The Jesus and Mary Chain - Psychocandy (1985)

The Pixies waren er dol op (coverden zelfs het nummer Head On op hun laatste album), Black Rebel Motorcycle Club heeft duidelijk ook goed geluisterd naar deze band.
Lekker rauw en ruig album, dat bij tijd en wijle nog erg lekker is om op te zetten.

die overdreven ''stofzuigersound'' doet af en toe wel wat gedateerd aan, daarom prefereer ik toch de latere albums. Inderdaad zijn ze een grote inspirator van BRMC, maar volgens mij ook van bands als Stone Roses en Ride

Vergeet ook hun invloed op Adorable en My bloody valentine niet. Hoewel het inderdaad wat gedateerd klinkt vind ik de combinatie van stofzuigersound en Spectorachtige productie nog altijd geweldig. Dit niveau heeft J & MC daarna nooit meer gehaald.

de 'stofzuigersound' stoort mij hier wel, bij de pixies niet. zonder dit, zoals bijvoorbeeld in "just like honey" (prachtig gebruik in "lost in translation" trouwens) en "the hardest walk" zouden de nummers beter klinken naar mijn mening. nu 3.5* maar puur qua pop melodien verdient hij wel een ster meer...

Het eerste en het beste album van The Mary Chain. Niet dat de rest zoveel minder was, maar er moet gewoon een de beste zijn...

De stofzuigersound is voor mij prima te verteren. Waar ik veel meer moeite mee heb is de eentonigheid van deze muziek. De drum- en baspartijen zijn in bijna elk nummer nagenoeg hetzelfde. Na een aantal nummers heb ik er dan ook wel genoeg van (alhoewel ik het album nu 2x achter elkaar volledig heb beluisterd). Slecht is het zeker niet, maar met iets meer variatie was het allemaal een stuk interessanter geweest.

klinkt niet slecht, ga ik eens meer beluisteren, die stofzuigersound maakt het juist goed

cult album van een cult band.

niettemin goed te pruimen

ik las trouwens ergens dat bobby gillespie (mr primal scream) een tijdje drummer is geweest bij deze groep.

Waanzinnig album, stofzuigen of niet, elke song acoustisch zijn het echte meesterwerken, candy talking is mijn topper

Uniek plaatje.Het mooiste nummer is misschien wel de eerste track,tevens ook de afsluiter van Lost in translation.Het allermooiste JAMC nummer is wel niet aanwezig op dit album maar op Darklands,nl April Skies.
Deze band heeft ook een duet met Mazzy star,getiteld sometimes always.

Nog maar een plaatje uit m'n top 10 even coveren, na net MBV, maar dan even kort. Psychocandy is simpelweg geniaal - simpelweg prachtige songs, simpele doch doeltreffende en wat mij betreft uitstekende uitvoering en vooral die stofzuigersound. Want die máákt Psychocandy voor mij. Alsof een stel schoffies in een slechtverlichte kelder in '85 op een stoffige nazomeravond in Augustus hun dromen aan tape toevertrouwden. Wát een sfeer, wát een songs, wát een album! 5*

De eerste vijf album van de JAMC worden in juli door Rhino uitgebracht als dualdiscs aldus Pitchforkmedia.com.
De CD bevat de remaster van het album en de DVD de DVD-audio versie en een paar clips.

Wow!! Da's goed nieuws!! Zullen deze albums ook in de reguliere winkels te koop zijn? Nou ja, anders zal ik er toch wel aan kunnen komen, denk ik.

Klopt, maar alleen voor dit album. Ik begreep dat ie later "Darklands," waaraan hij dus níet meewerkte, uitriep tot zijn favoriete album ooit. Eén van zijn favorieten in ieder geval. Na "Psychocandy" ging hij dus met Primal Scream verder.

In het begin trad ie per avond twee keer op; The Jesus And Mary Chain was toen populairder en daarvan was hij de drummer, dus. Maar de supportact was Primal Scream, waarvan ie de zanger was . Von'k wel een grappig gegeven.

Over stofzuigersound gesproken........JAMC wil nog wel eens wat vreemde geluiden erop nahouden. Was ik m'n huis aan't opruimen met JAMC in de player, lekkere drive en opvoerend e.d., tot ik begon te stofzuigen. Ging goed allemaal, tot ik op een moment wel heel erg vreemde geluiden hoorde. Kreeg het benauwd daar het leek of mijn stofzuiger elk moment kon exploderen. Maar ik hield m'n ratio in de hand met het besef dat dat gewoonweg niet mogelijk kon zijn. Nam ik de slurf weer in de hand onder dwang van m'n ratio....,werd het alleen hardnekkiger! M'n hart zat in m'n keel en deed direct de stofzuiger uit. Ik wist niet wat het was, maar ik vond het alles behalve gezond klinken. En toen kon ik de uiteindelijke analyse vaststellen: het was de nieuwe CD van de 'JAMC' die ik de dag ervoor had gekocht. Stofzuigermuziek, ja, dat is het toch wel.

En dat was de CD "Psychocandy," begrijp ik ?

Nee, dat valt best mee eigenlijk. Het was van het album 'Honey'dead'. Maar begrijp me niet verkeerd. Heb J&MC altijd zeer lekkere muziek bevonden. Ik haakte alleen daar af, in de periode dat J&MC een 1 of ander duet zong met een dame, +/- halverwege jaren '90.
Tot die tijd hield ik het wel bij allemaal.
Vreemd, heb ze leren kennen met 'Psychocandy', en hoewel ze in de loop der tijd gangbaarder werden vond ik het toch beter en beter worden. (tot '95 dan).
Maar wel komt deze de erkenning toe om het feit dat het toen even de hele 'wave'-wereld op z'n kop zette.

Dat was Hope Sandoval, met het nummer "Sometimes Always," afkomstig van het album "Stoned And Dethroned."

Bovendien, als je hen tot aan "The Sound Of Speed" goed vond, raad ik je ook "Munki" aan.

Man wat had ik een koppijn na afloop van een JAMC concert; dagenlang doof geweest.

Het was het wel waard denk ik, of niet ??

Oldfart, jij hebt The Mary Chain tenminste MEEgemaakt! Kan ik van mezelf niet zeggen, ik leerde ze pas kennen toen ze al uit elkaar waren !

Dat concert was OVERDONDEREND; in de meest letterlijke zin van het woord. Too Much !!
Helaas was het zo hard dat het soms moeite koste de nummers van elkaar te onderscheiden. Dat bedoel ik : too much.

Op de plaat zijn ze toch ook nauwelijks van elkaar te onderscheiden?

Ik vond dit album bij de eerste luisterbeurt geweldig, bij de tweede en derde luisterbeurten wel grappig en bij de vierde en volgende luisterbeurten geen bal meer aan.

Dat kwam waarschijnlijk mede doordat ik inmiddels naar (Amerikaanse) bands luisterde die niet alleen gitaarfeedback wisten te produceren, maar er ook nog echt iets mee wisten te dóen.

Welke amerikaanse bands bedoel je hier Har?
Kan overigens wel mee met je mee gaan in je omschrijving naar het beluisteren van de plaat. Ben ook naar het concert gegaan omdat het toen een enorme hype was: een van de weinige keren dat ik me daartoe door een hype heb laten verleiden.

Ik doel op Sonic Youth en bands die daar omheen hingen, dingen die in de tweede helft van de jaren '80 verschenen op SST/Blast First. Psychocandy hoorde ik toen ik een jaar of 16 of 17 was, denk ik, dus niet toen die net nieuw was. (In '85 was ik 13 en nog niet zo met popmuziek bezig.) Mijn vergelijkingsmateriaal waren platen als 'Evol' en 'Sister', en bijv. ook Hüsker Dü ('Zen Arcade'). En dat was toch heel wat interessanter, vond ik.

Okee, see where you're from; en ben het helemaal met je eens. Zeker wat betreft Husker Du, alhoewel ik nou net die twee .. niet meer weet te vinden.

Maar even langs de weg: de Wipers zijn in die tijd niet je pad gekruist? Toch een belangrijke inspiratiebron voor zowel de Huskers als Sonic Youth?

Nee, de Wipers leerde ik pas later kennen. Via een omweg. Op een gegeven moment werd in Vera een bandje genaamd Dead Moon nogal populair. Die kwamen bij Greg Sage uit de buurt en kenden hem ook persoonlijk. Pas toen leerde ik de Wipers kennen en ben ik ook naar hun platen gaan luisteren.

Dan ben jij in ieder geval de eerste die ik hier tegenkom die Sage en consorten in ieder geval kent.

Voor mij is er kwa gevoel een soort typering/ overeenkomst voor die periode waaraan zowel Cave als de Wipers voldoen; nou niet bepaald een tijdvak waarin het allemaal was van hiep hiep laten we allemaal vrolijk zijn. Maar misschien is veel muziek uit die periode daarom wel nog steeds van waarde.

Zowel bij Cave als een Bob Mould of Greg Sage gaat het om zaken als vervreemding, eenzaamheid soms ook boosheid; echte emoties, uitgedrukt in oprechte echte muziek.
Iets wat tegenwoordig met die intensiteit vrij zeldzaam is: helaas !!

Ik heb nooit een concert van Sage/Wipers gezien, helaas, al heeft hij vaak genoeg hier in Vera gespeeld. Moet ook bekennen dat het lang geleden is dat ik nog eens een Wipers plaat heb opgezet. Zal 'Land of the Lost' binnenkort weer eens uit de kast halen, ik meen dat dat mijn favoriet was.

Trouwens, wel vreemd dat er hier blijkbaar geen mensen zijn die Sage of The Wipers kennen. Ik neem aan dat hier genoeg mensen zijn die van Nirvana houden (of hielden), gezien de hype destijds. De lui van Nirvana hebben de Wipers vaak als grote voorbeelden genoemd en hebben ook songs van de Wipers gecoverd.

Groningen dus? Ja dan heb je wel wat kansen laten liggen: was 1 van Greg's favoriete clubs.
Ben benieuwd wat je van de hernieuwde kennismaking zult vinden.
Ga pitten: Heb laatste slokkie bier op: vanuit Drenthe: was nice typing to ya.

Hee; lees net het laatste deel van je reactie; zal het bier wezen.
Dus toch nog even gereageerd.

Ik heb hier al eens eerder gepoogd Nirvana fans te prikkelen om ze naar de Wipers te laten luisteren, maar tot nu toe geen reactie.
Misschien nu.
Return of the Rat en D7 zijn misschien ook niet de bekendste songs die Nirvana speelde.

See ya.