The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

De stofzuigersound is voor mij prima te verteren. Waar ik veel meer moeite mee heb is de eentonigheid van deze muziek. De drum- en baspartijen zijn in bijna elk nummer nagenoeg hetzelfde. Na een aantal nummers heb ik er dan ook wel genoeg van (alhoewel ik het album nu 2x achter elkaar volledig heb beluisterd). Slecht is het zeker niet, maar met iets meer variatie was het allemaal een stuk interessanter geweest.

Ik ben het met de mensen eens die zeggen dat die stofzuigersound een beetje gedateerd klinkt. Toch is het een volstrekt uniek geluid en dat is me ook wat waard. Daarnaast klinkt het vaak gewoon erg lekker. Mijn favoriete nummer is de openingstrack.

4* voor dit prettige plaatje.

The Jesus & Mary Chain is eigenlijk een soort Velvet Underground-coverband met eigen materiaal, hoogstens met een extra surf-sausje. Dit album kent dan ook een groot aantal Run Run Runs/Sister Rays/European Sons, in het kwadraat. De zang klinkt veel verveelder (maar mét flinke galm), het geluid is monotoner, er is een nog lager speltechnisch niveau en, niet geheel onbelangrijk, er is veel meer noise.

Want noise, daar houden onze fuzzhelden van. Waarom zou je je best gaan doen om allerlei ingewikkelde riffs te leren spelen, als je ook gewoon flink veel ruisende herrie uit je versterker kunt trekken? Daar is ook veel mee te doen, blijkbaar. Laat de ruis ritmisch een beetje variëren in toonhoogte en je kunt zeggen dat er enige melodie in zit. Meestal is het toch de bassist die nog wat melodie toevoegt. En dat zijn van die dum-dum melodietjes, want twee a drie akkoorden zijn meer dan genoeg.

Er zijn natuurlijk ook nog twee (wederom Velvetesque) ballads die mij eigenlijk gestolen kunnen worden. Cut Dead, Sowing Seeds… Ze halen het niveau van opener én ballad Just Like Honey helaas niet. Misschien dat veel mensen deze nummers als rustpuntjes zien, dat ze geen zin hebben in constante herrie. Zit wat in, maar ik had Cut Dead en Sowing Seeds meer dan graag ingeleverd voor debuutsingle Upside Down. Dat dit sterke staaltje tandaartsboorachtige feedback er niet op staat, stoort me wel enigszins.

Dat zijn slechts enkele minpuntjes die mij er van af houden om de volle mep te geven, maar 4,5 op de vijf sterren is ook een mooie score. Want Psychocandy, dát is nog eens een echte punkplaat. Technisch zwak, zwaar a-melodieus en heerlijk subversief. Dat zie ik, om maar eens wat te noemen, de Arctic Monkeys nog niet zo snel doen.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde (via Never understand op MTV) glimlachte ik enigszins meewarig: wat een herrie en wat een nummer van niks! Niet veel later verscheen deze elpee, en in een opwelling heb ik hem toch maar gekocht. En tot mijn grote verbazing openbaarden zich hier veertien perfecte popsongs gearrangeerd voor bas, drums, gitaar, zang en fuzzdeken, van a tot z even melodieus als donker, totaal uniek en onmiddellijk pakkend. Een zwager die de plaat had geleend probeerde met zijn equalizer de noise op deze plaat terug te brengen tot je gewoon naar de liedjes kon luisteren – ik kan er nóg kwaad om worden. Fantastische plaat, met The hardest walk als beste nummer (Lou Reed zou er trots op kunnen zijn) maar het mooiste moment ingeklemd tussen tracks 6 en 7: na de laaste fuzz-feedback en drumklappen van In a hole is er éven een pauze, en dan valt Taste of Cindy in: "Crack of dawn, Cindy's movin' on…" Perfect. Zevenentwintig jaar later is dit nog altijd een geweldige plaat – The Velvet Underground play the hits of Hüsker Dü. En natuurlijk ook de Beach Boys, Phil Spector, de Ronettes – ik ken alle namen, maar ik blijf dit toch uniek vinden. Onbevangen grootsheid.
 

Volgens mij heb ik The Jesus and Mary chain voor het eerst gehoord bij John Peel op BFBS.Met hun tweede single Never understand,nou die sloeg toch wel behoorlijk in en zo vervolgens de maxi-single aangeschaft (met die volledig rode hoes),de single ervoor Upside down en ook gelijk gestemde bands zoals Slaughter Joe en Meat whiplash konden op onze sympathie rekenen.Het mooiste moment was nog dat Never understand keihard over de bovenverdieping schalde en dat mijn moeder van beneden riep of wij toevallig de stofzuiger hadden.
Toen een aantal maanden later het eerste volledige album,Psychocandy verscheen was het enthousiasme er niet minder om (en niet alleen bij ons).Veertien Beach boy-achtige popliedjes met daaroverheen een geluidsstorm van feedback en distortion (vervorming).Natuurlijk stonden er ook al de eerste wat rustigere nummers op maar het merendeel zorgde er voorlopig nog wel even voor dat we de meest verachte jongeren uit de buurt bleven.
De drie ijzersterke singles waren natuurlijk al bekend met als favoriet You trip me up ,vooral omdat dat nummer er in de laatste halve minuut nog een schepje bovenop deed.Maar ook tussen de album songs stonden nog een flink aantal pareltjes,het beste the Hardest walk wat in het begin de perfecte popsong benadert om zichzelf later weer bijna te diskwalificeren.Andere representatieve hoogtepunten zijn de gitaarstormen van respectievelijk The Living end ,In a Hole en It's so hard.En een aparte vermelding krijgt van mij nog My Little Underground waar The Jesus and mary chain diezelfde distortion orkanen een aantal octaven lager inzetten,en met een briljant resultaat.
Het was een nog niet volledig benut trucje met een gitaar pedaal maar de gebroeders Reid hadden ook al die fijne pop melodieën om van Psychocandy een echt legendarisch album te maken.

Naar het album luisteren is eigenlijk altijd een genot, maar zo apart naar een nummer luisteren is wat raar heb ik het idee (op Just Like Honey dan na). Geen idee waar het aan ligt. Het blijft wat minder hangen, maar het intense geluid is - ja - zalig. Al is dit toch ook echt wel muziek waar je oren van gaan tuiten na een albumpje (wat echt zonde is).

Inderdaad, een deel v/d mosterd voor shoegaze, of toch zeker de wall of sound / wall of noise is hier vandaan gehaald. JAMC haalt het op hun beurt ook ergens vandaan, maar werkt het hier nog meer uit. Later zou de wall of noise nog melodieuzer worden (met meer subtiele veranderingen), en zou het stemgeluid meer etherisch worden en echt nog prominenter worden in de zin dat de stem ook meer als instrument dient voor de shoegaze die hier later op zou volgen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Jesus And Mary Chain - Psychocandy (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Jesus And Mary Chain - Psychocandy (1985)
In de jaren 80 vond ik Psychocandy van The Jesus And Mary Chain een heel erg heftig album met al die vervormde gitaren, maar 40 jaar later hoor ik vooral heerlijk melodieuze, wat dromerige en vooral aangename popsongs

Tussen alle donkere popmuziek van halverwege de jaren 80 deden de Schotse broers Jim en William Reid er nog een schepje bovenop. Op het debuutalbum van hun band The Jesus And Mary Chain waren de gitaren zo vervormd dat het destijds werd ervaren als herrie. Er kan veel veranderen in veertig jaar tijd, want we weten inmiddels dat gitaargeweld nog wel een stuk heftiger kan. The Jesus And Mary Chain borduurde voort op popmuziek uit de jaren 60 en gruizige garagerock uit diezelfde periode en inspireerde in de jaren 90 de nodige shoegaze, noiserock en indierock band. Psychocandy klinkt na al die jaren nog verrassend fris en een stuk minder heftig dan in mijn herinnering.

Vorige week besprak ik het nieuwe album van de Nederlandse band Rats on Rafts. Het is een album dat me onmiddellijk mee terug nam naar de jaren 80, dat ondanks al mijn goede herinneringen toch een wat troosteloos decennium was met bijpassende muziek. Ik luister vanwege de mooie herinneringen nog best vaak naar muziek uit de jaren 80, maar laat de donkerste muziek uit deze periode meestal liggen.

Het is mede daarom dat ik echt al heel lang niet meer had geluisterd naar Psychocandy, het debuutalbum van The Jesus And Mary Chain. De band rond de Schotse broers Jim en William Reid maakte in mijn herinnering zo ongeveer de donkerste muziek die in de jaren 80 voorbij kwam, maar bij de hernieuwde kennismaking met Pyschocandy vond ik dat eigenlijk reuze meevallen.

Openingstrack Just Like Honey is een mooie en melodieuze popsong met een hang naar de jaren 60 en aan de Beach Boys herinnerende refreinen. De gitaren klonken in 1985 misschien wel erg gruizig en vervormd, maar met de shoegaze en noiserock albums uit de jaren 90 in het achterhoofd valt het allemaal erg mee.

De gitaren van The Jesus And Mary Chain klinken op Psychocandy vaak wel een stuk gruiziger en meer vervormd dan in Just Like Honey, maar ik schrik er inmiddels niet meer van. De gruizige gitaarmuren van The Jesus And Mary Chain zouden in de jaren 90 een inspiratiebron vormen voor flink wat shoegaze en indierock bands, maar het gitaarwerk op het debuutalbum van The Jesus And Mary Chain is ook absoluut schatplichtig aan de garagerock die in de jaren 60 werd gemaakt.

De songs op Psychocandy hebben de sfeer die op zoveel donkere albums uit de jaren 80 is te horen, maar het debuutalbum van de band rond de broers Reid heeft de tand des tijds wat mij betreft verrassend goed doorstaan. Psychocandy staat vol met wat dromerige of zelfs zoete popsongs die meer een jaren 60 dan een jaren 80 vibe hebben. Wanneer het gitaarwerk ontspoort sleept The Jesus And Mary Chain je wel de jaren 80 in, maar de muziek van de Schotse band klinkt duidelijk anders dan die van de meeste andere jaren 80 bands.

Het gitaarwerk schiet hier en daar flink uit de bocht, maar de gitaarakkoorden op het album zijn ook verrassend mooi en melodieus. Dat geldt ook voor de zang op het album, die het wat dromerige effect van de muziek van The Jesus And Mary Chain versterkt. Dat dromerige effect wordt opgejaagd door de gitaaruitbarstingen op het album en zeker ook door het stuwende drumwerk van de vooral van Primal Scream bekende Bobby Gillespie.

Psychocandy werd uiteindelijk voor een appel en een ei opgenomen, maar ik vind het album verrassend mooi klinken, wat mogelijk de verdienste is aan de engineers die in de studio aan het werk waren, iconen Flood en Alan Moulder. Ik vond Psychocandy in 1985 teveel van het goede, vooral door het vervormde gitaarwerk, maar het is grappig hoe je veertig jaar later met totaal andere oren naar muziek kunt luisteren, waardoor ik het debuutalbum van The Jesus And Mary Chain eigenlijk vooral een heel melodieus album vind.

Na Psychocandy heb ik nauwelijks meer naar de muziek van de Schotse band, die vorig jaar nog een album uitbracht, geluisterd, maar misschien moet ik dat na de goede ervaring met het debuutalbum van The Jesus And Mary Chain toch nog maar eens gaan doen, om te beginnen bij Darklands uit 1987 en Honey's Dead uit 1992. Erwin Zijleman