Queen - A Kind of Magic (1986)

Altijd al één van Queens mindere platen gevonden. One Vision en Who Wants To Live Forever zijn redelijke nummers. De rest vind ik geforceerd (Gimme The Price, Princess) , bedacht (Friends Will Be Friends), saai (A Kind Of Magic) en Niet Queen (One Year Of Love, Pain Is So Close...). Roger Taylors 2e inbreng (Don't Lose Your Head) is - zoals het een echt Taylor nummer betaamd- waardeloos. Queens elfde plaat, hoewel best relevant in het tijdperk waarin het uitkwam, doet geen recht aan de artistieke mogelijkheden van (overigens) de Beste Band Aller Tijden. Ik luister nog 10X liever naar Hot Space.

slechtste queen ooit gemaakt , er staat niks op dat me boeit , vervelende plaat

Wat kan jij een 'sjaggerijn' zijn, maar het is af en toe wel vermakelijk;
one vision...vision...
vision...
vision...

Dit is ook niet mijn favo Queen album, maar om het nou af te doen met 'er staat niks op dat me boeit' , nee dan denk ik er anders over, als geheel album misschien geen Queen topper, maar er staan toch nog wel een 4 a 5 songs op die erg goed zijn, en bij het beste van Queen horen vind ik. met name Kind Of Magic vooral wanneer dat aparte electronisch klinkende trompet geluid invalt vind ik echt super, One Vision, Friends Will Be Friends, Who Wants To Live Forrever en Princes Of The Universe vind ik toch wel heel erg goede nummers. de rest is inderdaad wat minder.

A Kind Of Magic vind ik toch een leuk nummer. Maar het komt live het best tot zijnr echt. De versie op Live At wembley vind ik erg goed.
Afgelopen dinsdag hoorde ik een hele goede (welliswaar iets ingekorte) versie, gezongen door Roger Taylor.

Onsamenhangend album. Komt denk ik mede doordat het filmmuziek bevat voor vnl. Highlander en de openings track voor de film Iron Eagle.
Goede nummers; Who want to live forever, princes of the universe (complexere en Queensound waardig nummer) en Gimme the prize (geweldige backpipe alike gitaarpartij)
Het nummer Friends will be Friends komt wat geforceerd over om een nieuwe "Champions" meezinger te creeren.
De overige nummers vind ik wat lege popdeuntjes......maar wel prachtig gezongen.

OK, misschien hier een aardige meedenktip, om A kind of magic een beetje op te pimpen.

We branden iets nieuws, brengen dus andere nummers in, halen een aantal draken weg. Hier is mijn suggestie:

1. One vision
2. Weglaten: A kind of magic
Toevoegen: Keep passing the open windows van The Works
3. One year of love
4. Pain is so close to pleasure

3 & 4: Ik laat ze staan, want fantastisch narcisme van Mercury. Ook goed gezongen overigens. Veel kritiek van andere mensen. Wie er toch graag van af wil, kies dan voor Hammer to fall en Machines, ook allebei van The Works

5. Weglaten: Friends will be friends
Toevoegen: You don't fool me van Made in heaven
6. Who wants to live forever
7. Gimme the prize
8. Don't lose your head
9. Princes of the universe
10. Toevoegen: Is this the world we created van The Works.

Eindigen met Princes heb ik altijd vrij abrupt gevonden.

Naast het oppimpen van A Kind of magic, heb je ook gelijk het schaarse betere werk van The Works overgenomen, zodat je die cd verder aan de kant kunt laten liggen.

You don't fool me lijkt merkwaardig maar komt heel erg goed tot zijn recht op deze cd.

Vind het een mooie poging musician, maar ik zou met een compilatie van goede nummers van The Works, A Kind of Magic en The Miracle nog geen echt goede cd vol krijgen haha, maar da's natuurlijk mijn mening.

Daar denk ik dan toch iets anders over, alle nummers van The Miracle alleen al zijn het album waardig.
En als je nu de beste nummers van A Kind Of Magic en The Works samenvoegt, kom je ook tot een mooie mix voor een waardig Queen album.

Het is natuurlijk maar een 'bespiegeling, maar als je de beste/mooiste nummers van A Kind Of Magic bij het beste/mooiste van The Miracle had op één studio-album, dan had ik nu een regulier studio album van Queen in huis gehad.

Een redelijk album van Queen, maar behoort niet bij hun beste. Het album is voor Queens doen te voorspelbaar, ik krijg steeds de indruk dat ze het eens eerder hebben gedaan en beter. De meeste songs zijn op zich wel behoorlijk en worden goed gebracht, maar veel uitschieters zitten hier niet bij. "Who Wants to Live Forever" vind ik het beste nummer op dit album, de titelsong (de gitaarsound vind ik hier wel origineel) en het stevige "One Vision" mag ik ook graag horen.

Valt me trouwens wel op wat voor een krachtige stem Freddie heeft in titelsong A Kind of Magic. Echt kippenvel

Die stem van hem is gewoon een wereldwonder! En op dit album staan enkele vocale prestaties waarvan je pas de waarde kan inschatten als iemand anders eens zijn kans waagt. Een nummer als One Vision is bijvoorbeeld erg moeilijk om te zingen, en Who wants to live forever heeft stukken die zo geweldig hoog zijn. Pure klasse. Het arrangement van het nummer vind ik niet te best maar Freddie's stem is wel super in: One year of love.

Ik begrijp dat velen dit album maar matig vinden. Ik ben het er mee eens. Het heeft geweldige momenten(zoals hierboven aangegeven)maar ook verschillende erg matige momenten.

Trouwens, ook Princes of the Universe is steengoed. Zeker 1 van Freddie's beste nummers uit de jaren '80(en geeft daarin ook weer alles,vocaal).

De filmnummers vind ik prima en geven de juiste sferische en bombastische Queen aan. Andere lichtvoetige nummers zijn minder geslaagd zoals nummer 4 en 5.

Nummers 2, 4 en 5 zorgen voor de 1,5e punt-aftrek vanwege hun slappe, te hitparade-gerichte karakter. Voor de rest is het dik in orde, vooral kant 2 van de LP (6 totaan 9). Van de bonus-nummers zijn 10 en 11 volstrekt waardeloos en 12 prachtig.

Achteraf bezien zeker niet beroerste produkt . Maar Queen vond die hitparade status niet onprettig . Ook getuige de Magictour waar zij wel heel opzichtig een Greatest Hits show ter gehore brachten.
Het interessante(oudere) spul werd snel weggemoffelt in een medley .
Zonde dat Queen hier net even wat zwaargewichten weglaat , dan had het een hele goede plaat geweest , want er staan songs op die absoluut deugen .

Over welke nummers heb je het of anders: wat bedoel je precies?

Onsamenhangend ja, dat is ook mijn oordeel. Maar dat heeft natuurlijk ook alles met de ontstaansgeschiedenis van dit album te maken. Flauwe nummers als Pain is so close to pleasure en Don't lose your head staan naast een paar krakers als One vision en Who wants to live forever. Dat laatste nummer werd pas jaren later een echte hit en inmiddels heb ik het veel te veel gehoord om het nog leuk te vinden, maar op zich is het een prachtig nummer.

Als album vind ik dit niet onaardig, al was het alleen maar omdat de groep hier weer aantoonde dat ze nog konden rocken. En daar was ik na The game, Hot space en The works toch een beetje aan gaan twijfelen (ok, op een kraker als Hammer to fall na dan).
De titelsong is gewoon een lekker top-40 popnummer, waarin Freddie's stem inderdaad krachtig klinkt. Maar het zijn vooral Gimme the prize en Princes of the universe die dit album net iets boven de middelmaat uit tillen. Net genoeg voor een 3,5.

Wat ik bedoel is dat het lichtvoetigere spul wat mij betreft vervangen had mogen worden door Queenwaardigere nummers.
Desnoods meer epische , oftewel meer heavyrocknummers .
Er staan songs op (die ik in mijn 1e stukje aanhaalde ) die voor Queenbegrippen erg zwak zijn .
Futloze slappe pop .

Het is inderdaad jammer dat kant 1 na One Vision zo slap weg slentert. Het lijkt wel of de band naast het soundtrack-werk nog even snel wat hitjes toe wilde voegen en die maar op kant 1 plaatsten.

Met name de titelsong en Friends will be friends vind ik slecht, hoewel anderen het heerlijke top 40 pop vinden.

Je moet A kind of magic wel in z'n perspectief blijven zien. Ten opzichte van de voorgangers The Works en Hot space is het werkelijk een verademing.

En kant 2, voor wie er van houd, is het hardste werk dat Queen ooit heeft gemaakt. Een delicatesse, voor hen die genoeg hebben van al het eerdere jaren 80 werk van Queen

Nouja... het hardst? Ik zou wat dat betreft eerder voor News Of The World, Queen 2 of Sheer Heart Attack gaan.

Dankzij Brian May (bless him ) hebben de meeste albums van Queen altijd wel wat rockelementen , naar mijn inziens toch 1 van de sterkste troeven van de band . Zo zijn ze tenslotte ook begonnen.
De wat afwijkende tracks waren in het begin ook sterk . Die weken positief af (Freddie's voorliefde voor persiflage's uit de 30er jaren bijv.)
Nietszeggende slappe hap als Pain Is So Close To Pleassure en One Year Of Love behoort tot het slechtste wat Queen ooit produceerde. De titelsong en Friends Will Be Friends zullen ook nooit tot mijn favorieten behoren.
Dit album moet het echt hebben van One Vision , Who Wants To Live Forever en het majesteuze Princess Of The Universe.
Uiteindelijk vind ik deze plaat ietsje sterker dan The Works en in elk geval beter dan The Game en Hot Space , dat ben ik zeker met je eens musician . Maar een 4 vind ik toch te veel eer voor deze schijf .
Er was een lichte artistieke verbetering merkbaar , en op The Miracle verder doorgevoerd .

Dat laatste is ook waar.

Ik ben het toch ook met Kaztor eens, dat de Highlander nummers Gimme the prize en Don't lose your head ook prachtig zijn en vooral lekker hard.

Ja, Freddie's voorliefde voor de jaren 30 mag dan resulteren in Pain is so close to pleasure en One year of love, ik vind het toch verre van het slechtste werk van Queen ooit.

Bikkel2 heeft ook gelijk inzake Brian May en zijn inbreng in het rockgedeelte van Queen.

Zijn nummers en zijn vocale inbreng, en dat geldt ook voor Roger Taylor, hebben mij eigenlijk nooit gestoord.

Jammer dat beide heren, en dat had dus ook al binnen enkele jaren na het overlijden van Freddie Mercury gekund, niet hebben besloten om met John Deacon en een nog nader te benoemen toetsenist, gewoon door te gaan.

Het had toch niet erg hoeven zijn, een Queen cd met de inbreng van May/Taylor/Deacon met alleen vocalen van Brian May en Roger Taylor en bijbehorende harmonieën?

May , Taylor en Deacon hebben gezamelijk nog 1 nummer opgenomen ter ere van Freddie ( No One But You ) deze is te vinden op de verzamelaar Queen Rocks .
Deacon liet echter al gauw doorschemeren geen zin om de band voort te zetten zonder Freddie . Ondertussen waren namen als George Micheal en Robbie Williams de revue gepasseerd .
Deacon heeft zich helemaal teruggetrokken uit de bizz .
Ja , dan houd je de helft over .
Het album met Paul Rodgers stelde weinig voor .
Van mij mag het nu over en sluiten zijn .

Het hoofdstuk Queen had inderdaad definitief afgesloten moeten zijn na de dood van Freddie Mercury.
"Pain Is So Close To Pleasure", "One Year Of Love" en "Friends Will Be Friends" vind ik wel goed uitgevoerd maar vooral melodisch te doorsnee voor Queen en zelfs wat banaal. De titelsong vind ik een stuk beter hoewel melodisch ook vrij simpel: het zijn de bas, het aparte gitaarspel en de krachtige stem van Mercury die het hier doen.
Al heb ik de indruk dat Queen hier meer rockt dan op de 3 vorige albums, "the Miracle" vind ik nog iets beter en met "Innuendo" zou Queen eindelijk hun vroeger peil van de jaren '70 halen.

Princess of the universe is behoorlijk rock en is van Freddie;-) En veel van het vroege rock materiaal is ook van Freddie: Liar, Ogre battle, Flick of the wrist etc. En One vision is toch ook rock en daar speelde Freddie ook belangrijke rol in. Dus ik vind zeggen dat Brian voor de rock zorgt een beetje kort door de bocht.

Natuurlijk heb je daar volkomen gelijk in , maar Brian May was daar op een gegeven moment wat constanter in .Freddie koos op een gegeven moment meer de theatralere songs en de typische pianoballads .

Noem ze maar op : White man , Sweet Lady ,Tie Your Mother Down ,It's Late , Dead On Time , Now I'm Here , Fat Bottomed Girls , Dragon Attack , Put Out The Fire , Tear It Up . Niet de minste nummers van albums.
Niets ten nadele van Freddie hoor . Juist de combi van 4 componisten maakte het zo magisch .

Misschien staan er wat meer rocknummers op dan op The Game, maar The Game vind ik over het algemeen van betere kwaliteit.

One Year of Love is een vergeten juweeltje.