter.

Wat hebben velen toch tegen One Year Of Love? Ik vind het bij de betere van deze plaat horen.
Pain Is So Close To Pleasure is de zwakste in mijn optiek, daar zit werkelijk helemaal niks in. Zouteloos.

Niemand vindt deze plaat super, maar als er songs moeten worden gekozen die bevallen of niet bevallen, is niemand het echt met elkaar eens.

Pain is So Close to Pleasure en One Year of Love vind ik allebei wel gaan.

Het zijn juist voornamelijk die heavy metal-songs op kant 2 die ik minder vind.

Laat ik de plaat eens op mijn volgorde zetten van de beste naar de minste.

1. One Vision
2. Gimme the Prize
3. 2.A Kind of Magic
4. Who Wants to Live Forever
5. Princes of the Universe
6. Don't Lose Your Head
7. Friends Will Be Friends
8. One Year of Love
9. Pain Is So Close to Pleasure

Ik heb in ieder geval niks tegen One Year of Love. Ik ben het trouwens helemaal niet eens met Salter en Waldorf eeeh De Buurman en Bikkel. Alle twee verwoorden ze het allemaal prima wat mij betreft. Ik kan me alleen niet vinden in de namen die opeens op de proppen komen. Duran Duran, Culture Club of Spandau Ballet!!!??? Ik vind dat maar uitermate vreemde voorbeelden. Alsof dat publiek enige interesse zou hebben in Queen. Tuurlijk hebben Salter en Waldorf gelijk dat Queen op zoek ging naar een nieuw publiek. En dat is ook nog eens behoorlijk goed gelukt.
Mijn hernieuwde interesse in Queen was in ieder geval een feit door deze plaat. Daardoor blijf ik er ook een zwak voor houden. Meschien komt dat ook wel door het feit dat ik ze tijdens de Magic tour live heb kunnen zien. Mijn eerste en enige live concert van Queen. Kortom allemaal goede herinneringen.

Salter en Waldorf.... Ha ha. Vind ik wel leuk Iggy. Buurman en Bikkel. Op het balkon en lekker kraken.
Ik teken ervoor.

Maarruuh....... De uitermate vreemde voorbeelden die jij bekritiseert valt best te verklaren naar mijn idee.
Tuurlijk waren dat andere bands. New Romantics, Hip, trendsetting( Culture Club vind ik overigens een minder goed voorbeeld, door mij ook niet aangegeven, wel door mijn steun en toeverlaat in deze Salter.)
Maar Queen wilde maar al te graag meedoen in de strijd der populairen. Zowel qua uitstraling en toch ook wel muzikaal.
Ze wilden die melkmuiltjes wel eens laten zien wie de grootste was. Dus ook fans van Spandau Ballet en Duran Duran waren van harte welkom. En ik geloof best dat die er waren.
Op Live Aid bijvoorbeeld was Queen zonder discussie de band van de dag. Ook Duran Duran en Ballet waren van de partij, en heel veel fans van die bands waren die dag ter plekke.
Maar iedereen ging om voor Queen. En zo slecht vind ik beide bands niet eens. Live bleef het overeind, ze beheersten hun instrumenten. Afgezien of het je smaak is.

Wat ik bedoel te zeggen is, als er één band was die alsmaar groter wilde worden, ondanks dat ze in wezen al veteranen waren, was het Queen wel.
Dus schreef Roger Taylor A Kind Of magic. Pastte perfect tussen de singles van de jongelingen, evenals I Want To Break Free van 2 jaar ervoor. Pop-Light.
Het ging niet meer echt om 100% inhoud. Nee, de groep ging voor de charts.
The Magic Tour was groots opgezet, met louter hits, waar het prille 70's spul effe snel in een medley werd geparkeerd.
feitelijk waar jij hier begon iggy, haakte ik af. Het was de 1e Queen Lp die ik niet kocht.

Ik wil de muziek van Queen zeker niet vergelijken met de genoemde bands, maar ik geloof wel dat Queen destijds liever in dat rijtje geplaatst werd (okay, Culture Club is misschien wat overdreven) dan in het rijtje van jaren '70 iconen. Zowel Mercury, Deacon als Taylor wilden graag "aangehaakt" blijven volgens mij.

Tegelijkertijd, ze bleven natuurlijk Queen. En dit collectief wist in ieder geval het beste in ze naar boven te brengen. Er is geen enkele soloplaat van één van deze gasten die ik meer waardeer dan welke Queen plaat dan ook. Alhoewel, als Starfleet ook meetelt.... en Flash Gordon

Friends Will Be Friends en Princes Of The Universe mag ik nog steeds wel graag horen, Who Wants To Live Forever vind ik altijd wat overgewaardeerd. Het heeft eigenlijk maar weinig om het lijf, om het zo maar te zeggen.

Op de dag van Live Aid was er een mix van allerlei fans aanwezig. Ik snap niet zo goed waarom je dan Ballet en Duran er wilt uitlichten. Ik bedoel er waren ongetwijfeld ook U2 of Sting fans aanwezig enz. Het valt natuurlijk ook moeilijk te bewijzen wie wel of niet invloed heeft gehad op de volgende Queen plaat (magic). Maar mijn mening daarover is dat er een veel groter publiek thuis zat te kijken. En of dat nu grotendeels Duran of Ballet fans waren waag ik zwaar te betwijfelen. Volgens mij zaten er miljoenen mensen te kijken en niet alleen om die twee drie vier enz bands. Gewoon omdat het een HELL OF A EVENT was. En Queen kwam daar het beste uit de bus.
Maar ik ga pitten. De rest komt morgen.

Bye the way begon ik niet bij Magic.

Dit album hangt er net te veel tussen in.
Ik kon het nooit helemaal plaatsen.
Is dit nu een studio album of een veredelde soundtrack van de film Highlander?
In ieder geval beter gedaan dan de soundtrack van Flash Gordon ( al vind ik het nummer Flash wel prachtig).

The Hero, deric raven, vergeet The Hero niet...

Hey Iggy, zat jij niet in een andere tijdzone? Thailand of zo?

Er zullen dus een hoop mensen Queen hebben zien schitteren die dag. Ook mensen zoals ik die Queen al min of meer hadden afgeschreven. Duran fans Ballet fans Bon jovi fans Springsteen fans enz enz. Nogmaals ik kan me wel vinden in je stelling dat Queen graag wilde aanhaken. Dat zag je ook aan die trendy podium pakjes waar ze opeens in verschenen. Een beetje belachelijk als je het mij vraagt. Ik ben er alleen niet van overtuigd dat die mensen uit die hoek komen. Beide bands trokken toch veel jonge gillende meiden aan. En dat zal ongetwijfeld ook zijn gekomen omdat er binnen Duran en Ballet een aantal trendy en mooie jongens rondliepen. Of die meiden nu ook opeens interesse zouden hebben Mercury of May. Ik kan me dat niet goed voorstellen.
Maar goed verder is dat ook lastig te achterhalen natuurlijk.
Duran vind ik overergens best een geinige band

Roger Taylor kon wel rekenen op een hoop vrouwelijke fans in ieder geval. Mercury op een hoop..... nou ja je weet wel.
Ach, het maakt verder ook niet zo veel meer uit. Feit blijft dat Queen met Hot Space, Works en A Kind Of magic duidelijk op zoek ging naar een groter publiek.
En dat betekende gewoon dat er steevast grote hits werden gescoord. Jongeren omarmde de groep en ik vrees dat veel oerfans afhaakte.
Een beetje zoals Genesis. Al maakte die visueel veel minder indruk. Dat bleven een beetje houten klazen. Incl. Collins. Nu niet bepaald een idool voor vrouwelijke fans.

Juist. En wat deden groepen (als ook Duran Duran en Spandau Ballet) die voor de hoge hitlijst noteringen gingen? Platen maken met 1 of liefst enkele nummers met hitpotentie en de rest matige fillers. Precies wat Queen in deze fase van haar carriere deed. Prima, eigen keuze, niks mis mee, maar ik vond het wel een beetje te mager afsteken tegen de albumband Queen die een decennium eerder nog Night at the Opera en Day at the Races had gemaakt.

Duran Duran en Spandau Ballet maakten in deze periode prima platen.
De kracht van Queen was juist ook om in elke periode hits te scoren, waarbij er duidelijk gekeken werd naar welke stroming op dat moment in opkomst was.
Eigenlijk zijn ze op dat front vergelijkbaar met een artiest als Madonna.
Wat Queen echter wel verdomd goed deed was dit tijdens live concerten ook waar te maken.
Queen, Spandau Ballet en Duran Duran gingen allen voor de hoge hitlijst noteringen, niks mis mee.

Je doet net alsof Queen bewust fillers op hun albums zette, volgens mij konden ze gewoon niet beter !
Het waanzinnig hoge peil van de eerste 5 albums is natuurlijk niet te handhaven,.....

Al die vergelijkingen gelden ook voor de oude rockers als de Rolling Stones (de hoes van Dirty work alleen al) en David Bowie. De 80'$$$dus

In zekere zin wel. Bowie wellicht wat meer dan The Stones , die hun roots eigenlijk nooit echt hebben verloochend....... en die waren al weer een stuk ouder.
Een treffender voorbeeld vind ik dan Mick Jagger zijn 1e soloalbum She's The Boss. Hier probeert Mick wel erg geforceerd hip te zijn. ( getuige ook de single Just Another Night)

Bewuste fillers. Nee, ik denk niet dat Queen dat bewust deed. Wel geforceerder songmateriaal.
Maar dat kwam ook wel door de smaakverandering binnen de groep. Had May meer ruimte gekregen dan hadden er heus meer rockers op het album gestaan.
Mercury en Deacon gingen veel meer voor het lichtere soul/pop materiaal.
En van Roger Taylor kon ik in deze periode weinig hoogte krijgen.

Ik vind wel dat met name Mercury in de 70er jaren als componist indrukwekkender materiaal schreef.
Miniopera's, fraaie ballads, Meezingrockers ( wel heel goed bedacht) en zelfs epische rockers.
Het valt zo op omdat Freddie zeker de eerste jaren als componist het meeste materiaal schreef. Op de voet gevolgd door May overigens.

Heb altijd het gevoel dat Mercury's inspiratie, en ook zijn doorzettingsvermogen dat soms nodig is om echt goeie nummers te maken, na The Game / Hot Space verdwenen is. Queen kwam vanaf die tijd ook eigenlijk onvoorbereid naar de studio. Wat ik weleens van producer Reinhold Mack gelezen heb, is dat Mercury in staat was om in een kwartier iets briljants te maken, maar dat hij daarna niet het geduld had om het verder uit te werken. May daarentegen bleven dagen pielen aan één noot, hetgeen ook tot onderlinge irritaties leidde. Deacon heeft eigenlijk altijd knappe liedjes met een kop en een staart aangeleverd. Echt een vakman. En Roger Taylor... Tja, das gewoon Roger Taylor. Sympathieke, enthousiaste jongen. Maar geen bijzondere songwriter, als je het mij vraagt.

Ik denk dat Taylor twee gezichten had als songwriter. Zijn bijdragen voor Queen in de 70's waren misschien wel meer geschikt voor solowerk. Het heeft mij nooit in de weg gezeten. Tenement Funster en I'm In Love With My Car pastten prima in het geheel. Verschenen toch al op albums die heel gevarieerd waren.
Vandaar ook dat hij zich meer ging richten op soloplaten als het uitkwam. Vanaf dat moment ging hij veel meer in de geest van de groep schrijven met Freddie als vocalist.
Op zijn solowerk na Queen blijft hij weer dichter bij zichzelf.

Ik vind Taylor vooral wel een herkenbare drummer, maar als componist kan mij lang niet alles boeien wat hij neerpent.
Als vocalist heeft hij zijn charme.
Ongelofelijk eigenlijk dat hij in den beginne echt het koorknaapje was van Queen. Hij had een hoog bereik.

In het begin? Wat dacht je van de latere live shows waar je constant over Freddie heen hoort zingen (schreeuwen).

Verder heeft Taylor solo toch verreweg het beste materiaal gemaakt.

Ik heb Queen mogen aanschouwen in 1979, en Fred was niet best bij stem. Iets wat hem de hele tour parten speelde, wat ik achteraf heb begrepen.
Vooral aan het einde van de show moest Taylor een hoop opvangen.
Ja, een enorme strot, maar ik doel eigenlijk op de coirtjes in ''39 en Boh Rap, In The lap Of The Gods en nog wel meer stukken uit de begintijd. Dat is echt heel hoog.
Dat kon onze Roger live na een poosje niet meer brengen.
Ook wel logisch trouwens, hij moest er nog bij drummen ook natuurlijk.

En ook nog een dun laagje water op bepaalde drums leggen voor de special effects

Hij is ook de enige drummer die zelf van de schrik met zijn ogen knippert als hij hard op zijn crash bekken slaat. Misschien had hij daarom later altijd een zonnebril op.