The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

Idioot dat ik hier nooit wat heb gepost natuurlijk. En deze plaat doet ertoe, beslist! Inleiding voor alles wat indiepop en shoegaze was enkele jaren later. Helaas is de plaat zelf minder urgent dan wat het heeft opgeleverd, namelijk My Bloody Valentine of Blur. Dat waren toch bands die een beweging hebben ingezet, daarbij worden TJAMC nooit genoemd. Maar blijft een plaatje dat je snel opzet, ondanks de redelijk makkelijke arrangementen en zelfs beatleseque invloeden. Maar zo kenden we wel meer bands, laten we een Damned of XTC in hun nadagen niet vergeten.

Prima verwoord, invloedrijk is het zeker en vast, maar de hierdoor beïnvloedde albums klinken zoveel beter. Psychocandy zal ik wellicht niet meer voor mijn plezier draaien.

1985 was een fantastisch jaar Meat is murder van The Smiths, Rain Dogs van Tom Waits, Hounds of Love van Kate Bush, This is the Sea van Waterboys, Love van The Cult en toen deze nog. Dat is zeldzaam goede worp.

Deze hoort toch eigenlijk wel bij de top 250, al was het maar om het belang van Psychocandy voor een hele beweging die erna kwam. Is dar nou niks aan te doen? Ik heb 'm op 3 gezet in mijn top 10 wie volgt ...

Nee, is niks aan te doen, is gewoon te matig voor een top250..

Hier is inderdaad weinig over te zeggen. Ik wil niet hard overkomen maar ik ben nooit warm gelopen voor deze prullenmandband. Het voelt alsof de drie sterren die ik gaf geheel onterecht zijn. Maar bon, wie ben ik.

Een stad in het noorden van Engeland.

Tja ik wil nog wel mee, maar ik vind de volgende van TJAMC misschien zelfs wel mooier.

Eens. Maar toch een iconisch album met grote invloed op wat komen zou (shoegaze). Ik overweeg om die reden dan ook een verhoging van mijn beoordeling.

nog iets gewonnen?

Een stofzuiger

Lekker fuzzgitaartje.

Weet niet of het sarcasme is... Ik had zelf het idee dat ze tijdens het interview flink aan de drugs zaten en maar wat zeiden.

Stond al 30 jaar op mijn verlanglijstje, vandaag gekocht voor 1 Euro in de uitverkoop (in plastic gesealed). Ik dacht, dat wordt geen miskoop.

Na 3 x draaien toch wat teleurgesteld. Ik voel er weinig bij. Wel een vrij unieke/ vernieuwende sound. Ik ken Primal Scream al sinds de jaren 80 (voor ze bekend werden met "Loaded") en ze leggen wel in elkaars verlengde. Enerzijds beetje logisch omdat drummer van dit album van Psychocandy ook een van de oprichters van Primal Scream is, maar ook wel verrassend omdat het zowel om productie, melodie als instrumentatie gaat. Ga 'm zeker nog wel een 4e keer draaien, misschien een groeiplaatje.

De tijd heeft deze toch wat ingehaald lijkt me. Prima plaat hoor. Maar echt warm word ik er ook niet van, terwijl het genre me an sich echt wel enorm aanspreekt.

Een miskoop kan het wel niet zijn hoor beste matthijs, zeker niet voor 1 schamele euro.

Bedoel je het genre "noise"? (Shoegazer was er toen nog niet he)? Ik hoor wel wat Sonic Youth, dat voor mij wel een typische (en bekende) is in de noise, hoewel die qua songstructuren veel minder met pop te maken hebben dan deze plaat, vind je niet?

Ik bedacht me reeds tijdens het typen dat ik niet over het genre mocht beginnen

Want waar trek je de lijn? En wanneer wordt die denkbeeldige lijn overschreden? Sonic Youth heeft zonder enige twijfel een enorm belangrijke rol gespeeld qua introductie van noise in rock. Maar gevoelsmatig liggen -voor mij- deze 'Jezus & Maria' en 'Sonische Jeugd' mijlenver uit elkaar. Psychocandy is een stofzuiger en Daydream Nation (ik haal effe de grootste voorbeelden aan) een bladblazer. Denk daar maar eens over na!

Je hebt gelijk over die pop, dit album is moeilijker dan om het even welk album van Sonic Youth. Doorbijtertje. Maar zeker de moeite! Just Like Honey is wel al jaren een torenhoge favoriet bij mij.

En shoegaze is dit uiteraard nog niet. Maar de kiemen werden hier wel gelegd! Waarvoor hulde! Want met de betere shoegaze mag men Franck altijd straffen.

Het genre 'noise' is toch wat anders dan jij bedoelt. Dat is wat iemand als Merzbow maakt, gruizige soundscapes met nauwelijks structuur en/of melodie. Wat Sonic Youth maakt wordt wel noise-rock genoemd.

Ik ben zelf wel fan van de Japanse band Mono, die maken een soort instrumentale postrock-noise, ook weer iets heel anders dan deze plaat en Sonic Youth, veel minder pop en qua melodie erg minimalistisch. Kennen jullie die?

Nee, maar ik ken wel de Zweedse band Monolord. Post/doom/sludge. #offtopic

.
Dank voor de tip, net nummertje geluisterd (dan ben je al snel weer 10 minuten verder...).
Het postrock-element van Mono herken ik hier wel in terug, en ook qua tempo en arrangement zijn er overeenkomsten, maar met Sonic Youth en Jesus & Mary Chain is de overeenkomst rond de 0 % (een schatting, t kan ook iets minder zijn)

Of, met Monolord vergeleken klinkt Psychocandy ongeveer als Daydream Nation

Inderdaad, heb ook nooit gesuggereerd dat er een overeenkomst zou zijn met JAMC of SY. Was het nummer die je hebt geluisterd toevallig Empress Rising? Bazenplaat .

Oh, ik dacht inderdaad dat je dat bedoelde omdat ik zelf een andere noise-in-de-brede-zin-van-het-woord band noemde.

Leuk album om op te zetten. Na de eerste aantal luisterbeurten vallen een aantal nummers, waaronder 'Just Like a Honey', 'The Living End', 'Taste the Floor' en 'Inside me' vallen op als de betere nummers. Stemmen doe ik echter nog niet.

Het album klinkt in zijn geheel heel goed. Ook 'Never understand' is een van de mooiere nummers; voor mij klinkt het als een Stone Roses-song.

De eer van mijn 500e stem gaat naar dit album, voorlopig een 4*.

En nu verhoogt naar 4,5*. Ook 'The Hardest Walk' en 'My Little Underground' vind ik toch wel pracht-nummers.

The Hardest Walk is mijn favoriet. De luxe versie met Some Candy Talking is in zijn geheel beter.

Geeft het gehele tijdsbeeld beter weer.

Dit album was in 1985 een behoorlijke hype. In NL werd deze band door de VPRO binnen gehaald als het antwoord op de impasse volgend op de ineenstorting van de (old skool) new wave/post punk in 1984.
Dit album kon ik beter pruimen dan het gedweep van de progressieve radio met garagerock als het antwoord. Zelfs Vera verkocht z'n ziel aan de garagerock en werd daardoor voor mij vanaf 1984/1985 minder interessant.
De stofzuigersound is verrassend tijdloos gebleken en dat had ik niet verwacht. Toch is de opvolger muzikaal vele malen interessanter, maar Psychocandy blijft een belangrijke invloed voor komende bands.

Doordat de VPRO de band binnenhaalde, haalde dit album dus alsnog de Nederlandse Albumlijst (volgens mij was dat toen de Album Top 50 of Top 75). Het bereikte daar een 36e postitie. Inmiddels heb ik dit album ook op cd (op mijn 35e verjaardag van mijn vader en moeder gekregen), en ik heb het al meerdere keren aangezet. 'Inside Me' is toch wel het meest confronterende nummer.