The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

Wipers... Moe'k onthouden. Bij de weg, heeft The Mary Chain ook niet eens of meerdere keren in Vera opgetreden?

Hoi Flipman, dat zou bijvoorbeeld Har moeten weten; ben nog nooit in Vera geweest.

Har, zou je me uit de brand kunnen helpen ?

Damn, naast mij slechts ÉÉN persoon die deze prachtplaat in z'n/haar Top-10 heeft staan! Zo komt ie NOOIT in de Top-250!

Automatic heeft op het moment mijn voorkeur. Uiteraard is deze wel 5* waard

Ik heb ze ooit lang in mijn top tien gehad , nu niet meer dus maar hij staat wel nog altijd op 5* .

Haha, ik ook dus! Net twee weken terug heeft 'ie plaats moeten maken voor The Glow, Pt. 2 van The Microphones. Geen top 10 meer, wel 5*.

Voor zover ik weet hebben ze niet in Vera gespeeld. Maar ik kan me vergissen, natuurlijk. Zal het eens navragen.

The J&MC hebben ooit in Vera gespeeld, het zal in 1985 zijn geweest. Ik had een kaartje, maar heb het door omstandigheden (slechte vrienden) laten lopen. Altijd spijt gehad natuurlijk. Hoorde later dat het concert minder dan een half uur heeft geduurd. Dit blijft een echte klassieker, vooral omdat de liedjes die verborgen gaan onder de stofzuiger zo mooi zijn. Mijn favoriet blijft Taste Of Cindy en hij staat in mijn top 10.

Dit blijft de beste plaat van een van mijn favoriete jaren 80-bands. Hierna werd het steeds een (heel) klein beetje minder, hoewel Darklands en Automatic ook nog steeds topplaten zijn.

Ze zijn trouwens weer bij elkaar heb ik begrepen.

Yep, de broers hebben et bijgelgd en spelen zo nu en dan weer eens. Perhaps een nieuwe plaat dit jaar! Het zal het begin niveau wel niet zijn, maar het is luek ze weer eens te spelen zien.

Ik ben het met de mensen eens die zeggen dat die stofzuigersound een beetje gedateerd klinkt. Toch is het een volstrekt uniek geluid en dat is me ook wat waard. Daarnaast klinkt het vaak gewoon erg lekker. Mijn favoriete nummer is de openingstrack.

4* voor dit prettige plaatje.

Tja, maar wat is gedateerd? Misschien is 't dat ook wel, maar dan is dat alleen omdat niemand dat heden ten dage meer doet. Wat goed is, want van The Mary Chain moeten ze afbijven!

Ligt niet voor niks aan de ketting.

Flauw !

OK, OK, ik moest glimlachen, ik geef toe !

nadat ik weer eens naar de film lost in translation had gekeken kreeg ik weer eens zin om psychocandy te luisteren.
en nu weet ik weer waarom ik het zo leuk vond.
het blijft een klassieker.

beach boys meets defecte stofzuiger.

Dit is mijn mening, ik weet dat Djeff het er niet mee eens is, dus hij mag niets zeggen Maar als Oasis een Beatles coverband is (wat min of meer ook zo is), dan was The Jesus and Mary Chain ten tijde van dit album een Velvet Underground coverband. Er staan allerlei pogingen tot hun eigen Run, Run, Run op, alleen met meer distortion, veel meer feedback en meer verveling in de zang en er is natuurlijk een surfvibe. Geheel in stijl van de banaan staan er tussen die noisy rocknummers ook rustigere 'ballads' op, die ik echter een stuk minder vind. Ik geef een *4, omdat, tja... Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik met die album aanmoet, want die rustige nummers hadden van mij niet gehoeven.

het is sowieso ook gewoon beter als ik m'n mond hou.

die rustige nummers zoals just like honey en some candy talking zijn nou juist mijn favorieten.
mischien dat je die op een gegeven moment ook zal waarderen.
maar ik weet van jou dat je meer het ruis-werk prefereert.

Some Candy Talking staat niet eens op mijn cd, omdat het een waarheidsgetrouwe re-release is zeg maar, dus alle nummers die op de LP stonden en daar staat Some Candy Talking niet bij.

dat klopt helemaal , die stond niet op de originele lp.
best jammer want het is een goed nummer.

om even terug te komen op die velvet underground vergelijking, het kan best dat ze zich naar the velvet underground gemodeleerd hadden met die ongeintereseerde attitude die ze hadden.
en een vergelijking met het album vu&nico slaat ook wel degelijk ergens op want dat was inderdaad ook een album met een mix van rockende nummers en rustige nummers.

maar je kan jamc ook met heel veel andere bands vergelijken.
ramones, sex pistols, beach boys enzovoort...
origineel kan je het allemaal mischien niet noemen maar het is wel een mooie cocktail van stijlen, dit album.

of het een blauwdruk is geweest voor het shoegaze genre betwijfel ik.
waar ze hun inspiratie vandaan hebben?
dat weten zij alleen.

Inderdaad een prachtig album is dit. Vooral die koele koude vocals en natuurlijk die grote hoeveelheid ruis blijven je bij!

Stofzuiger of tandarts die met een drilboor in de weer is.
In de jaren 80 luisterde ik op woensdag altijd naar de VPRO en The Jesus and Mary Chain kwamen in programma's zoals 'De wilde wereld', 'The John Peel Show' en 'Frontlijn' regelmatig voorbij.
De broertjes Reid hebben goed naar albums zoals 'White light/White heat' van The Velvet Underground en 'Fun house' van The Stooges geluisterd en omdat niemand in de jaren 80 zo klonk, viel dit album erg op. Rond die tijd heb ik dit album samen met 'Songs to learn and sing' van Echo and the Bunnymen aangeschaft.
Onder het gruis zijn veel sixties-achtige melodietjes te bespeuren.
'Just like honey', een van de mooiste nummers van deze plaat is het enige nummer zonder stofzuiger/drilboor-feedback en behaalde zelfs de Engelse hitlijsten. Het even zo mooie 'Some candy talking' was ook als flexi-single bij het Engelse blad New Musical Express gevoegd en is later aan de cd-versie van 'Psychocandy' toegevoegd.
Helaas was deze flexi niet aan de editie voor Nederland toegevoegd en de e.p. versie 'Some candy talking' was moeilijk of alleen via import-kanalen te verkrijgen.
Up-tempo nummers zoals 'Never understand' en 'You trip me up' klinken vandaag de dag nog net zo gaaf als toen, zonder gedateerd te klinken.

Bedankt Pieter voor deze uitgebreide informatie. Ik luisterde vroeger ook veel naar de VPRO of de VARA. Herinner je de Moordlijst nog? Maar soms konden wij hier in Limburg de Hollandse zenders niet goed ontvangen. Daarom luisterde ik ook veel naar Radio Luxemburg en Studio Brussel. Dat waren destijds de enige media om alternatieve muziek te ontdekken. En net als jij heb ik toen ook veel bands ontdekt. Zo'n beetje mijn hele top 10 wat eighties bands betreft.

Dit album blijft inderdaad erg goed! Het klinkt zo lekker rauw met al die gruis en drilboren! Some candy talking vind ik net nog iets mooier dan Just like Honey

Eigenlijk vind ik dat de herrie allemaal wel mee valt. (Waarom staat Upside Down er niet op? ) Het meeste is gewoon ruis, de echte harde feedback en noise zitten in niet veel nummers. In a Hole, met afstand het noisiste en hardste nummer van de plaat, is dan ook mijn favoriet.

In het begin vond ik er niet veel aan. Maar hoe meer ik naar deze plaat luister, hoe meer ik de schoonheid van die gigantische wall of sound kan inzien. Zeer fijne songs allemaal, hoewel deze er eigenlijk weinig toe doen. Belangrijkst is dat het allemaal lekker ruist! 4* en gaat waarschijnlijk nog verhogen

Dat is het hem ook, het ruist lekker, maar de feedback is vaak niet zwaar genoeg voor me (jawel, ik wil nóg meer herrie) en de rustige nummers hadden er af gemoeten (behalve Just like Honey).

The Jesus And Mary Chain, nog zo een notoire groep waar ik al van gehoord had maar nog geen muziek had mogen aanhoren.
Tot laatst: toen schalde Just Like Honey uit de tv (op het einde van een niet nader te noemen film)..
Een beetje verdwaasd naar het scherm zitten staren na een prachtige song en proberen te achterhalen wie de uitvoerder was van deze brok genialiteit. Jesus And Mary Chain dus.
En toen was er dit album.
Inderdaad stofzuiger is een mooie omschrijving voor de sound die de plaat overheerst. Op het eerste gehoor een banale plaat van gasten die tegen hun moeder rebelleren. Maar langzaam ontrafelen de songs hun pakkende schoonheid tot eenieder die bereid is te luisteren.
The Hardest Walk is een mooi voorbeeld van een pop-parel die verborgen licht onder een muur van ruis. En zo gaat het verder. Mooie melodien verpakt in een allesomvattende wall of sound. I like.

Pfft... Just Like Honey als fragmentje in een of andere parfumreclame. Hopelijk kan dat nog voor wat fans zorgen.

Voor de band als waardering ok, maar voor persoonlijk hoeft het niet.
Al zal dit album nooit popie worden bij de mainstream, het blijft heerlijk dit psycologische snoepje

dreinerige muziek van een lelijke en slechte groep , ik haatte de hele hype rond die bende poseurs