Fleetwood Mac - Then Play On (1969)

Green Manalishi had het een serieus top album gemaakt, maar het idee is op zich niet echt realisties ......... Oh Well stond al niet op het ozzinele album, het werd later toegevoegd, en GM werd nog later opgenomen ........

Man Of The World is natuurlijk een tof nummer maar werd helaas uitgebracht op het Immediate label, dus dat was een licencing probleem geworden ...........

Oh dat wist ik niet over die licensie, zo leer je nog eens wat hier En ja The Green Manalishi was natuurlijk het laatste nummer dat Green opnam met FM. Ik vind het een van de mooiste nummers ooit, en daarom is des te frustrerender dat hij vanaf dat moment besloot de muziekwereld voor lange tijd de rug toe te keren

Anyway, liep net lekker door de sneeuw met mn eigen versie op de mp3 spelert en ik moet zeggen het werkt wel met die 2 nummers erbij!

Eerlijk gezegd vind ik dit album wat tegenvallen. Ik had de vergeten parel van Fleetwood Mac verwacht, maar ik vind dit album wat stuurloos en voortkabbelend. Het klinkt vaak meer als een jamsessie, waar de echte nummers nog uit gefilterd moeten worden.

Vaker luisteren.

inderdaad, vaker luisteren, had eerst dezelfde mening als jij.

Heb deze vaak geluisterd, ik kom ook niet hoger als 3 sterren.
Van sommige klassiekers die bij mij niet hoog scoren snap ik wel dat anderen het zeer goed vinden.
Bij deze heb ik dat minder....

Het is haast eng, de laatste noten van Before the beginning kwamen net uit mijn speakers en opeens kwam jij met een reactie!

De plaat blijft in de belangstelling staan, kun je wel zeggen en ik blijf het ook een aangename plaat vinden. Ik zat me net af te vragen of ik wel of niet behoefte had aan een digitale remaster van dit album en of het in de praktijk al mogelijk zou zijn geweest dat Christine McVie (toen Perfect genaamd) haar versie van When you say op dit album zou hebben kunnen krijgen.

Het nummer staat op haar eerste solo-album uit 1970, The Legendary Christine Perfect Album.

Maar ze maakte nog geen deel uit van Fleetwood mac, hoewel het nog niet veel scheelde, ze had al een kleine bijdrage geleverd aan Mr. Wonderful. Haar When you say is net iets later opgenomen dan de versie van Danny Kirwan, die het nummer natuurlijk ook heeft geschreven. Maar ze zal wel leuke 'inside information' hebben gehad, per slot van rekening was ze sinds augustus 1968 getrouwd met John McVie.

'Best man' bij het huwelijk? Peter Green!

Pfff wat een overweldigende kippenvel schoonheid. Closing my eyes mogen ze op mijn begrafenis draaien. Niet omdat de titel zo toepasselijk is maar omdat dit zo'n hemels nummer is dat zoveel bij me los maakt.

Zelfs voor de editie zonder Oh Well en Green Manalishi geef ik een 5,0.
Beide nummers zijn ook al van die ongelofelijk emotionele achtbanen voor mij.

Er is een geweldige BBC documentaire over Peter Green gemaakt, waarin, naast Green, ook Mick Fleetwood, John McVie en Jeremy Spencer e.a. uitvoerig aan het woord komen. Ik raad iedereen aan die documentaire op de één of andere manier eens te bekijken, het geeft een prachtig beeld. Van die tijd, maar ook van Greens beroerselen en ideëen en hoe er doelbewust eigenlijk een soort van drieluik is opgebouwd van die eerste Fleetwood mac albums. Uiteindelijk natuurlijk eindigend met Then Play on.

Als je het zo bekijkt is Then Play On inderdaad het hoogtepunt uit het blueswerk van Fleetwood Mac. Niet alleen uit compositorisch oogpunt maar ook als experimenteel werkstuk. Heel bijzonder, omdat het natuurlijk geen solo-album van Green is maar juist een intensieve samenwerking met de andere hoofdcomponist, Danny Kirwan.

En zo is Then Play on in de blues meer en meer van het onaantastbare niveau als Rumours in het AOR genre....

OH well.... heel vroeger werd deze nog wel eens op de radio uitgezonden. Meestal geamputeerd door t tweede deel weg te hakken. blasfemie vonden we dat thuis. maar t kon nog erger... door deel 2 halverwege weg te draaien. Eerst gejuich omdat het leek alsof het hele nummer draaiden en dan hakkk! Trauma! het is mede hierdoor dat het nooit goed is gekomen tussen mij en de radio. Then Play On is het chocolade toetje en Oh well de slagroom er op

Je moest dus maar nooit de oude Greatest Hits kopen op de rommelmarkt want daar hebben de sukkels Oh Well gewoon in 2 stukken opgezet ....... En dan moet je nog blij zijn dat ze er Part 1 en Part 2 van gemaakt hebben voor de single want voor hetzelfde geld hadden ze er een speciale edit van gemaakt die kant nog wal meer raakt zoals bij Iron Butterfly's In A Gadda Da Vida ......

de "madge nummers" halen het niveau wat naar beneden, maar zorgden wel voor wat geld voor mcvie en fleetwood. de rest is ongelooflijk mooi, met het lange oh well (waar page z'n black dog op "baseerde") als uitschieter. het topalbum van peter green's fleetwood mac.

Ik kan me goed voorstellen dat Led Zeppelin naar de vroege Fleetwood Mac heeft geluisterd.

Sommigen hier proberen een lans te breken voor My Dream....? Kom op jongens, de Shadows, maar dan op zondagochtend met een vreselijke kater ingespeeld. Kan er echt niet warm voor lopen.

Als we het dan toch over hebben: Heeft iemand ooit wel eens de link van Oh Well naar Dire Straits' Private Investigations gelegd ?

Nog niet, maar als ik in de jukebox in mijn hoofd even 'denk' dan heeft het akoestisch, spaans aandoende intro van Dire Straits wel iets van het intermezzo in oh-well.
Beide wereldnummers trouwens

Nee, en Jimmy Page vergelijken met Peter Green is nog tot daar aan toe, maar een link naar Mark Knopfler is toch echt over de grens

Wie zich er een beetje in verdiept, kan zien welke ontwikkelingen Green allemaal heeft doorgemaakt (en bedacht) in zijn periode bij Fleetwood Mac en eigenlijk was Then Play on daarvan de finale.

Jimmy Page was al actief vóór Peter Green en heeft een geheel eigen stijl ontwikkeld, net als Peter Green de zijne.
Dat ze naar elkaar hebben geluisterd zal ongetwijfeld zo zijn maar het zijn qua techniek en spel eigenlijk niet goed vergelijkbare gitaristen.

Het meer explosieve Black Dog (prima nummer overigens) lijkt maar in weinig op Oh Well.

Jimmy Page had natuurlijk al wel in de gaten was blues is en vroege Fleetwood Mac was zeker aanvankelijk vrij standaard bluesrock. Ik denk niet dat Led Zeppelin anders had geklonken zonder Peter Green.

Wie wel anders had geklonken zonder Greeny is Gary Moore. Hij heeft zelfs een plaat naar hem vernoemd: Gary Moore - Blues for Greeny (1996)
Maar ook buiten deze plaat hoor je de overeenkomsten. Voor iedereen die gelooft dat Moore alleen gelikte skyradio blues maakte, doe jezelf een plezier en probeer eens een van zijn recentere platen...

Mooie plaat, met heel veel echt lekkere nummers, de eerste twee nummers bijvoorbeeld, of beide Madges en natuurlijk Rattlesnake Shake.

Maar wat moeten we met dat dramatische "When You Say"? Ik begrijp van Wikipedia dat die op bepaalde LP uitgaven gesneuveld was ten faveure van Oh Well - helaas was er op de CD weer plek voor. Verder zijn het met name de Kirwan composities die mijn waardering wat omlaag halen (het te zoete My Dream, het matige Like Crying).

Overigens vind ik de toevoeging van Oh Well ook geen gelukkige keuze. Natuurlijk, het is een fenomenaal nummer, maar voor mij lijkt het de "flow" van deze plaat te breken. Een hoogtepunt waar het niet hoort, en ook een iets ander geluid.

Ook het instrumentaaltje Underway was kind van de "Oh Well erbij op het vinyltje" rekening. Ik ga er waarschijnlijk nooit echt aan wennen want ik heb het ozzineel "zonder" destijds helemaal grijs gedraaid .......

Gast..

Gary Moore had ook de gitaar van Green waarop hij speelde.

16 augustus komt er een nieuwe geremasterde versie uit met 18 nummers op het Rhino label.
THEN PLAY ON -REMAST-, FLEETWOOD MAC, CD | PlatoMania

Dat ziet er goed uit: de ozzinele tracklisting met Oh Well ( gesplitst in parts 1 & 2 ?!! ), World In Harmony en Green Manalishi als boni ........ Me likes !

Mooi, dit album heb ik nog niet origineel! Die nieuwe versie is behoorlijk compleet.

Semi off topic: The Green Manalishi heeft mij altijd gefascineerd. In de overlevering van prog en heavy metal een fundamentele bouwsteen. Toch? En in zekere zin Green's laatste echte wapenfeit. De hemel leek open te gaan. Of de hel, rather.

Ja, zeker. Dit nummer is wel een voorbeeld van overdonderend authentieke geinspireerde muziek. Alsof je met Peter Green in bed ligt. Maar dan nog 100 x intiemer.

Intrigerend nummer ja. Jammer dat Green hierna zo afgleed.

And the night is so black that the darkness cooks

Als deze tracklisting orgineel is, waarom staat er dan een ander op MuMe, of moet die nog aangepast worden?