Metallica - Load (1996)

Kun je dat toelichten? Ik vind m erg lekker klinken? Justice zou wel een nieuwe productie kunnen gebruiken: Goeie songs maar... weinig middentonen, behalve de overdreven snare, beetje onnatuurlijk geluid. Of denk jij er anders over.

Zeker. Zie mijn bericht bij Rode the Lightning.

Gelezen! Duidelijk omschreven, ik zou ze beide nog eens moeten luisteren: zoals ik het me herinner klinken ze allebei prima en niet heel anders. Overigens, bij productie is het vaak ook wel een kwestie van smaak. Justice klinkt echt heel anders dan zijn voorgangers, vernieuwend, en voor 1 nummer is dat best lekker, maar een heel album (van meer dan een uur) is me wat te veel. Bob Rock gaf met Black Album er weer een wat traditioneler rockgeluid aan vind ik.
Bij Slayer merk je tussen Hell Awaits en Reign in Blood hoeveel een productie kan uitmaken!

Metallica slaat hier een volledig andere weg in. Ik vind dit album zeker niet slecht, integendeel zelfs. Dat dit album zo slecht beoordeeld wordt, is volgens mij enkel te wijten aan het contrast met de vorige platen. Ze rocken nog steeds, maar het is inderdaad minder thrash. Andere Metallica, maar zeker niet slechter. Vier sterren.

Vanwege de relatief lage beoordeling nooit de moeite genomen om dit album te luisteren. Maar ik ben positief verrast! Ik ben nooit echt een liefhebber geweest van hun hele trashmetal kant. Maar deze meer rockgerichte plaat met sterke melodieën en solo's kan ik zeer waarderen.

Eens. In principe een prima album. Laat de eerste vier albums achterwege en het is een plaat met afwisseling, goede ideeën, een haast bluesachtige setting en een relaxte sfeer. Dat laatste is tevens zijn achilleshiel. Een paar gepeperde nummers die de kamer in knallen had het album goed gedaan. Nu kabbelt het wat voort in een aantal veel te lang uitgesponnen songs. De spanning is afwezig. Daarnaast vind ik (maar dat komt vaker voor bij Metallica) de productie ook niet veel soeps. Destijds vond ik Load een goed album, aangezien ik nu merk dat ik hier niet meer naar teruggrijp valt de score wat lager uit.

Hulde! Helemaal mee eens! Behalve het aantal sterren

Gaat de waardering voor dit album nu nog groeien? Dat zou geheel terecht zijn in mijn optiek. Ik ben het dan ook eens met Dietmar en rarekwabbus.

Het probleem bij Load is dat het album gewoon te lang duurt. Meer platen uit die tijd kampen met dit probleem.
De CD was de standaard drager geworden en veel bands vonden dat dat schijfje ook echt vol moest, veel fillers was het resultaat wat de kracht van veel albums niet ten goede kwam.

De opvolger; Reload had hetzelfde probleem. Ik kan mij inderdaad herinneren dat er meerdere bandjes waren mid jaren 90 die hier een handje van hadden.
Load is helemaal niet zo slecht album maar de loomheid die van dit album uitstraalt en de lange speelduur maakt het dat ik deze plaat inmiddels niet meer kan hebben.

Vreemd om dit bij Metallica te schrijven want de meeste van hun albums hebben een lange speelduur. St. Anger en Death Magnetic zijn heel wat later verschenen maar duren even lang. Voor zover het een probleem is heeft het bij Metallica dus niet te maken met de cd die standaard muziekdrager werd.

Klopt inderdaad. Maar als je de lengte van een plaat kan relateren aan de kwaliteit van het gebodene sloeg Metallica hier toch wel de plank mis. De spanning die met name op 'Ride' en 'Master' wel aanwezig was ontbreekt hier simpelweg naar mijn mening. Kort gezegd de heren konden wel knallen en nummers schrijven met afwisseling, Load lijkt echter wel een lange zich herhalende jamsessie waar geen einde aan lijkt te komen.

Een van mijn favoriete metal-albums is Reign in Blood van Slayer, uitgebracht in 1986, een tijd dat de LP nog net iets populairder was dan de CD. En een uitzonderlijk kortte speelduur van 29 minuten!
Ik twijfelde in 1986 om een rechtszaak te starten met als aanklacht dat ik geen waar voor mijn geld kreeg. IK had vertrouwen dat de rechter zou zeggen "inderdaad, al deze songs zouden op half tempo ingespeeld moeten worden, zodat je 58 minuten cd-luisterplezier hebt".
Maar... dat heb ik toch niet gedaan, want was (en ben) erg blij met die plaat!

Onderschat album van deze metalkoningen. Nog wat softer dan black album, maar zoveel gevarieerder, De lengte vind ik geen probleem omdat de heren er m.i. uitstekend in slagen de tracks spannend te houden. Mama Said is nog zoeter dan Nothing Else Matters, maar zo vreselijk mooi.
Dat de heren heel snel kunnen spelen, hebben ze al bewezen. Dat ze snelheid in mooie songs kunnen verpakken, is ook bekend. Hier laten ze horen ook een bijna blues rockgeluid te beheersen, met het beste songmateriaal sinds Master Of Puppets.

Je zou het bijna vergeten met die enorme pauzes tussen de latere albums, maar Load mocht een paar maanden geleden 20 kaarsjes uitblazen. Des te knapper dat het album na twee decennia nog niets aan kracht heeft ingeboet, zowel qua composities als sound.

Heel wat nummers behoren tot het beste wat Metallica heeft gemaakt. Zelfs de niet-singles komen op me over als anthems, met die heerlijk groovende gitaren en een James die hier op de absolute top van zijn kunnen zingt. De riffs zagen, Lars swingt - ondersteund door Jason - zowaar en de refreinen zing je met de vuist in de lucht mee terwijl het door James' accenten tegelijkertijd fris blijft klinken. En dan heb je natuurlijk nog Mama Said, de semi-countryballade die in tegenstelling tot Nothing Else Matters nooit verveelt.

Het grote commentaar - naast de koerswijziging dan - op Load is de lengte. Overall is dat ook mijn zwaarst wegende punt van kritiek op Metallica, maar hier kan ik het goed hebben. Later op St. Anger en Death Magnetic werd het vervelend, maar ook eerder op the Black Album en - *duikt weg* - Master of Puppets kan ik daardoor meerdere geeuwen niet onderdrukken. Bij Load past het echter. Juist vanwege dat lagere tempo en die zwaardere sound ontstaat een soort stoner-feeling waarbij de nummers met elke nieuwe klap in gewicht toenemen.

Ik had het album al heel wat jaren niet meer beluisterd en in mijn herinnering was Load vooral een plaat van twee kanten: de eerste goed, de tweede wat saai. Van die herinnering blijkt weinig meer te kloppen. Ja, op 'kant A' staan die anthems waarvan je elk woord nog moeiteloos meezingt, maar de overige nummers zijn niet van (veel) lagere kwaliteit.

Diverse nummers op de nieuwe plaat worden vergeleken met Load en Reload, maar daar kan ik me absoluut niet in vinden. Qua richting misschien, maar qua uitvoering is het dag en nacht verschil. Alles klikte op Load (en in mindere mate ook op Reload), de mannen zaten in goed Nederlands in the zone. Je hoort de inspiratie en het plezier hier gewoon vloeien, waar de laatste twee albums zeer geforceerd op me overkomen.

Haast jammer dat Metallica vóór Load al een historie had, want deze plaat verdient een status als monument. Een album dat leeftijdsgenoten in de zwaregitarenhoek zoals Superunknown deed verbleken.

Duidelijk gevalletje "mee opgegroeid" Rudi1984. Leuk om te lezen en ik zou m bijna weer gaan draaien want er staan in het begin leuke tracks op. Alleen met die laatste alinea haal je je hele betoog toch wat naar beneden, beetje jammer. Soundgarden is echt een exponent van de 90's en zijn geen generatiegenoten (in muziek) en Superunknown verbleekt niet snel. Wat Load (en reLoad) wel doet verbleken is dat het nog geen 2/3 van het aantal stemmen trekt tov Death Magnetic en dat met toch hele bekende hitsingles hier aan boord.
Monumentaal zal dit album niet worden voor de gemiddelde luisteraar, maar zo heb ik ook een aantal albums die hier niet hoog scoren en bij mij niet kapot kunnen. Tja, wat doe je eraan...

Bedankt voor je recensie, Rudi. Ook al deel ik je gevoel niet over dit album, het is interessant om te horen dat je het zo op waarde kan schatten. Ik krijg er zowaar ook weer zin van om hem nog eens op te leggen -- misschien met een pauze halverwege, want dit is toch een ferme zit om in één keer af te luisteren.

Dit album bevat 2 van mijn "all time favorite" Metallica songs, nl. Bleeding Me en Outlaw Torn. Ik kan het dan ook niet minder dan 4 * geven, ook al vind ik niet alles goed...

Load bleek een enorme stijlbreuk met het verleden. Waar je het voorlaatste album nog kunt betitelen als metal light en mainstream bleek zijn opvolger een stuk weerbarstiger en minder op het grote publiek gericht. Alsof de heren een middelvinger opstaken naar de achterban en voortaan lekker zelf gingen bepalen waar ze zin in hadden. Dat levert een moedig, gedurfd en bij vlagen een gevarieerde plaat op. Daarentegen kon en kan de gemiddelde Metallica fan maar bar weinig met dit album. De stijlbreuk is zo groot dat zelfs het Metallica logo geweld werd aangedaan. Dan deze schijf, bijna 80 minuten muziek en puttende uit country, funk, classic rock en zelfs de blues. Nummers die bijna de 10 minuten aantikken, soms geïnspireerd en met een lekkere hook; Ain't My Bitch en Thorn Within, een paar keer gedurfd; Ronnie, Mama Said maar soms ook dodelijk saai; 2x4, Cure en Poor Twisted Me. Waar de heren in het verleden ook al songs met een lange speelduur componeerden, was er vaak sprake van veel tempowisselingen, akoestische intermezzo's en een mooie afwisseling tussen agressie en melodie, op dit album breekt dat euvel enorm op door juist een gebrek aan deze ingrediënten. Kortom, een pluim voor de attitude en het aandurven van deze stap, een magere voldoende vanwege de veel te lange speelduur en het ontbreken van de noodzakelijke portie gif en agressie. In 'metalen' vorm was deze schijf wellicht een klassieker geworden.

De glans was er voor mij wel af na de eerste luisterbeurten van Load, inmiddels alweer ruim 20 jaar geleden. Ik was danig teleurgesteld in de band die nog niet zo lang daarvoor een drietal topplaten (Ride the Lightning, Master of Puppets en And Justice for All) had uitgebracht en daarna met het Black Album weliswaar was gas terugnam, maar nog altijd een prima indruk achterliet.

Je zou gerust kunnen zeggen dat mijn liefde voor Metallica behoorlijk bekoeld was geraakt, eind jaren ’90. De vrije val die de band vervolgens maakte met St. Anger, kon ik toen nog niet bevroeden. Inmiddels kan ik deze Load een stuk beter waarderen, maar het blijft een erg wisselvallig album waarvan de betere tracks wat mij betreft gecombineerd hadden moeten worden met die van Reload.

Metallica heeft goed geluisterd naar andere alternatieve rock/post-grunge bands, want die typische 90’s rocksound komt in veel tracks goed naar voren. Het album opent veelbelovend met Ain’t My Bitch en ook tracks als Until it Sleeps en Bleeding Me vond ik direct al OK, omdat ze goed aansloten op de alternatieve rocksound die toen gangbaar was. Als dit een beginnende band zou zijn geweest had ik er wellicht meer begrip voor gehad, want van Metallica verwachtte ik gewoon wat meer.

De wat rustigere songs zoals het countrydeuntje Mama Said ben ik door de jaren heen beter gaan waarderen. Dat geldt niet voor nummers als Cure, Poor Twisted Me en Thorn Within Me. Nooit eerder in de Metallica-discografie heeft het uitzitten van tracks mij moeite gekost, maar bij deze genoemde nummers is het een hele zit. Al met al een wisselvallig album dat nog wel beter is dan opvolger Reload, maar desondanks slechts bij vlagen overtuigt: 3*.

Op de JijBuis zag ik een indrukwekkende uitvoering van The Outlaw Torn. Opgenomen tijdens de huidige tour. Dat wakkert de liefde voor Load bij mij opnieuw aan. Mooi nummer, heel erg Sabbath en tegelijkertijd ook heel erg Metallica. Muzikaal avontuur voert de boventoon op Load en Reload. Met het afdoen als een typisch alternatief rockding of een gemakkelijk vervolg op 'Metallica' uit 1991 wordt deze plaat ietsje tekort gedaan. Er zitten leuke gebbetjes in. De opening van 2x4 lijkt wel die van Where Eagles Dare maar dan op zijn Lars' gedaan. De groove die volgt is wel heerlijk.

Sowieso zien we links en rechts leuke opnamen opduiken van 'deep cuts' van albums die we collectief eigenlijk willen vergeten. Zelfs St Anger komt geweldig uit de verf live op recente optredens.

Na een aantal luisterbeurten toch maar met een puntje verhoogd. Ik probeer het schijfje op zijn eigen merites te beoordelen en het wordt steeds wat beter. Denk het verleden van Metallica weg en je hoort prima rocksongs met een bluesy inslag en vier heren die verdomd zelfverzekerd voor de dag komen. Toch wel lef en respect voor de koerswijziging destijds. Ain't My Bitch, Until It Sleeps, The House Jack Built, King Nothing, Thorn Within; stuk voor stuk nummers die staan als een huis. Zelfs de country (!!!) ballad Mama Said gaat er in als koek. Echter bijna 80 minuten is veel te veel van het goede, de jaren 80 waarin de band bekend stond om zijn snelle transities, tempoversnellingen en de solo's van Hammett blijven nu achterwege, hmm kijk ik stiekem toch weer naar het verleden. Moet ik maar niet doen, als je niet beter weet hoor je enkele prima musicerende heren, stevige rocksongs met een bluesy touch en meerdere solide nummers die voor zichzelf spreken. Puik werkje hoor.

Load is een album dat ik nooit in mijn collectie heb gehad en vooral enkele malen bij een vriend heb gehoord die er echt dol op is. Ik heb het altijd meer gehouden op een album van 'momenten'. Als je er niet echt naar luistert werkt het prima als de soundtrack van Sons Of Anarchy, maar voor een actieve luisterbeurt vind ik het saai tot ergerlijk.

Ik heb in dat opzicht vooral te doen met Hetfield die er echt nog wel het beste van maakt met goeie teksten en lekkere zangpartijen (zij het wat karikaturaal met zijn vele 'oooh' en 'yeah' uitspattingen). De composities doen het hem voor mij gewoon niet, uitzonderingen daargelaten. Wel grappig dat Ulrich als hij op zijn meest basaal speelt, in ieder geval ook weinig fout doet. En dat de bassist nog steeds niet echt mee mag doen met de grote jongens.

De uitzonderingen zijn de songs waar James zijn hart leegstort. Ieder mens kan zich vereenzelvigen met de dood van een geliefde, dus Until It Sleeps en vooral Mama Said gaan er bij mij heel goed in. Laatstgenoemde vind ik als countryballad allereerst een echt FLINKE verbetering ten opzichte van een Nothing Else Matters die ik echt enorm zat ben. Country kan de absolute hel zijn, of het beste als het oprecht is, en Hetfield raakt hier helemaal de juiste snaar.

Maar goed, dan staan daar tegenover songs als Cure, Poor Twisted Me, Wasting My Hate, Thorn Within en Ronnie die ik bijvoorbeeld echt verschrikkelijk vind met die kabbelende, herhalende riffs. Nee, Load geeft me weinig muzikaal vuurwerk en moet het op momenten hebben van oprechte emoties zoals in eerder genoemde songs. Duurt daarnaast ook echt veel te lang. Benieuwd of het klopt dat van Load en Reload samen een degelijk album van een uur te maken is in dat opzicht.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load

Het is blijkbaar ok om te zeggen dat je Load goed vindt. Ik kan me nog goed herinneren hoe hele volksstammen (gefrustreerde pubers, in mijn geval) spuugden op Load en Reload. Ik heb zelf nooit tot dat anti-kamp behoord. Ik begon toen juist met de klassiekers en heb nooit echt veel aandacht aan deze platen geschonken. Een aantal songs kende ik natuurlijk wel.

Duidelijk is dat de thrash hier echt weg is. Metallica vaart mee met de alt-rockbands van die tijd. Het geluid is nog steeds wel vrij zwaar, maar verder blijft het aanvoelen als een typische Metallicaplaat. Hetfield als brulboei met zijn typische maniertjes blijft onmiskenbaar. Het probleem is voor mij niet de koerswijziging, Er zijn aardig wat bands in hetzelfde genre waar ik graag naar luister. Metallica heeft bijzonder veel moeite om de kwaliteit van voorgaand werk vast te houden. Waar het eerder met gemak pakkende songs schreef, gaat dat hier duidelijk minder af. De andere kwaal van de band is de behoefte tot het vullen van de cd: lange songs en vooral veel nummers. Een Hero Of The Day of Ronnie heeft echt niks te zoeken hier.

Ander ding dat opvalt is dat James de enige is die er vol voor lijkt te gaan. Hij valt op met zijn persoonlijke teksten. Zingen over je moeder lijkt ook een beetje not done. Ik voel zijn verdriet en daar kan ik eigenlijk alleen maar waardering voor opbrengen. Jason lijkt weer effectief weggewerkt te zijn in het mixen, maar James draagt het album. Zonder hem, zou ik echt makkelijk kunnen zakken naar een enkele ster, want Hammett is onzichtbaar en Ulrich maakt het zich makkelijk met simpele drumpartijen. Until It Sleeps, Bleeding Me en, vooruit (ik houd echt niet van country rock) Mama Said zijn de beste songs, maar ook die halen de kwaliteit niet van weleer.


Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load

Kan mij ten dele wel vinden in het betoog van lennert. De heren hadden ten tijde van Load zoveel songmateriaal dat ze er wel over hebben nagedacht om er 1 album van te maken. Gezien de lengte van de songs, de hoeveelheid nummers en om lastige keuzes te vermijden werd hier al snel weer van afgezien. De kritiek op de lengte van de plaat kan ik mij voorstellen. Hoewel ik Reload een mindere plaat vind, meer rechttoe en rechtaan en minder avontuurlijk, hadden de heren er 1 plaat van kunnen maken.
Songs als Devil's Dance en Fuel van Reload vormen ijzersterke nummers, voor de afwisseling en de nodige power had het toegevoegd kunnen worden aan Load. Hetfield is trouwens wel degene die het meest in het oog springt ten tijde van deze 2 platen, de beste man is geen wereldzanger maar hij kwijt zich prima van zijn taak. Buiten enkele flauwe songs als Hero of the Day, Poor Twisted Me en Ronnie bevat Load wel enkele juweeltjes waarbij Bleeding Me eruit boven uit steekt.

Ik had het daar al met Lennert over. Eigenlijk zijn alle albums van Metallica aan de lange kant. Op de eerste platen valt dat alleen niet zo op, omdat vinyl gelimiteerder is qua ruimte dan de cd. AJFA is te lang, black album is erg lang (heb daar dan geen moeite mee, omdat ik het allemaal goede songs vind), Load en Reload omvatten 2,5 uur etc. Hardwired staat op twee schijfjes. Het valt me daar eigenlijk nog mee dat beide schijfjes niet tot de nok gevuld zijn. Metallica heeft al heel lang een probleem met het schrappen van materiaal.

In deze tijden van overvloed, individualisme, cd, mp3 en streaming, kunnen we als muziekliefhebber in sommige (te) lange gevallen 'het album' ook wel anders benaderen. Zelfs het minst gewaardeerde nummer van Load heeft in de statistieken op MusicMeter nog 7 stemmen als favoriete track. De meningen zijn verdeeld dus kan beter ieder voor zich nummers schrappen. Of het hele album mag ook.

Ik luister hem vrijwel nooit in één keer. Dat is teveel van het goede. Maar ik pak wel steeds verschillende uithoeken van het album. In die zin valt er best wat te beleven hier. Want in muzikaal opzicht pakt Metallica hier uit met vele kleurrijke muzikale fratsen. Bleeding Me en Outlaw Torn zijn voor mij wel de absolute uitschieters ofschoon Until It Sleeps daar ook wel tegenaan schurkt.

Ik sluit mij volledig aan bij lennert. Moest Metallica de 5 zwakke vernoemde tracks laten wegvallen was Load een prima album.

Het zijn er 6 ( zwakke) . Volgens de statistieken hier dan, die een duidelijke schifting tussen de 8 meest gelikete en de de andere 6 laten zien. Een mooie opmaat om dan dit zo te programmeren en ..play.