The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

haat is een vrij sterke emotie

Of: etherische en ontwapenende muziek van een groep die zich afzet tegen het gezeur van de gevestigde waarde. En een groep die tot op de dag van vandaag nog zijn invloed laat gelden.

Gisteren de LP op de kop getikt, nu moet me hier binnenkort maar eens aan gaan wagen.

Als door de stofzuigers heen luisterd en /of de acoustische versies, blijft er een wonderlijke mooie muziek over.

Overdreven romantische praat over een grauwe plaat....

.. ja... mijn woorden zijn inderdaad doordrenkt van de.. 'romantiek'.

Volgens mij denk jij meteen aan de liefde, maar bedoelt hij romantisch in de betekenis van dweperig, mooi aangedikt, etc.

Vond het zelf wel mooie woorden: geweldig band dit!

En het laatste halfje moet er ook aan geloven. Wat een geniale dikke plakken noise liggen er op deze mooie liedjes...

Inderdaad ja, en het vreemde is: hier kan ik het heel goed hebben, terwijl ik er bij bijv. My bloody valentine echt doodberoerd van word...

Bij mij juist omgekeerd. Naar 4 liedjes heb ik hier genoeg van, ook al vindt ik Just Like Honey briljant vinden. Ik wil dit goed vinden, maar het wil naar tig pogingen nog steeds niet lukken....

De accenten die MBV legt zijn moeilijk te vergelijken met die van TJAMC. Deze laatste neemt typische sixties pop en gooit er een heuse 'wall of sound' over, terwijl de muziek van MBV meer aanleunt bij de 4AD acts. MBV is een kruising van erotiek, melancholie en dromen, TJAMC is met je bike tegen onverantwoorde snelheid langs route 66 scheuren. Hoewel vaak in één adem genoemd zit er behoorlijk wat verschil in de sound van beide bands.

Spijker op z'n kop.

Inderdaad

Auw

Alleen ik hou niet van die stofzuiger tijdens de rit .

Die stofzuiger maakt de rit nou net zo aangenaam. Na deze plaat vind ik J&MC een stuk minder interessant...

Ik juist meer intersant, maar goed. Ieder zijn smaak.

Grappige combinatie van genres deze plaat. (nu voor het eerst aan het luisteren.) Popliedjes gekruist met noise.
Pop liedjes luister ik incidenteel maar noise heb ik altijd erg lekker gevonden. En ik moet zeggen dat de combinatie erg goed bevalt.

prachtige volstrekt unieke, tijdloze plaat die alleen maar aan kracht heeft gewonnen.

Lekkere ruige eigenzinnige rockplaat, het befaamde sijdende stofzuigergeluid klinkt af en toe wat eentonig maar dat vond ik nog niet eens zo erg. Just Like Honey blijft een monument opzich en ook de rest van de plaat luisterd op wat fillers en monotome rifjes prima weg. Toch nog maar eens wat luisterbeurten gunnen.

3,5 sterren

In 1985 was The Jesus and Mary Chain een kortstondige maar enorme hype en kocht ik destijds dit album (heb ik nog steeds op LP). Het album klinkt totaal niet alsof dat een album uit de jaren '80 is, aan de klankkleur zou je denken dat dit aan album uit de jaren '60 betreft en The Jesus and Mary Chain lijkt goed geluisterd te hebben naar Velvet Underground en de Phil Spector-sound.
The Jesus and Mary Chain maakt hier veel gebruik van feedback, die stofzuigersound is inderdaad opvallend. Nu is het zo dat ik niet van noise houd, maar hier is dat nog best te doen vanwege de uitstekende popsongs en de duistere sfeer die wordt gecreëerd.
"Just Like Honey" vind ik het mooiste nummer, wellicht omdat die feedback daar afwezig is.

Mijn eerste kennismaking met The Jesus and Mary Chain. Dit is heel, heel erg fijn! De zoveelste goede ontdekking via Mume

The Jesus & Mary Chain is eigenlijk een soort Velvet Underground-coverband met eigen materiaal, hoogstens met een extra surf-sausje. Dit album kent dan ook een groot aantal Run Run Runs/Sister Rays/European Sons, in het kwadraat. De zang klinkt veel verveelder (maar mét flinke galm), het geluid is monotoner, er is een nog lager speltechnisch niveau en, niet geheel onbelangrijk, er is veel meer noise.

Want noise, daar houden onze fuzzhelden van. Waarom zou je je best gaan doen om allerlei ingewikkelde riffs te leren spelen, als je ook gewoon flink veel ruisende herrie uit je versterker kunt trekken? Daar is ook veel mee te doen, blijkbaar. Laat de ruis ritmisch een beetje variëren in toonhoogte en je kunt zeggen dat er enige melodie in zit. Meestal is het toch de bassist die nog wat melodie toevoegt. En dat zijn van die dum-dum melodietjes, want twee a drie akkoorden zijn meer dan genoeg.

Er zijn natuurlijk ook nog twee (wederom Velvetesque) ballads die mij eigenlijk gestolen kunnen worden. Cut Dead, Sowing Seeds… Ze halen het niveau van opener én ballad Just Like Honey helaas niet. Misschien dat veel mensen deze nummers als rustpuntjes zien, dat ze geen zin hebben in constante herrie. Zit wat in, maar ik had Cut Dead en Sowing Seeds meer dan graag ingeleverd voor debuutsingle Upside Down. Dat dit sterke staaltje tandaartsboorachtige feedback er niet op staat, stoort me wel enigszins.

Dat zijn slechts enkele minpuntjes die mij er van af houden om de volle mep te geven, maar 4,5 op de vijf sterren is ook een mooie score. Want Psychocandy, dát is nog eens een echte punkplaat. Technisch zwak, zwaar a-melodieus en heerlijk subversief. Dat zie ik, om maar eens wat te noemen, de Arctic Monkeys nog niet zo snel doen.

Dat heb ik ook een tijdje gedacht, totdat ik de Some candy talking EP en Rollercoaster hoorde. Het maakt weliswaar een krakkemikkige indruk, zoals ook VU destijds, maar technisch zwak is het allerminst.
Hoe dan ook: prima werkje, daar heb je gelijk in.

Taste of Cindy acoustisch is bijvooorbeeld een kippevel maker...

A-ha, kun jij mij toevallig eens iets vertellen over die EP's? Waarom kan ik daar horen dat het technisch niet zo zwak is? Ik zie trouwens dat er op Rollercoaster een Cohen-cover staat.

Het album net 3 keer beluistert en mijn oordeel is niet echt hoog. Vooral omdat dit in mijn ogen vooral een soort van slome mensen punkpop is. Te lui om een beetje moeite te doen om het ook maar een beetje fatsoenlijk te laten klinken. Ja ik hou ook absoluut niet van over-geproduceerde hapklare brokken pop maar om zo een belabberde opnamekwaliteit op een plaat te zetten gaat mij dan wel weer iets te ver. Zonder de ruis en bas-loze koekblikken-sound blijven er wel aardige 2-a-3-akkoorden liedjes over. Maar om dit als een soort van muziek-revolutie of cultband te zien vind ik werkelijk te zot voor woorden. Het is gewoon vrij simpele muziek wat door de "ik heb overal schijt aan" muzikanten en de stofzuiger een beetje romantisch geneuzel met zich meebrengt.

Net een nieuw element ingebouwd in de platenspeler en deze gedraaid - laatste keer viel het geluid niet mee; nu - wellicht gewaarschuwd - vond ik echt het niet onprettig en wel bij de muziek passen. Deze band klinkt anders dan veel andere en heeft daar ook moeite voor gedaan.

Some Candy Talking (E.P.) en Darklands was het eerste wat ik leerde kennen. Darklands is beduidend toegankelijker dan Psychocandy, heeft ook beter verkocht en had zelfs een klein hitje, "Happy When It Rains".

Het feit dat Darklands beter in mijn geheugen zit, zou de enige reden kunnen zijn om het hoger te waarderen dan dit Psychocandy. Voor een door-en-door Schotse band klinkt dit vrij Amerikaans (Velvet Underground, vlagen New York Dolls en het ruigere werk van Television).

Some Candy Talking is ook te vinden als 12 - met minder nummers. De reguliere albums zijn nog gewoon te krijgen (zelfs als mid-price) - er is ook een cd met alle singles en da's misschien geen gekke intro.

Een paar omschrijvingen die mij te binnen schoten toen ik dit album
vanmiddag beluisterde met mijn koptelefoon.

- Afgeremende Ramones
- Girl-group in de onderwereld
- Phil Spector-geluid waarbij de orkesten en belletjes tot overdrive en feedback zijn omgetoverd
- Het geluid van Industrie
- Een kijkje in een houtfabriek

Toen ik ze vanmiddag waren ze treffender...

Dit album heeft trouwens Just Like Honey er drie keer opstaan, allene dan twee keer onder een andere naam.

De Ronettes aan de mannelijke hormonen, leren jasjes, zonnenbrillen en heroïne!

O ja, en The Cramps on designer drugs.