The Strokes - Angles (2011)

Is This It was indertijd natuurlijk een album waar een hoop over te doen was. Samen met de Black Rebel Motorcycle Club werden ze binnengehaald als zijnde de redding van de rock and roll. Nu heb je dat soort bandjes om het jaar wel weer, dus met dat soort kreten kan ik niet veel.
Een lekker rockplaatje was het wel. Toen het net uit was veelvuldig gedraaid en daarna werd de waardering toch wel wat minder en kon ik het beter op waarde inschatten: Is This It was gewoon een heerlijk rockplaatje zonder al te veel pretenties (ook al hebben ze de schijn wat tegen op dat vlak).
Room on Fire en First Impressions of Earth vond ik wat geforceerder, niet slecht, maar het onbevangen speelplezier ontbrak een beetje leek het wel.

En dan hoor ik opener Machu Picchu van dit nieuwe album en dan komt dat geforceerde weer naar voren. Leuk nummertje hoor, maar ik herken de stem van Julian nauwelijks terug.
Gelukkig komt het ongecompliceerde gevoel terug op Under Cover of Darkness. Het is even opveren, want daarna kakt het toch weer wat in. Ik weet ook niet altijd wat ik van het stemgeluid van Cassablancas moet vinden.
Toch ervaar ik hetzelfde als bij de vorige twee albums: ondanks dat het hier en daar wat wringt, klinkt het toch allemaal weer catchy en kan er best gesproken worden over een leuk rockplaatje.
Of die term genoeg is voor een band van het formaat The Strokes valt te betwijfelen, maar misschien moeten we gewoon niet meer van ze maken dan het is.

Angles is leuk, heeft z'n momenten en heeft ook van die schouderophaalnummers (You're So Right).
Voor nu fijn om weer even wat Strokes te draaien; het zal daarna wel weer snel bij zijn voorgangers in een wat donker hoekje van de kast belanden.

Het leuke bandje the Strokes kwam 10 jaar geleden vrijwel uit het niets met het meesterlijke debuutalbum is This it. Het album was een revolutie, het was nieuw. Veel bandjes gingen klinken als The Strokes. Na het mega-succes volgde twee iets mindere album (Room on fire (2003) en First impressions on earth (2006)). Daarna werd het even akelig stil rondom de band, maar na 5 jaar is de stilte verbroken en is er dan eindelijk een nieuw album van the Strokes.

Wat kunnen we verwachten van een nieuw album van the Strokes? Weet je wat het is? De band maakte in 2001 het meesterwerk, this is it, dat een van de beste albums was van de afgelopen 10 jaar. Maar na het meesterlijke debuutalbum, het hoogtepunt uit de band zijn carrière volgde twee mindere albums als ze de ‘Strokes-lijn’ doorzetten valt Angels tegen. Na First Impression on Earth verdween de band 5 jaar uit beeld. Even waren er twijfels, toen er een (geflopt) soloalbum van Frontman Julian Casblancas uitkwam, of er nog wel nieuw materiaal van de band uit zou komen. De band verbrak begin vorig jaar de stilte door aan te kondigen dat ze bezig waren aan hun 4de studioalbum. 5 jaar had de band de tijd om een album in elkaar te knutselen,

Laten we beginnen bij het begin. Wat een afgrijselijke albumcover. Angels komt nu al in aanmerking om de lelijkste albumcover te worden. Van de cover moeten ze het iniedergeval niet hebben...
Angels telt een geniaal nummer. Single Under Cover of Darkness kende we al even, en we kunnen nu wel stellen, hij is fantastisch! Is this it wordt met de eerste single geëvenaard. Opener Machu Picchu en Call me back zijn ook leuk. Jammer is dat daartegenover ook een hele hoop matige nummers staan. Voor Strokes begrippen zijn bijvoorbeeld de nummers Life is simple in the moonlicht, two kinds of happiness en Games van een zwak niveau.

Helaas hebben we het nog niet gehad over het dieptepunt. De licht-verveelde-stem van Julian Cassablancas is nauwelijks herkenbaar en dat werkt niet in het the Stokes. You’re So right klinkt als een hele slechte Radiohead parodie. Het nummer is voorspelbaar en irritand, wat al meteen bij het vierde nummer het niveau van Angles erg onderuit haald.

Weet je wat het is, veel mensen hopen dat er nog een Is this it komt. Die komt er niet. Het zou ook niet goed zijn geweest als the Strokes 4x IS This its hadden gemaakt, dan was de 'echte' is this it niet zo bijzonder geweest. Wel mogen we bij the strokes hopen op een album dat this is it weet te evenaren, zeker als er 5 jaar de tijd voor is geweest. En dat is Angels niet geworden.
Angels weer me eigelijk ook niet positief te verassend. want na This is it hebben the Strokes (op een paar leuke singels na) me alleen maar teleurgesteld. Ook al vind ik het een leuke en simpathieke band, Angels doet me vrij weinig en is voor mij het dieptepunt uit hun carrière. Helaas.

Van: http://daanmuziek.blogspot....

The Strokes - Angles

Na 5 jaar komen The Strokes weer terug met een nieuw album, genaamd Angles. De vraag is of ze na 10 jaar de frisheid van hun debuut nog hebben.
Die vraag is moeilijk te beantwoorden, The Strokes laten namelijk een ander geluid horen. Dat andere geluid klinkt al meteen door in het eerste nummer, Machu Picchu, dat leunt op een zeer sterke electrobeat, het nummer neigt dan ook erg naar pop.
Het prijsnummer volgt meteen daarna. De fans van The Strokes waren al zeer enthousiast van dit nummer wat natuurlijk hoge verwachtingen schopt voor dit album. Under Cover of Darkness, de single, kan met recht één van de beste Strokes-nummers genoemd worden. Een herkenbare riff aan het begin en Casablancas die er daarna overheen komt. Casablancas weet zich moeiteloos door alle fijne en aanstekelijke riffjes heen te wringen.
Het album kenmerkt zich door een zeer sterke A-kant met Two Kinds of Happiness en Taken for a Fool als eveneens erg sterke nummers.

Op kant B is er meer ruimte voor experiment. Zo klinkt op het geslaagde Games ook weer een stevige beat en hoewel de gitaren nooit helemaal weg worden gegooid leunt dit nummer erg op de electronics.
Call Me Back is een rustig nummer en zo hebben we The Strokes nog niet gezien. Na anderhalve minuut lijkt er een wending in het nummer te komen maar het blijft rustig. Misschien geeft dit nummer zich pas na veel luisterbeurten prijs maar vooralsnog klinkt het als een misser.
Gratisfaction is een vrolijk nummer en The Strokes pakken de draad weer op. In dit nummer klinken de synthesizers door net als in Metabolism, met Metabolism heb je ook meteen het beste nummer van de B kant. Vooral Julian Casablancas steelt de show, hij laat even zien hoe mooi hij kan zingen. Het gaat van ingetogen naar uitbundig en dat gaat allemaal helemaal vloeiend, een heel knap nummer.
Het laatste nummer sluit een sterk album af en Life Is Simple In the Moonlight doet dat met stijl. Een laidback intro, goed refrein en op het einde heel fijn gitaarspel. Dit mag ook in het rijtje topsongs van The Strokes geplaatst worden. Het album duurt maar 34 minuten en dat is een goede lengte, want bij The Strokes hoort het motto: Kort maar krachtig.

We kunnen concluderen dat The Strokes het nog lang niet verleerd zijn en als ze nummers als Under Cover of Darkness, Life Is Simple In the Moonlight en Metabolism blijven maken kunnen ze nog heel lang mee. Dit is een opvallend goed plaatje die ruimte biedt voor experiment maar anderzijds ook genoeg kwaliteit biedt. De hoes geeft de kruising tussen The Strokes en de jaren 80 pop die op dit album te horen is perfect weer.

4*

Artistieke meningsverschillen. Dat is volgens de bandleden zelf de reden waarom deze plaat er pas zo laat komt (volgens sommige bronnen scheelde het niet veel, of deze plaat had er helemaal niet geweest). Elk bandlid had zijn handen vol met zijprojecten, waarvan ik eigenlijk weinig heb opgepikt. Gebrek aan interesse, denk ik. Begin dit jaar dan toch maar eens The Strokes herontdekt, en buiten hun debuut (een topper in mijn ogen) hebben ze twee matige platen afgeleverd. Daar wordt nu een derde matige plaat aan toegevoegd.

De eerste twee nummers laten nochtans niet het beste, toch terug een wat betere plaat verhopen. De 'Is This It'-kwaliteit hoor ik er echter niet in terug. Die snedigheid is helemaal weg, maar goed, dat was tien jaar geleden, en dit is nu. Waar Casablancas het grotendeels voor het zeggen had op de drie eerste platen, hebben de andere bandleden nu ook meer inspraak gekregen. Het resultaat is een mengelmoes, onsamenhangend, van verschillende stijlen en probeersels. The Strokes klinken hier niet als een band, maar als een groep individuen, die hun eigen zin doen.

Na die eerste twee songs hebben we het eigenlijk grotendeels gehad, met als aangename uitzondering 'Taken For A Fool'; zo wil ik The Strokes horen spelen. Heerlijk relaxed, een meer dan aangename melodie uit de gitaar halend. Af en toe wil ik nog wel eens meeneuriën met één van de nummers op deze plaat, maar buiten de drie nummers die ik nu heb aangehaald, staat er jammer genoeg niets meer op dat echt noemenswaardig is. En dat is erg jammer..

'Angles' is een plaat met een treffende titel; er wordt vanuit verschillende hoeken gekeken naar muziek, er worden verschillende ideeën en manieren van aanpak geopperd, maar dat leidt niet tot een goeie, samenhangende plaat. Alle goeie bedoelingen ten spijt, want die zijn zeker wel aan het maken van deze plaat voorafgegaan, is dit een kleine teleurstelling. Ik schrijf The Strokes echter nog niet af voor de toekomst; ze zijn een nieuwe weg ingeslagen, en moeten duidelijk nog wennen aan die nieuwe weg. Maar een nieuwe weg biedt niet zelden nieuwe mogelijkheden, en het zou mij bijgevolg niet verbazen mocht deze band ooit nog eens met een erg sterke plaat voor de proppen komen.

2,5 sterren

Het eerste album van the Strokes geschreven door the Strokes, zo kunnen we lezen in het boekje geleverd bij de cd. De voorgaande albums werden goeddeels door Julian geschreven.
Nu heeft Julian alleen de vocals geschreven, ingezongen en naar de rest gemaild. Ze waren dus niet samen om het album op te nemen.
Waarom er voor deze benadering is gekozen weet ik niet. De overige bandleden hebben deze mogelijkheid blijkbaar aangepakt om wat te experimenteren met oa electronica.

Ik ben behoorlijk weg van het stemgeluid en de manier van zingen van Julian en the Strokes in zijn algemeen. Toch is dit naar mijn mening de minste Strokes plaat tot nu toe.

Under Cover of Darkness steekt met kop en schouders boven de andere nummers uit. Wat een geweldig goed nummer. Afwisselend, melodieus, goede solo en fantastische zanglijn. Laat dit nou ook het nummer zijn dat het meeste in lijn ligt met het bejubelde debuut.
Chronos omschreef perfect de stijl van het debuut en in mindere mate de opvolger. 'Nonchalante, onverschillige rock met een scherp randje'. Het liefst een beetje gruizige productie.

Toch vind ik de nummers in de 'nieuwe stijl' ook vaak meer dan geslaagd. Machu Picchu is ook gewoon een super ctachy nummer met wat electronica toegevoegd.

Van een minder nummer als Two Kinds of Happiness kan ik toch wel genieten door de snelle stukjes. Hier vind ik de zang wel minder. You're So Right is een nummer waar ik helemaal niks uit kan halen. Het nummer heeft geen goede opbouw of leuke melodie.

Taken for a Fool is weer een catchy nummer zoals we gewend zijn van ze. Geen experiment, wel leuke riffjes en melodieuze zang. Hetzelfde geldt voor Gratisfaction.

Games is een beetje apart nummer met een soort van eighties feel. Ik vind het best wel een lekker nummer. Het is alleen even wennen van een band als the Strokes dat er een synth wordt gebruikt ipv gitaren. Lekker die uithaal van Julian op het eind.

Wat opvalt aan Call Me Back is dat er helemaal geen drums zitten in het nummer. Het is een rustig nummer dat me wel ligt ondanks de vreemde stukjes waarin Julian met de gitaar mee lijkt te fluisteren. Het is weer vooral de zang dat het nummer leuk maakt.

Metabolism knalt er meteen in en doet me denken aan Juicebox hoewel laatstgenoemde stukken beter is. Niet dat Metabolism geen goed nummer is, integendeel. Juicebox is gewoonweg fenomenaal. Dit nummer had goed op First Impressions of Earth gepast met de lange vocale uithalen. Prima nummer.

De afsluiter vind ik misschien wel het beste nummer op Under Cover of Darkness na. Als het refrein ingezet wordt kan ik het niet laten om mee te zingen. Het nummer is een beetje dromerig, loom. Een mooie afsluiter.

Ondanks dat het experimeteren niet geheel geslaagd is, staan er toch vijf zeer goede catchy nummers op dit album. Het is misschien anders dan we gewend zijn en zeker dan we gehoopt hadden, want iedereen had natuurlijk een Is This It 2 gewild. Ik vind ze ook met deze stijl nog steeds stukken beter dan 99% van andere nieuwe bandjes als the Vaccines. Ik zet dit album nog geregeld op en hoop dat de volgende plaat nog dit jaar in de winkels zal liggen. Die zal ik dan ook weer zonder twijfelen meteen aanschaffen.

Hmm, dit valt toch wel tegen. Ik heb niks tegen de experimenten die The Strokes de laatste tijd proberen, ik vond het op het vorige album zelfs voor het grootste deel zelfs goed uitpakken. Ik vind Life Is Simple In The Moonlight precies op dat album passen, en dat is samen met Under Cover Of Darkness en Taken For A Fool (al moet ik zeggen dat ik de vocalen van de studio-versie best kut vind) ook mijn favoriet op het album.
Ik hoor op de andere nummers wel allemaal goede ideëen, maar die goede ideëen worden wat mij betreft al gauw de kop ingedrukt doordat het té over de top is, het refrein ongelooflijk tegenvalt, of The Strokes zich laten beïnvloeden door smaakloze bands of tijdsperiodes (veel 80s pop, new wave), de zang te pieperig of te gemaakt klinkt of zich te veel voordoen als een band die ze niet zijn (The Cars, jaren 80 Iggy Pop, Radiohead, Muse, een glamrockband als Slade of The Sweet).
Kortom, de balans is op dit album ver te zoeken. Op het vorige album werd er ook van alles geprobeerd, maar klonk het wel als één geheel. En dat mis ik hier nog een beetje.

Edit: de zwakkere nummers worden wel met de luisterbeurt beter, moet ik zeggen.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.