The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

Oh ik had eerst de LP gehuurd ten tijde van Some Candy Talking en later de CD gekocht. En op beide versies staan er maar 14 nummers op. Dus ik dacht dat het origineel moest zijn.

Grappig, waar ik Place to Bury Strangers nog net trek daar gaat JAMC toch die grens over waar ik het teveel stofzuigeren vind. Ik ben dan ook best een liefhebber van ruis (zie de notering van Loveless in mijn top 10) maar hier ontbreekt mij net dat beetje melodieusheid om me wat houvast te geven. Maar het is alweer twee jaar geleden dat ik hier naar heb geluisterd, dus misschien tijd voor een nieuwe poging?

waarschijnlijk is dit ons misverstand:
Jesus And Mary Chain, The - Psychocandy (CD, Album) at Discogs
Jesus And Mary Chain, The - Psychocandy (CD, Album) at Discogs

Die europese op het originele label Blanco y negro heb ik dus gekocht... er blijkt dus nog een amerikaanse persing te bestaan op reprise zonder Some Candy Talking... ik had geen idee....

Dit is het enigste album wat ik 3 keer in bezit heb, op originele LP, cd en deluxe versie met dvd en demo takes. Is ook de enigste plaat in mijn top 10 waar mijn vriendin een grote hekel aan heeft.

De stofzuiger vergelijking gaat dan bij haar ook op, alleen zou ze liever live stofzuigen horen

Dit album van The Jesus and Mary Chain doet wel heel erg denken aan de veel latere A Place To Bury Strangers. Dezelfde gruis en tegendraadsheid. Jammer dat de versie die ik heb van dit Psycho op mp3 welliswaar zo'n slechte geluidskwaliteit heeft. Voor de tijd waar dit in is uitgebracht hebben Jesus en zijn Mary wel iets onmiskenbaars eigen uitgebracht, dat de tand des tijds goed heeft weten te overstijgen en best wel een classic genoemd mag worden.

Heb ze ooit zien spelen in Burgerweeshuis in Deventer. 18 minuten ofzo met de rug naar het publiek. Spreek ik de programmeur van Vera laatst die zei dat ik gelukkig moest zijn; in Vera speelden ze 13 minuten....Fantastisch album overigens dat ik nog steeds graag opzet.

Mijn favoriete band, mijn favoriete LP van ze... Toen ik een recensie over deze plaat las, met iets als (er zijn van die lp's waarvan mensen over 10 jaar zeggen: dit heeft ons beinvloedt, dit is er zo een. Mooie liedjes gedrenkt in galm en feedback...) ben ik naar mijn lokale platenzaak gerend. Die had hem nog niet, maar een halve week later wel... HOERA!

Damn, wat heb ik dit vaak gedraaid zeg! Eerst op LP, later op CD... CD kapot gedraaid, nieuwe CD gekocht, en nu weer op LP (omdat ik de LP 17 jaar geleden WEG gegeven heb...).

En nog steeds vind ik dit een BRILJANT album... Omdat, als je de feedback wegdenkt, er nog steeds gewoon MOOIE liedjes op staan... Met hele mooie, persoonlijke teksten van Jim Reid (en zijn broer) over puber-eenzaamheid, verloren gegane liefdes, LSD- en speedgebruik ('Cindy' was de 'straat'naam voor Amfetamine) en alle dingen die je voelt of mee maakt als je jong bent...

O ja: en de 'chain' uit de bandnaam vertaal je volgens mij niet als 'ketting', maar als 'keten' (van chainstore...winkel uit een keten). De naam slaat dus eigenlijk op het geloof dat een 'ETOS-achtige' Jezus en Maria-franchise zou zijn... Religie als 'commercieel' winkelconcept. Leuk toch?

Ik heb ze gelukkig wel 2 maal gezien in Paradiso (bij het concert rond 'Darklands' en rond die van 'Automatic'). Eerst zou ik ze zien op Pinkpop, (en daar stond ik dan met mijn JAMC t-shirt, maar niks...) maar ik heb ze toch gezien. HARD!!!

Precies wat mij ook zo kan fascineren aan dit werk. Het zijn soms gewoon hele lieve liedjes, met een vlijmscherp randje.

Muziek >> Muziekgames >> Artiesten KO's #2 (The Jesus & Mary Chain) is begonnen

Dit album zie ik als een klassieker net als Loveless. Ik houd erg veel van de sound van A Place To Bury Strangers. Maar JAMC heeft toch telkens weer hun sound weten te veranderen. Dat kan je APTBS niet echt zeggen, ondanks dat hun albums zeer goed blijven.

Want het tweede album van JAMC, bijna net zo goed hun eerste, hebben ze hun feedback achterwege gelaten. En hun overige albums klinken allemaal weer anders. Daarbij moet ik zeggen dat hun laatste 2 albums (Stoned & Dethroned en Munky o.i.d.) toch minder sterk zijn.

Relatief weinig stemmen en geen plaats in de top 250, wie wil dat eens duiden? Zorg ik daarna voor het cynisme.

MBV in de top 250 en J&MC níet duidt op een beperkt historsch besef waar het de stofzuigersound betreft.

Ik vind beide albums, hoewel vaak in één adem genoemd, nauwelijks te vergelijken. Loveless klinkt zoveel warmer, sensueler en een stuk melodieuzer terwijl Psychocandy een soort Leader Of The Pack soundtrack is. J&MC draai ik nog zelden, waarmee ik het 'historisch belang' van dit album geen tekort wil doen.

_O_

Het gemiddelde is ook veel te laag.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde (via Never understand op MTV) glimlachte ik enigszins meewarig: wat een herrie en wat een nummer van niks! Niet veel later verscheen deze elpee, en in een opwelling heb ik hem toch maar gekocht. En tot mijn grote verbazing openbaarden zich hier veertien perfecte popsongs gearrangeerd voor bas, drums, gitaar, zang en fuzzdeken, van a tot z even melodieus als donker, totaal uniek en onmiddellijk pakkend. Een zwager die de plaat had geleend probeerde met zijn equalizer de noise op deze plaat terug te brengen tot je gewoon naar de liedjes kon luisteren – ik kan er nóg kwaad om worden. Fantastische plaat, met The hardest walk als beste nummer (Lou Reed zou er trots op kunnen zijn) maar het mooiste moment ingeklemd tussen tracks 6 en 7: na de laaste fuzz-feedback en drumklappen van In a hole is er éven een pauze, en dan valt Taste of Cindy in: "Crack of dawn, Cindy's movin' on…" Perfect. Zevenentwintig jaar later is dit nog altijd een geweldige plaat – The Velvet Underground play the hits of Hüsker Dü. En natuurlijk ook de Beach Boys, Phil Spector, de Ronettes – ik ken alle namen, maar ik blijf dit toch uniek vinden. Onbevangen grootsheid.
 

Onlangs een box met 5 CD's van deze band aangeschaft, enkel hun debuut had ik (op LP). Door de gruizige sound klinkt dit album oneighties (als ik het zo mag noemen) maar uiteindelijk blijft dit album overeind dankzij het sterke songmateriaal en de (duistere) sfeer (ik verwijs naar eerder bericht van 11 januari 2009, blz.3).

Als iedereen op dit album zou gaan stemmen, zou de score verder omlaag gaan. Denk ik zomaar. En ik hoor tussen de stofzuigers door voldoende melodie. Dat noise geluid maakt de sound lekker tegendraads. En daar houd ik van.

Naar dit album luisteren is niet gezond. Mijn kop slaat er namelijk open en toe van. Het is gewoon té. Ik hou best van wat noise en shoegaze maar dit is de gitaartjes laten gieren om te shockeren. Mooie melodietjes door de noise heen? Kan best. Maar mijn hoofd gaat er niet minder pijn van doen.

Ik kende enkel Just Like Honey, en dat is helaas het beste nummer. Blijkbaar zijn de andere albums van JAMC toegankelijker, ik zal ze ook eens een draai geven. Hopelijk is dit een groeiplaat, wordt (hopelijk) vervolgd.

Johnny Marr Darklands zal je dan beter bevallen, deze zou ik toch nog een kans geven, super plaat.

Dit is inderdaad een behoorlijke groeiplaat, ben ook begonnen met een 3* toen ik hem leerde kennen denk ik. En zie nu! Kwestie van die stofzuigersound gewoon te worden denk ik, de liedjes zitten namelijk echt wel goed in elkaar. Naast Just Like Honey zijn voor mij ook The Living End, Cut Dead, In A Hole, Never Understand, Sowing Seeds en You Trip Me Up ware hoogtepunten.

goed bezig Arthur !!

@ Johnny Marr Automatic lijkt me meer jouw ding check The Jesus And Mary Chain - Blues From A Gun (Official Video) - YouTube en The Jesus And Mary Chain - Head On (Official Video) - YouTube

Dat klinkt inderdaad al veel beter! Toch wel merkwaardig dat het debuut van deze band zoveel verschilt met de rest van hun discografie, vonden ze deze sound dan zelf niet geslaagd?

Nou, meer platen met het Psychocandy-geluid zou wel teveel van het goede zijn geweest. Had snel nogal 'gimmicky' kunnen worden op die manier. Bovendien had de band de nodige popambities, en die kan je natuurlijk niet najagen met een stofzuiger in de hand.

Ofwel waren ze inderdaad niet tevreden over dit album, dat zou ook kunnen. Ik ben in ieder geval enorm tevreden met Psychocandy, en velen met mij

Is het legendarische interview met de band door Bart Peeters voor de Belgische televisie hier al eens geplaatst geweest? Nee? Hierzo:

Jesus and Mary Chain Belgian interview 1986 - YouTube

Het interview dateert uit 1986, dus vlak na dit album, en ik vind het kapotlachen. Van dat Schotse accent van de zanger moet ik wel lichtjes kokhalzen.

He is Scottish, Bart had maar een stofzuiger aan moeten zetten, klinkt beter.

Gelukkig is Bobby wél goed bezig!

Ja en toen begon hij met Primal Scream

Wist niet dat Bartje een Joy Division fan was. Bizar interview, waar het sarcasme zo vanaf druipt, dat ik denk dat het van te voren doorgesproken is...

Ah, ze spelen overduidelijk het spel dat mijn jongste dochters ook wel eens spelen: de omgekeerde wereld!