Metallica - Load (1996)

Op Kill 'm All is het weinig te bespeuren. Dat album is toch vrij veel monotoon gebeuk (prima als je daarvan houdt, maar ik vind dat weinig melodieus en interessant). Ride The Lightning heeft het een klein beetje meer naar mijn mening, maar dan voornamelijk door de ballads. En op Master Of Puppets begint het dan te komen, o.a. met het geweldige titelnummer.

Tuurlijk, zo zwart/wit bedoel ik het ook niet.

Tja, dat vind ik nou juist zo lekker.

Smaken verschillen natuurlijk, maar dit vind ik echt onbegrijpelijk. Alleen The Cure en Hero Of The Day vind ik wat minder.

Kan ik niet goed beoordelen, maar ik vind het verschil tussen Load en The Black Album minimaal als je het vergelijkt met de eerste twee albums. Dus dat de koers met dit album zo radicaal is omgeslagen, dat zie ik niet zo.

Dat bedoelde ik ook een beetje te zeggen. Het voldeed niet meer aan het verwachtingspatroon van de fans, het werd (inderdaad) wat meer mainstream, en daardoor hebben denk veel mensen niet echt hun best gedaan voor dit album (om het goed te vinden).

Het duurt me ook veel te lang dit album, ik had liever een album van een uur en dan de beste nummers van Load en Reload, dan twee van die wat mindere albums. Wat ik dan wel weer een goed album vind is St. Anger en die wordt nog veel meer verguisd dan Load.

Ja, dat ben ik wel met je eens.

Dat kan zijn. Ik ben net te weinig fan om dit soort dingen te weten. Maar dat is dan toch meer aversie tegen de band zelf dan tegen het album.
Of, zoals ik net al aangaf, een flink aantal oude fans heeft waarschijnlijk minder moeite gedaan voor dit album.

Noted. Ik geef toe dat ik geen uitgesproken metal-fan ben. Ik heb het in het verleden wel allemaal geprobeerd (Megadeth, Exodus, Slayer, etc.), maar echt fan ben ik nooit geworden. Wel schurk ik er vaak een beetje tegenaan.
Maar in principe ben ik toch meer van de rock (Stones, Black Crowes, Smashing Pumpkins, Soundgarden, Queens o/t Stone Age, Hives, etc.).

Ik vind Load ook beter, maar toch vond ik TBA ook goed.

En zo is het maar net.

Inderdaad, smaken verschillen.


Geforceerd schreef ik over Load, niet een radicale omslag. Maar The Black Album is natuurlijk wel een radicale commerciële omslag. Op Load zet zich dat moeizaam verder. De spontane creativiteit die er bij The Black Album nog leek te zijn mis ik hier.

Ik vind St. Anger in ieder geval niet slechter. Maar ook dat album heeft te veel zwak materiaal om de lange speelduur boeiend te houden.

Misschien heb je te weinig je best gedaan.

Touché!

Het zij de jonge snotneuzen vergeven. Van vroeger en de oorsprong en roots weten zij niets.

Metallica - No Remorse 1983 - YouTube

Wat doen roots ertoe als je 'No Remorse' gewoon niet mooi vindt (in de meeste brede zin des woords) en het merendeel van de nummers op '...And Justice For All' en 'Load' juist wel?
(Ik ben trouwens 42, is dat oud genoeg?)

Nou inderdaad. Metallica is ondertussen zo alomtegenwoordig geworden dat die geschiedenis allang geen vergeten kroniek meer is. In de tijd van het zwarte album, kwam je nog wel eens gasten tegen die verrast waren dat die plaat geenszins een debuutalbum bleek te zijn maar ook dat waren doorgaans doorgewinterde top 40-zwoegers die compulsief weigerden om ook maar een centimeter buiten de voorgekookte muziekkaders te kijken.

De arrogantie.

Het zou natuurlijk raar zijn als zo'n opmerking niet arrogant zou (kunnen) vallen.
Er was een tijd dat ik zelf snotneus was in de metal, inmiddels zie ik op mijn leeftijd heel wat onwetende apekoppen voorbij komen. Soms schud ik dan in stilte meewarig mijn hoofd. Soms plaats ik een opmerking. Maak je er maar niet al te druk over.

Als ik het zo lees, ben jij volgens mij diegene die zich druk maakt om mensen die niet zoveel kennis over metal in pacht hebben als dat jij zelf denkt te hebben.

Nee joh, zowel jong (snotneuzen) als oud (bejaarden) hebben gewoon hun charme en inbreng in de muziekwereld hoor. Maar ik mag soms graag een beetje stangen.

Een beetje humor is nooit weg, Buizen. Maar wat jij doet is gewoon vervelend. En het leidt af van de essentie, namelijk de muziek zelf.

Jij zegt het. Jij vindt dat.
Voor een topic waar bij vlagen meer dan een maand lang geen reacties meer zijn geplaatst leek me wat prikkeling niet verkeerd. Maar ik zal me voortaan bij analyserende intelligente diepgravende bespiegelingen over elk nummer op een album houden, met wat achtergrondinfo over de gekozen versterkers/gitaren etc. want daar lees je ook maar bar weinig over. Een duidelijke omissie.

"..de muziek zelf.." is veel meer dan een lijst nummers op een album en een vermelding over via welke audioinstallatie dit wordt afgespeeld.
Het is goed om over muziek (persoonlijke) verhalen te vertellen of te filosoferen. Namelijk.

Maar het is ook goed om te beschikken over het vermogen tot enige zelfreflectie.

Even mijn waardering opgeschroefd. Wat is dit een heerlijke (hard)rockplaat. Dus als we even de metal-metallica vergeten en dit zonder vooroordelen beluisteren blijft er wel degelijk een goed album over.

The House That Jack Built lijkt sterk op Black No. 1 van Type O Negative valt me nu op.

Vandaag weer eens beluisterd en ik ben toch wel te negatief over dit album. Zeker t/m Bleeding me vind ik het erg goed. The cure en wasting my hate gaan ook best. Met poor twisted me en Ronnie heb ik niet zoveel, maar de afsluiter is groots. Het is anders dan de eerste platen, geen thrash meer. Maar toch gewoon vrij goed in zijn soort. Verhogen dus die stem.

Bluesrock en Metallica, gaat dat samen? Mwa, ten dele. Het meest verguisde album van de band, althans, tot St. Anger zich aandiende in 2003, is met terugwerkende kracht helemaal zo slecht nog niet, maar heeft zeker tekortkomingen. Zo zijn veel songs aan de langdradige kant, mist de produktie de nodige stootkracht en valt er tekstueel niet veel te beleven. Goede tracks zijn er gelukkig ook, met King Nothing en Thorn Within als positieve uitschieters. Een jaar later gevolgd door het min of meer even goede Reload.

The House Jack Built

Heeft inderdaad voor mijn part voornamelijk te lijden aan overdaad, verder geen misse plaat. de grote verwachtingen speelden toenertijd zeker ook mee...

Load is als goede wijn

met een vleugje nostalgie

Dit is de eerste volledige plaat van Metallica die ik hoorde en heeft alleen daarom al enige sentimentele waarde voor mij. Ik kende de hits van The Black Album destijds al wel, maar die plaat schafte ik pas later aan. Toen vond ik het al een top album en dat vind ik nog steeds. Het was natuurlijk niet wat vele Metallica fans wilden horen, want geen metal, maar met songs als Bleeding Me (wat een meesterwerk, één van hun betere nummers wat mij betreft), Ain't By Bitch, King Nothing, Wasting My Hate en The Outlaw Torn kun je toch onmogelijk zeggen dat dit één van hun mindere platen is.
Ik vind Load (en in iets mindere mate Reload) een mooie afwisseling in hun oeuvre en een goed voorbeeld van een band die erin slaagt zijn stijl om te gooien zonder haar gezicht te verliezen. Want na 2 seconden Ain't My Bitch is het al duidelijk dat je met Metallica van doen hebt, terwijl de sound behoorlijk anders is dan op hun eerdere albums. Gedurende het hele album blijft dat zo, behalve misschien bij Mama Said, maar zelfs dat nummer vind ik best OK en een leuke vreemde eend in hun catalogus. Misschien was het beter geweest als b-kantje want Load duurt wel iets te lang. Ook Ronnie had weg gelaten mogen worden maar echt storen doet het mij niet. Want als geheel is Load gewoon weer een topper in de catalogus van Metallica.

Mooie recensie! Helemaal mee eens. Ik ben overigens ook dol op de vroege oude speedMetal-lica!

Ik ook hoor. Mijn ranglijst zou ongeveer als volgt zijn: Puppets, Justice, Kill, Load, Black, Magnetic, Lightning, Reload, Anger. Waarbij alles t/m Death Magnetic minimaal een 4 krijgt en alleen St. Anger een onvoldoende scoort. En Ride the Lighting alleen zo laag scoort vanwege de brakke productie.