Metallica - Load (1996)

Dit is mijn eerste cd van Metallica. Ik vond hem geweldig toendertijds (zo'n 3 jaar geleden). Gave nummers zoals Until It Sleeps, The House Jack Built en Poor Twisted Me vond ik geweldig. Metallica, dacht ik, dit is Metal met een grote M.

Nu zou ik dit eerder indelen onder Post-Grunge dan onder Metal. Toch blijft deze cd een van mijn "guilty pleasures". (Zeker) niet beter dan hun vorige werk, dat niet, maar toch 'makkelijker' om naar te luisteren.

Ik zag dat ik deze op 3,5 had staan maar ik gooi er maar een half puntje bij op

Omdat aan de vooravond van het verschijnen van Load met name de heer Ulrich zich al eens liet ontvallen dat Rocktallica een betere naam zou zijn voor zijn band, had ik ook geen thrashalbum verwacht.
Wat ik te horen kreeg, deed in eerste instantie mijn wenkbrauwen wel fronsen. Ook keek ik met gemengde gevoelens naar de gestalten die de begeleidende persfoto's vulden. Is dit Metallica?

Hoewel het, na het voor mij teleurstellende doch populaire black album, in de verwachting lag dat er op deze wijze voortgeborduurd zou worden, blijkt Load muzikaal toch veel interessanter te zijn dan zijn succesvolle voorganger.

In eerste instantie lijken het over het algemeen vrij eenvoudige rocknummers, maar de nummers zijn toch allemaal voorzien van enige eigenwijzigheid. Zo is er een slidesolo in opener Ain't My Bitch en er is een talkbox in The House That Jack Built. Single Until It Sleeps is met zijn ingetogen doch grimmige sfeer ook een bijzondere toevoeging aan de catalogus. En met Mama Said staat er zelfs een country ballade op het album.
Ik kan begrijpen dat er voor iemand die een metalalbum verwacht bar weinig van diens gading op staat. Desalniettemin hebben de nummers allemaal wel iets aardigs en avontuurlijks in zich die in de houdbaarheidsdatum van Load verlengen.

Het enige nadeel is de lengte van de cd. Die is behoorlijk en daardoor mist het album de nogige impact. Verder is het een prima plaat die Metallica medio jaren 90 op uiststekende wijze bestaansrecht gaf.

Nou verdraaid zeg, dat is inderdaad goed te horen. Ik vind het bepaald niet verkeerd klinken. Voor de aanhangers van de eerste vier trash- heavymetal albums, is deze hardrock/metal benadering wel even slikken. Vandaar volgens mij de veel te lage score van dit album hier op Musicmeter. In andere landen, zoals the UK en the USA wordt het album trouwens wel gewaardeerd. Er staan alleen al echt veel hele sterke nummers op. Ik noem even:
Ain't My Bitch
Until It Sleeps
King Nothing
Hero Of The Day
Bleeding Me
Mama Said
The Outlaw Torn

Wat een mooie muziek staat er ook tussen. Ook dat kan Metallica. Maar te soft wordt het nergens: altijd is er die power, stukken metal, die geweldige gitaarsolo's, de uitstekende zang, bas en drum. De pure klasse van Metallica.

Als je de Black Album kan waarderen, sla dan vooral dit Load niet over. En dus ook niet als je Alice in Chains graag opzet. En al helemaal niet als je van echt goede hardrock houdt. Zelf vind ik Master of Puppets ook geweldig, dus ook als je dat wat vindt kan dit een pure aanrader zijn!

Deze morgen had ik een gevoel bij dit album van “ach, waarom niet”. Laat varen, de oude glorierijke albums en beluister dit nog eens met een fris hoofd en zonder vooroordelen. De heren willen iets nieuws, nieuw imago (de foto’s van de groepsleden zeggen alles), nieuw hoesontwerp (blijft een lelijk gedrocht) en nieuwe muziek (minder “metal”, meer “rock”).

Het geluid volgt natuurlijk dezelfde lijn van voorganger The Black Album vermits Bob Rock weer aan het roer staat. Ik geef grif toe dat James Hetfield uitstekend zingt en dat gitarist Kirk Hammett het meer dan aardig doet, meeschrijven aan zeven nummers en regelmatig bevrijd uit het keurslijf van de obligate snelle wah-wah-solo. Lars Ulrich is ook content want veel hoeft hij niet te doen: de groove zetten en volgen. Opnieuw geen nummers van bassist Jason Newsted? Bij mij breekt de veer bij Cure en Poor Twisted Me, deze nummers roepen bij mij volgende gevoel op: “Bende lamzakken, konden jullie niet beter?" Gelukkig bezorgt Wasting My Hate een nieuwe dosis adrenaline, wat een prima afsluiter van dit album kon zijn maar… er komen nog vier nummers achter, pff. Soms lukt het, soms lukt het niet: het knikkebollen neemt aanvang. Soms is het doelloos rondkijken of gewoon een snelle poetsbeurt in de keuken.

Mooie nummers vind ik het snelle Ain’t My Bitch, het meeslepende Until It Sleeps en Wasting My Hate. Geeuwen deed ik bij de laatste vier nummers. Ik hoef het niet per se slecht te vinden omdat het anders is, ik hoef het ook niet goed te vinden omdat het anders is. De helft van de punten en een deliberatie, meer krijgen ze niet van mij.

"Load" is mijn favoriete Metallica album. Voornamelijk omdat Metallica de pure metal loslaat en meer naar de hardrock schuift. Op hun voorgaande titelloze plaat, ook wel "The Black Album" genoemd werden hier al de eerste stappen in gezet, maar op "Load" wordt dat concept verder uitgewerkt. Nog steeds zijn er de harde riffs, maar nu nog melodieuzer. En juist dat aspect spreekt me zo aan op "Load". Daarnaast heeft lead gitarist Kirk Hammett heerlijke effecten op zijn gitaar, die elke solo naar grote hoogte stuwt. Metallica probeert op "Load" iets nieuws. Iets nieuws dat de meeste metal puristen wellicht niet aan zal staan, maar ik ben er dol op. Het enige nummer wat uit de toon valt is "Mama Said". Dit staat mijn inziens veel te ver af van Metallica, al is de uitvoering best aardig, maar van mij had dit liedje er niet opgehoeven. Voor de rest louter toppers, waarbij met name de lang uitgesponnen liedjes "Bleeding Me" en het epische "The Outlaw Torn" de hoogtepunten zijn. En dan heb ik het nog niet over de heerlijke riff in "King Nothing" of het freaky gitaargeluid op "Ronnie". Met "Load" durft Metallica buiten de metal paden te lopen en dat werkt mijn inziens bijzonder goed. Jammer dat ze het niet door hebben gezet.

Je moet het maar durven, van Thrash Metal naar Hard Rock. Dit werd/wordt niet door alle Metallica fans in dank afgenomen. Ik heb het idee dat veel fans het al afkraken om het feit dat niet als Metallica klinkt en omdat het geen Thrash is. Geheel onterecht naar mijn idee.

Dit was het 2e Metallica album waar ik kennis mee maakte na “The Black Album” en toen ik het gemiddelde zag waren mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen. Maar wat schetste mijn verbazing? Het klinkt ontzettend lekker! De productie van Bob Rock is werkelijk top en ik vind het samen met ReLoad de best geproduceerde Metallica albums. Het album is erg bluesy van aard en er zijn zelfs wat Southern Rock invloeden te horen. Mede hierdoor een erg lekkere plaat om in de zomer te luisteren. Het gitaarspel is lekker melodieus en je hoort nu eens wat vaker wat Kirk Hammett aan het doen is.

Het album begint meteen lekker met Ain't My Bitch en de toon is meteen gezet. Een lekkere hard rock song en ideaal als opener. Een van de snellere nummers ook meteen van het album. In tegenstelling tot veel mensen hier vind ik 2 X 4 een sterk nummer. Het tempo gaat iets omlaag maar dit maakt het nummer niet minder interessant. Lekkere mainriff en goede gitaarsolo. Dan komt wat mij betreft een van de beste nummers van het album, namelijk The House Jack Built. Mooie stem van James Hetfield hier en gave talkbox solo! De opbouw is sterk en blijft mij ondanks zijn lange speelduur toch goed boeien. Vervolgens komt Until it Sleeps wat een beetje een buitenbeentje is. Het nummer klinkt anders dan de meeste nummers op Load en gaf mij in eerste instantie ook een verkeerd beeld van het album toen ik de clip bekeek. Desalniettemin is het een sterk nummer met persoonlijke teksten van James Hetfield.

Dan volgt King Nothing, een vrij cathy maar erg lekker nummer! Lekker diepe baslijn van Jason Newsted. Tevens ook een van de weinige Load nummers die tegenwoordig nog wel eens in de setlist terug komt. Hero of the Day begint eerst mooi ingetogen om uiteindelijk los te barsten. Best een apart nummer, maar ik vind hem zeker geslaagd. Mooie solo partijen ook van Kirk Hammett. Bleeding Me is een erg sterk nummer, mooie opbouw en James zingt erg overtuigend. Er zitten enkele zeer gave riffs in dit nummer en de gitaarsolo is ook niet mis. Voor mij 1 van de beste nummers van het album.

Tot zover een zeer sterke eerste helft van het album. Helaas wordt dit niveau niet vastgehouden. Cure weet mij moeilijk te boeien. Het refrein is wat flauw en het nummer in zijn geheel klinkt op de de een of andere manier niet erg lekker. Poor Twisted Me klinkt in eerste instantie wel lekker, maar is toch wat eentonig. Ik vind het effect wat James Hetfield op zijn stem gebruikt niet zo geslaagd, hier wordt het nummer niet beter door. Wasting My Hate daarentegen is een heerlijke korte rocker. Gave riffs en lekker hoog tempo, ik denk dat dit nummer het best goed live zou doen! Na een wat heavier nummer volgt er heuse country ballad, namelijk Mama Said. Nooit gedacht zo'n nummer van Metallica te horen, maar het is werkelijk een schitterende ballad. James stem en de elektrische gitaar van Kirk tijdens het refrein geven het nog meer een Southern Rock feeling.

Met Thorn Within wordt je weer wakkergeschud. Met dit nummer heb ik een beetje een haat-liefde verhouding. Soms vind ik het wel een lekker nummer, op het andere moment kan ik er wat minder goed naar luisteren. Al met al steekt het nummer wel goed in elkaar maar behoord dit zeker niet tot de beste nummers van Load. Ronnie begint met een lekkere gitaarriff maar weet de verwachtingen toch niet waar te maken. Denk dat het toch vooral komt door het iets wat 'makkelijk' refrein. Ook het gesproken stukje tekst van James is in mijn optiek niet zo geslaagd. Als verrassing op het eind is er het zeer sterke The Outlaw Torn. Wat een prachtig nummer is dit! Mooie opbouw met zelfs wat aandacht voor de basgitaar van Jason. Ook beide gitaarsolo's, waarvan de laatste door James gespeeld wordt, zijn zeer fraai. Echt een klasse nummer! En dan schijnt het nog eens een verkorte versie te zijn, snel maar eens even de lange versie zoeken.

Ondanks dat ik de 1e 4 albums van Metallica beter vind heb ik altijd een zwak voor dit album gehad. Ik vind de sound echt heerlijk, zeker in de zomerse dagen. Ik ben er van ovetuigd dat het album beter had gescoord als deze niet door Metallica was gemaakt. Niet alles is even sterk maar er staan veel goede nummers op en de plaat weet mij ondanks zijn lange speelduur goed te blijven boeien. Gewoon even niet aan de oude albums denken en genieten van deze alternatieve sound.

De 3 sterren gaan naar: The House Jack Built, Bleeding Me en The Outlaw Torn
Minste nummers: Cure, Poor Twisted Me en Ronnie

Een ruime 4*!

Qua muziek heeft Load weinig meer te maken met het Metallica dat een drietal uitermate sterke albums afleverde in de jaren ‘80. Toch vind ik dit album een interessant experiment, dat met name bij de eerste 6 uitstekende resultaten oplevert. Had het hele album volgestaan met nummers van het kaliber Ain’t My Bitch, 2x4 of Kind Nothing, dan had ik hier makkelijk vier sterren gegeven.
Helaas zakt Load op een gegeven moment in elkaar. Bleeding Me weet me niet over de gehele lengte te boeien, Poor Twisted Me en vooral Mama Said vind ik ook zwakke nummers. Met The Outlaw Torn wordt gelukkig nog wel weer goed afgesloten. Toch laat het zwakke tweede deel van Load een wat teleurstellende indruk achter, dat nog wordt versterkt doordat het album een behoorlijk lange zit is.

Waren een paar zwakke broeders weggelaten van dit album, dan had er meer ingezeten dan de 3½ ster die ik nu aan Load geef.

3.5*

Naar aanleiding van een kort berichtje dat ik hier een paar maanden terug heb achtergelaten, dacht ik dat een langere recensie wel op zijn plaats zou zijn voor dit kleine bescheiden net-niet pareltje van Metallica. (Ik overdrijf nu misschien wel een beetje )

Als ik nummers hoor als 'Bleeding Me', dat ik een goed nummer vind, denk ik 'zou Metallica niet zeer goed geluisterd hebben naar bands als Kyuss tijdens het maken van dit album?'

Verder inderdaad een iets te lang album, maar daar heeft opvolger Reload nog meer last van. En ik blijf deze plaat toch het meest onderschatte Metallica album vinden. Als je kijkt naar St. Anger, zie je dat de heren nog vééél slechter konden

Ongelofelijk dat 'Aint My Bitch' niet uitgebracht is als single, en 2x4 staat hier natuurlijk veel te laag...één van de beste nummers van dit album, samen met het eerder vermelde 'Ain't My Bitch', de epische, lekker meeslepende afsluiter 'The Outlaw Torn', 'Until It Sleeps', 'King Nothing', 'Hero Of The Day' en 'Bleeding Me'. Van 'The House Jack Built' kan ik ook genieten, maar duurt misschien net ietsje te lang.

Eigenlijk vind ik enkel 'Poor Twisted Me' een saai, nietszeggend nummer dat ze beter hadden weggelaten. 'Wasting My Hate' vind ik ook niet zo speciaal. Maar dat zijn dan wel meteen de kortste nummers, dus dat valt dan ook weer mee. Maar toch is het leuk om even te fantaseren dat ze deze nummers vervangen konden hebben door de 2 beste nummers van Reload: 'Fuel' en 'The Memory Remains', die waarschijnlijk in dezelfde periode zijn opgenomen.

'Thorn Within' en 'Ronnie' duren ook wel iets te lang eigenlijk, maar dat kan de pret toch niet echt drukken en een 3,5* is dan uiteindelijk toch wel net verdient.

Mijn blauwe sterretjes staan uiteindelijk bij het eerste en het laatste nummer, en het voor mij toch wel allerbeste nummer van deze plaat: 2x4.

ROCK ON!

Bluesrock en Metallica, gaat dat samen? Mwa, ten dele. Het meest verguisde album van de band, althans, tot St. Anger zich aandiende in 2003, is met terugwerkende kracht helemaal zo slecht nog niet, maar heeft zeker tekortkomingen. Zo zijn veel songs aan de langdradige kant, mist de produktie de nodige stootkracht en valt er tekstueel niet veel te beleven. Goede tracks zijn er gelukkig ook, met King Nothing en Thorn Within als positieve uitschieters. Een jaar later gevolgd door het min of meer even goede Reload.

De glans was er voor mij wel af na de eerste luisterbeurten van Load, inmiddels alweer ruim 20 jaar geleden. Ik was danig teleurgesteld in de band die nog niet zo lang daarvoor een drietal topplaten (Ride the Lightning, Master of Puppets en And Justice for All) had uitgebracht en daarna met het Black Album weliswaar was gas terugnam, maar nog altijd een prima indruk achterliet.

Je zou gerust kunnen zeggen dat mijn liefde voor Metallica behoorlijk bekoeld was geraakt, eind jaren ’90. De vrije val die de band vervolgens maakte met St. Anger, kon ik toen nog niet bevroeden. Inmiddels kan ik deze Load een stuk beter waarderen, maar het blijft een erg wisselvallig album waarvan de betere tracks wat mij betreft gecombineerd hadden moeten worden met die van Reload.

Metallica heeft goed geluisterd naar andere alternatieve rock/post-grunge bands, want die typische 90’s rocksound komt in veel tracks goed naar voren. Het album opent veelbelovend met Ain’t My Bitch en ook tracks als Until it Sleeps en Bleeding Me vond ik direct al OK, omdat ze goed aansloten op de alternatieve rocksound die toen gangbaar was. Als dit een beginnende band zou zijn geweest had ik er wellicht meer begrip voor gehad, want van Metallica verwachtte ik gewoon wat meer.

De wat rustigere songs zoals het countrydeuntje Mama Said ben ik door de jaren heen beter gaan waarderen. Dat geldt niet voor nummers als Cure, Poor Twisted Me en Thorn Within Me. Nooit eerder in de Metallica-discografie heeft het uitzitten van tracks mij moeite gekost, maar bij deze genoemde nummers is het een hele zit. Al met al een wisselvallig album dat nog wel beter is dan opvolger Reload, maar desondanks slechts bij vlagen overtuigt: 3*.

Load is een album dat ik nooit in mijn collectie heb gehad en vooral enkele malen bij een vriend heb gehoord die er echt dol op is. Ik heb het altijd meer gehouden op een album van 'momenten'. Als je er niet echt naar luistert werkt het prima als de soundtrack van Sons Of Anarchy, maar voor een actieve luisterbeurt vind ik het saai tot ergerlijk.

Ik heb in dat opzicht vooral te doen met Hetfield die er echt nog wel het beste van maakt met goeie teksten en lekkere zangpartijen (zij het wat karikaturaal met zijn vele 'oooh' en 'yeah' uitspattingen). De composities doen het hem voor mij gewoon niet, uitzonderingen daargelaten. Wel grappig dat Ulrich als hij op zijn meest basaal speelt, in ieder geval ook weinig fout doet. En dat de bassist nog steeds niet echt mee mag doen met de grote jongens.

De uitzonderingen zijn de songs waar James zijn hart leegstort. Ieder mens kan zich vereenzelvigen met de dood van een geliefde, dus Until It Sleeps en vooral Mama Said gaan er bij mij heel goed in. Laatstgenoemde vind ik als countryballad allereerst een echt FLINKE verbetering ten opzichte van een Nothing Else Matters die ik echt enorm zat ben. Country kan de absolute hel zijn, of het beste als het oprecht is, en Hetfield raakt hier helemaal de juiste snaar.

Maar goed, dan staan daar tegenover songs als Cure, Poor Twisted Me, Wasting My Hate, Thorn Within en Ronnie die ik bijvoorbeeld echt verschrikkelijk vind met die kabbelende, herhalende riffs. Nee, Load geeft me weinig muzikaal vuurwerk en moet het op momenten hebben van oprechte emoties zoals in eerder genoemde songs. Duurt daarnaast ook echt veel te lang. Benieuwd of het klopt dat van Load en Reload samen een degelijk album van een uur te maken is in dat opzicht.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load

Het is blijkbaar ok om te zeggen dat je Load goed vindt. Ik kan me nog goed herinneren hoe hele volksstammen (gefrustreerde pubers, in mijn geval) spuugden op Load en Reload. Ik heb zelf nooit tot dat anti-kamp behoord. Ik begon toen juist met de klassiekers en heb nooit echt veel aandacht aan deze platen geschonken. Een aantal songs kende ik natuurlijk wel.

Duidelijk is dat de thrash hier echt weg is. Metallica vaart mee met de alt-rockbands van die tijd. Het geluid is nog steeds wel vrij zwaar, maar verder blijft het aanvoelen als een typische Metallicaplaat. Hetfield als brulboei met zijn typische maniertjes blijft onmiskenbaar. Het probleem is voor mij niet de koerswijziging, Er zijn aardig wat bands in hetzelfde genre waar ik graag naar luister. Metallica heeft bijzonder veel moeite om de kwaliteit van voorgaand werk vast te houden. Waar het eerder met gemak pakkende songs schreef, gaat dat hier duidelijk minder af. De andere kwaal van de band is de behoefte tot het vullen van de cd: lange songs en vooral veel nummers. Een Hero Of The Day of Ronnie heeft echt niks te zoeken hier.

Ander ding dat opvalt is dat James de enige is die er vol voor lijkt te gaan. Hij valt op met zijn persoonlijke teksten. Zingen over je moeder lijkt ook een beetje not done. Ik voel zijn verdriet en daar kan ik eigenlijk alleen maar waardering voor opbrengen. Jason lijkt weer effectief weggewerkt te zijn in het mixen, maar James draagt het album. Zonder hem, zou ik echt makkelijk kunnen zakken naar een enkele ster, want Hammett is onzichtbaar en Ulrich maakt het zich makkelijk met simpele drumpartijen. Until It Sleeps, Bleeding Me en, vooruit (ik houd echt niet van country rock) Mama Said zijn de beste songs, maar ook die halen de kwaliteit niet van weleer.


Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load

The Black Album deel II, alleen nog iets meer rock'n'roll.

Zo'n kwart eeuw na dato ook es geprobeerd. Aanvankelijk nog net zo goed te doen als zijn voorganger, m.u.v. het mindere 'King Nothing', maar na 'Hero of the Day' wordt het allemaal wat minder, met 'Mama Said' en 'Thorn Within' als dieptepunten, en 'Ronnie' en de afsluiter als relatieve hoogtepunten. De plaat had dus van mij een stuk korter gemogen en dan was het cijfer wel hoger geweest, maar al met al is het me nog goed meegevallen.

***.

Een album dat in mijn herinnering slechter was dan in werkelijkheid. Er staan wel wat nummers op deze plaat waar Metallica best trots op mag zijn. Het is jammer dat de band deze nummers vandaag zo weinig ten hore brengt.
De voornaamste redenen waarom de plaat als minder beschouwd wordt:
- Het verlaten van de klassieke metal. Deze plaat verbleekt bij de eerdere platen van de band.
- De plaat is een (te) lange zit. Te veel nummers zijn oninteressant.


'Ain't My Bitch' en 'The House That Jack Built' (en in mindere mate '2x4') zorgen voor een stevige opening van het album. Verwacht echter geen Blackened of Battery, al horen we eigenlijk te stoppen met die vergelijkingen.

Dan volgen de singles: 'Until it Sleeps' is top. 'King Nothing' vind ik wat minder. 'Hero of the Day' is het meest poppy nummer van de plaat én een van mijn favorieten.
'Bleeding Me' is nog zo'n verborgen pareltje. Misschien had het toch iets korter gemogen?

Daarna volgen een aantal nummers die het niveau van de plaat omlaag halen. Ik heb het al eerder gezegd, en ik zeg het opnieuw: men had deze nummers moeten vervangen door de beste nummers van 'Reload'. Op die manier had men een plaat gehad die over de hele lengte de moeite waard was.
Cure, Poor Twisted Me, Thorn Within, Ronnie kunnen zonder probleem weggelaten worden.
'Wasting My Hate' is het enige nummer dat wel noemenswaardig is. 'Mama Said' is voor mij een twijfelgevalletje. Ik weet zelf niet goed wat ik moet aanvangen met dit nummer.

Afsluiten doen we met het beste nummer van de plaat: The Outlaw Torn.
Vorig jaar brachten ze die voor het eerst in jaren nog eens live: Metallica: The Outlaw Torn (Mannheim, Germany - August 25, 2019) - YouTube

Zet je vooroordelen opzij, vergeet dat het over Metallica gaat, en geef deze plaat nog eens een kans. Je zal een aantal nummers (her)ontdekken.

Naar aanleiding van het verschijnen van de laatste Metallica-plaat toch maar eens teruggegrepen naar deze om te kijken hoe die zich verhouden in mijn beleving. Wat blijkt: ik loop anno 2023 veel warmer voor de blues/country/hardrock-sound van Load met al haar creatieve uitspattingen en uitstapjes dan voor de monotone aanpak tot harde metal die de heren vooral op de laatste 2 platen hebben gehanteerd.

Om maar één voorbeeld te noemen: Mama Said is een heel vreemde eend in de bijt in de catalogus van deze groep, maar wat een bloedmooie breekbare akoestische ballade is het toch met die weemoedige slidegitaren en de kwetsbare teksten van James naar zijn overleden moeder.

Ja, deze plaat gaat langer door dan goed voor haar is. Maar de eerste helft kent als je het mij vraagt eigenlijk geen enkel écht zwaktebod, en zelfs een schitterend ondergewaardeerd hoogtepunt in Bleeding Me. Zelfs het wat minder geïnspireerde songmateriaal op de tweede helft vind ik nog gemakkelijker af te luisteren dan de latere platen omdat het productiegewijs erg goed is ingevuld door Bob Rock, die goed wist hoe je deze band groots en dynamisch moest doen klinken. Getuige het tweede grote ondergewaarde hoogtepunt, de mastodont The Outlaw Torn die het geheel mag afsluiten.

In vergelijking met de eerste vijf platen van werd dit album destijds volledig verguisd. Ik geef de schuld aan foute verwachtingen vanuit het grote publiek (Metallica die geen metal speelt, kan toch niet?!) en de bizarre keuze van de groep om plots met korte kapsels, make-up en nagellak voor de dag te komen. Spijtig, want daardoor kon de gemiddelde fan anno 1996 waarschijnlijk kop noch staart aan dit album krijgen bij de eerste luisterbeurt. Voor de luisteraar met een open geest en een affiniteit voor andere muziekstijlen valt hier namelijk meer dan genoeg te genieten. En als je het vergelijkt met de laatste vier platen (anno 2023) dan bleek deze achteraf nog helemaal zo slecht niet te zijn.

Mooie recensie! Ik sluit me daar graag bij aan, Load was altijd erg onder gewaardeerd. Toch merk je dat de meningen over dit album al enige tijd aan het draaien zijn. Er staan diverse klassiekers op die het luisteren anno nu nog steeds meer dan waard zijn. Je noemde al mooie voorbeelden daarvan, Mama Said is een van mijn Metallica favorieten allertijden zelfs. De destijds op MTV steeds terugkerende clip van Until it sleeps staat me ook nog altijd bij. Volgens mij komt er net als voor MOP, AJFA en Black album weer een special edition uit van Load én Reload dit keer. Die ga ik zeker aanschaffen als het zover is.

Load is een album waar je eerst aan moet wennen zo na The Black Album. Eigenlijk is er nog maar weinig metal waar te nemen en worden we een mix aan stijlen voorgeschoteld, zelfs wat blues en country? What the hell?! in eerste instantie wel te begrijpen dat de fanbase hier verbaasd over was. Vroeger kon ik zelfs het ongenoegen erover wel begrijpen, het album pakte mij ook niet. Echter, wie had nog verwacht dat Hetfield zijn longen uit zijn lijf zou schreeuwen na al die jaren? Dat zat er sowieso al niet meer in, een andere weg inslaan was dan ook nodig ieder geval qua vocals.

Het waarderen van het album begon voor mij door Bleeding Me en The Outlaw Torn, dit zijn favorieten van mij gebleven en doen niet veel onder voor hun oudere materiaal, al klinkt het behoorlijk anders. Hetfield zingt hier uitermate prima, ook zitten ze instrumentaal goed in elkaar, al had het bijna soort jamachtige aan het einde van The Outlaw Torn niet per se gehoeven. Door de jaren heen ging opvallen dat de 1e 6 tracks toch ook niet verkeerd waren, wat heet, best goed uitgevoerde rock. Where's your crown king nothing? De metal kroon was Metallica hier wellicht kwijt, hun positie als goede muzikanten met lef werd wel bevestigd. Het is namelijk menig metalband niet gegeven om een nummer als Mama Said op een plaat te zetten. Hetfield schreef al vaker over de relatie met zijn ouders, maar niet zo direct en persoonlijk als hier denk ik zo - I need your arms to welcome me, a cold stone is all I see.

Als je los kunt laten dat het Metallica is, en wat ze hiervoor hebben uitgebracht, kun je wellicht gemakkelijker concluderen dat het gewoon een uitstekende plaat is. Dat gezegd hebbende, maak in mijn ranking dit vergelijk wel, en komt Load net onder de 1e 5 albums terecht. Dit heeft dan meer met persoonlijke voorkeur te maken dan een gebrek aan kwaliteit. Omdat niet alle tracks echt even sterk zijn, houd ik het ook op 4,5 sterren en geen 5.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All
6. Load

Metallica gooit hier de Thrash Metal volledig uit het raam en stapt over op de toegankelijkere invloeden van Blues, Country en Hard Rock. Daardoor is het allemaal wat behapbaarder, wat langzamer, minder intens, toegankelijker en commerciëler. Wat ze echter niet uit het raam gegooid hebben is de lengte, die hebben ze nog verder opgevoerd zelfs... Wat helaas ook een standaard zou blijven.

Load is een album wat ik nooit echt goed beluisterd heb. Maar nu ik dat wel doe realiseer ik me des te meer dat de Metallica van Ride the Lighning en Master of Puppets echt verdwenen is. Want de kwaliteit, intensiteit en muzikaliteit die ze toen ten gehore brachten is hier nergens te vinden. De plaat begint nog best ok met een paar leuke nummers. Maar het steekt nergens boven het maaiveld uit. En dat is voor een Band als Metallica toch wel triest eigenlijk. Want ze zijn dan misschien wel de grootste van de Big Four, maar hier blijkt maar weer dat ze grandioos achterlopen op muzikaliteit en compositie technische kwaliteiten. De gemiddelde rock band uit die tijd levert dezelfde nummers af als Metallica en als de meer populaire bands erbij gehaald worden schiet Metallica toch echt te kort.

dat zou een minder groot probleem zijn als het album de helft korter was geweest. Dan was het allemaal wat meer to the point geweest. Maar zoals ondertussen wel blijkt kunnen de heren geen harde keuzes maken om nummers weg te laten. En dan blijkt dat ze oorspronkelijk nog meer nummers voor de plaat hadden... Het doet me huiveren voor Reload.

De nummers zijn nietszeggend, niet interessant en kabbelen teveel voort. Anthrax koos voor een duidelijkere Grunge stijl en weet daarin tenminste een pakkend en stevig album af te leveren. Megadeth toont flink wat creativiteit en kunde door ook met een commerciëlere insteek sterke sprekende en pakkende nummers af te leveren. Metallica komt niet verder dan middelmaat. (Slayer blijft Slayer, die zijn hun eigen genre onderhand)

Ik ben weinig positief en dat komt vooral door de telleurstelling dat ze zo ver afgegleden zijn. Het voordeel is dat de nummers niet irriteren, maar het is niet een album wat ik nog eens ga beluisteren.

1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load