Yes - Close to the Edge (1972)

En verweesd bleven de Yes fans achter.

Ik ga ook niet stemmen op dit album, omdat ik het te weinig beluisterd heb waardoor ik het niet goed genoeg ken. Op de 1 of andere manier staat de sound en de sfeer mij niet aan. Tenminste nu nog even niet.

@Hans Brouwer: Nee geef mij dan maar Coldplay.

Ja, dan kun je het inderdaad best nog even opbergen. En waar je muzikale zoektocht je mag brengen, vergeet niet dat vele Yes fans ook Pink Floyd en King Crimson fans zijn. De creative, avontuurlijke bands, zeg maar.

Ik zou zeggen: Probeer eens Going For The One of Tormato. (en nee, de laatste is echt niet zo slecht als velen willen doen geloven!)

Beiden zijn een stuk hapklaarder dan het vroegere werk.

Ik vond Tormato nochtans behoorlijk onmogelijk om te eten.

En daarna werd het een groot Drama!

Toch heeft Kaztor wel gelijk.

Ik kan mij er niets bij voorstellen, maar wie Close to the edge moeilijk kan uitzitten kan wellicht meer met Tormato of nog beter Going for the one.

Of misschien dat toch de eerste twee (Yes, Time and a word) goed liggen, echt albums die ten onrechte weinig worden genoemd

Op de compilatie Yesterdays staat het beste van de eerste twee cd's plus America. Lijkt me ook een goede optie.

The Yes Album (1971) lijkt me een goed instapalbum.

Voor iemand die moeite heeft met Close to the Edge is Going for the One ook geen gemakkelijke hap, op een paar nummers na.

Ricardo, dat had je nou beter niet kunnen zeggen .

Is maar een geintje man. Maar dit album smaakt me gewoon nog niet maybe later, who knows.

Ricardo, dat begrijp ik natuurlijk ook wel. Je weet het, ik heb het beste met je voor. Wat zou ik kunnen doen om de ongekende schoonheid van "Close to the Edge (1972)" tot je te laten doordringen

Ik vind hier nergens terug wat als beste song van dit album wordt gezien. Ik neem aan dat dit And you and I is,
Wat ik mij afvraag of dit het beste nummer van Yes is.

Oef, dat wordt lastig om tracks van Yes met elkaar te vergelijken.
And You and I (schitterend inderdaad) kun je als een song zien, maar bij het beste van Yes denk ik ook aan lange werken zoals het titelnummer van dit album, en Awaken op Going for the One.

Omdat het album maar 3 tracks heeft, kunnen we geen favorieten aanvinken. Maar wat mij betreft hoort zowel Close to the Edge als And You And I tot het beste wat Yes gemaakt heeft.

Ten tijde van Close To The Edge, Tales en Relayer schreven Yes niet echt songs maar epen.

Close To The Edge is live nog beter dan de albumversie!

Uiteindelijk toch wel mijn favoriete Yesplaat . Een waar avontuur . Het titelstuk blijft een geweldige ontdekkingsreis in de mogelijkheden van progessieve muziek . De ruim 18 minuten zijn nog altijd een verademing .

Die driedubbele is de enige Yes plaat van toen die ik niet heb. Ik ben altijd een grote voorstander geweest van de studioplaat. Ik beschouw de studio versie als het origineel.

YouTube - Yessongs - Close to The Edge Part 1

Maar deze: YouTube - Yes - Close To The Edge [Live] pt. 1/2
Damn!

Is 3 sterren dan wel voldoende, Chevy? Aangezien Close to the edge in ieder geval al vast de helft van het album vult, Siberian Khatru naar mijn smaak nóg beter is en ook And you and I van ongekende schoonheid is?

Opgeteld bij de weergaloze opnamekwaliteit van de digitale remaster en geweldige bonustracks (hoewel het eigenlijk niet mag meetellen), maken dat er eigenlijk zelfs te weinig sterren zijn te vergeven, bij een maximum van 5.

Dus 3*** lijken mij ietwat aan de zuinige kant.....

Het gaat hier nu om het album en niet om de live-uitvoering(en). Dit is echt niet het eerste album waarbij ik val over het feit dat een live-uitvoering zoveel beter is dat ik het origineel niet meer zo goed kan waarderen als ik normaal zou doen.

Wat ben jij toch een rare gast, chevy.

Omdat?

De redenering 'live is het nummer veel beter dus ik trek punten af van het origineel' vind ik ook heel bijzonder.

Dus had er geen live-album geweest, dan zou de waardering voor Close to the edge (beduidend) hoger hebben gelegen.

Is Close to the Edge inderdaad live beter dan de versie van dit album? En wat te doen bij meerdere live-versies, er staat ook een mooie op Keys to ascension 2 (Yes heeft heel wat livewerk nagelaten voor het nageslacht)?

Ik vind het niet beter. Live geeft vaak wat meer spektakel maar als je daar een beetje doorheen prikt blijkt het origineel vaak erg vernuftig gemaakt. Geldt voor mij ook voor Close to the edge, alle live-enthousiasme van de band op het podium ten spijt.

Ik zeg niet dat ik zo beredeneer. Ik zeg alleen dat ik bepaalde live-uitvoeringen beter vind. Hierdoor krijg ik het gevoel dat ik iets mis bij het origineel. Een beetje hetzelfde als eerst het origineel zien en daarna een re-make. De kans dat je ze niet gelijkwaardig vindt, is heel groot, omdat je immers weet wat je mist.

Vergeet niet dat goede live opnames vaak met jaren 90 of nog betere opname techniek gemaakt zijn. Persoonlijk vind ik de originele Close to the Edge ook minder mooi dan bijvoorbeeld de versies op KTA2 of Symphonic Live. Dit komt gedeeltelijk omdat ik bijna 15 jaar na het origineel geboren ben, en ik dus alles met "jaren 90" oren beoordeel. Om vergelijkbare redenen kan ik bijvoorbeeld het album Aqualung van Jethro Tull niet pruimen vanwege de geluidskwaliteit, maar er staan echt wel een paar goede nummers op dat album (bijv My God), die in andere uitvoeringen wel "goed" zijn.

Uiteindelijk luister ik bijna nooit naar het album Close to the Edge, maar erken ik wel dat zeker de titelsong een meesterwerk is.

Wauw! Dit is nou echt zo een plaat waar ik al jaren naar op zoek was, maar ik wist niet dat ie bestond. Vanaf seconde één kwam de muziek recht op me af, en dan was het daar: een speels overkomende brok progressieve rock dat echt overal heen vliegt en het geluid klinkt heel eigen. De drummer maakt vooral het titelnummer voor mij interessant met zijn vele verschillende ritmes en de zanger heeft echt zo een stem waar je aan moet wennen; en dat vind ik dan vaak de betere. Vooral het titelnummer en Siberian Khatru doen me goed. Hier blijf ik even een tijd naar luisteren.

Na deze een hele tijd niet meer gedraaid te hebben zette ik hem maar weer eens op en ik gun hem nu toch echt een plaatsje in mijn top 10.

Heel knap hoe hier een compleet eigen wereld geschapen wordt. Als ik deze luister ben ik eventjes niet meer op deze aardbol, maar maak ik een reis door de speelse wonderen wereld van Yes.

Ik moet nu gewoon absoluut meer van deze band opzoeken en ik denk dat ik begin met Tales from Topographic Oceans of Relayer.

Das wel gelijk het zware werk. Persoonlijk ben ik helemaal weg van Relayer, maar deze ligt wel wat zwaarder op de maag.

Fragile komt m.i. het dichtst in de buurt van CTTE, dus misschien is dat een betere stap of misschien Going for the one.

Ach wat lul ik nou, ik zou gewoon alles tm GFTO proberen.