The Strokes - Angles (2011)

Klinkt op het eerste geluid erg lekker! Opzich geen vernieuwende plaat, maar ozo catchy. In tegenstelling tot enkele anderen hier vind ik First impressiosn of earth de minste van de 3 cd's. Room on Fire en Is This it zijn echt cd's die ik nog vaak even draai. Vooral erg lekker onderweg in de auto . Benieuwd of dat hetzelfde geval is met deze cd.

En hij is al weer te pindakazen? Je krijgt ook geen moment muzikale rust in 2011 op dit moment Het wordt nog lastig een top 10 te maken aan het einde van dit jaar ben ik bang. Al zal deze plaat er misschien niet inkomen, gezien de reacties hier. Vanavond eens kijken of ik tijd heb om te luisteren..

Hij is te beluisteren vanaf de website van The Strokes

The Strokes Listen to Angles Right Here | The Strokes - new.thestrokes.com

Laten we eerlijk zijn, iedereen wil een nieuwe Is This it?, en als het ook maar niet klinkt als hun debuut zullen de mensen ook nooit tevreden zijn. Het lijkt wel of deze band hun ding niet meer mag doen. In tegenstelling tot velen vind ik dat The Strokes zeker niet aan het uitbranden zijn na hun klassiek debuut (wat ook mijn favoriete plaat is!) Room On Fire en First Impressions of Earth, vooral deze laatste zeer onderschatte plaat vind ik geweldige albums. Hoe graag ik ook een nieuwe Is This It wil, wie wil nu ook 4 keer dezelfde plaat? Dat zou toch “saai” zijn, voor ons en voor de band. Na mijn eerste luisterbeurt kan ik bevestigen dat Angles helemaal niet klinkt als hun single Undercover of Darkness, wat voor velen de “terugkeer was naar Is This It?”. En voor die reden, hoe geweldig Undercover of Darkness ook is, vind ik deze het minst ‘interessante’ nummer op dit album.

Ik heb het zeker nooit erg gevonden dat The Strokes nieuwe wegen blijven uitproberen en blijven veranderen. En ik ben ook blij dat ze dat doen en dat is blijkbaar ook wat ze willen doen. Don’t try and stop us, get out of the way zijn Julian’s laatste woorden op Angles.

Een nogal surrealistisch moment toen ik gisteren na 5 jaar wachten de nieuwe van The Strokes hoorde. Na zo lang wachten kon de plaat alleen maar tegenvallen maar ik ben tevreden. First impressions… Een goede plaat! Beter dan Is This It? Neen. Voorlopig toch nog niet. Maar dat kun je ook moeilijk verwachten omdat die plaat hun meesterstuk is. Dat neemt zeker niet weg dat Angles een teleurstelling is. Hij zweeft net als de 2 latere albums net onder Is This It en krijgt weer de stempel van een goede rock plaat. En of hij nu op de 2e, 3e of 4e plaats zal komen valt nog af te wachten want het is een groei plaatje. Het heeft de experimentele vibe van First impressions en Julian’s solo album maar toch terug de joy en nostalgie van hun eerste 2.

Over nostalgie gesproken op deze plaat… Ze passen hier hetzelfde trucje toe wat hun debuut een wereldsucces maakte: oud materiaal van de 70’s en 80’s grijpen en het in een nieuw jasje steken, waardoor het toch weer modern klinkt. Luister maar eens naar Two Kinds of Happiness! (die intro! Cars en Smiths vibe daar) fantastisch nummer. Machu Picchu is een hele leuke opener. Undercover is de nostalgische old school strokes. Het duistere You’re So Right vond ik eerst minder maar in context van de plaat klinkt het wel goed. Het nummer groeit ook wel, kan er nu genietend naar luisteren. Live denk ik dat deze wel een winner zal zijn. Taken for a Fool is dan weer één van de leukste nummers die ze tot op heden hebben gemaakt. Het moment waar hij zingt And I know everyone goes, any damn place they like is heeeerlijk, gevolgd door een lekker refrein. Games moet ik nog even laten zinken, hoewel dat refrein wel weer zo leuk klinkt. Hierna krijgen we Call me back, een rustig nummer met een zeer bizar creepy refrein waar ik nog steeds niet echt weet wat ik ervan moet denken. Het is het laatste wat je van The Strokes zou verwachten, hoewel het toch het meest interessantste klinkt op Anlges. Ook nog even laten zinken. En dan zijn we nu naar mijn zin voorbij de 2 (voorlopige) mindere nummers van het album. Gratisfaction klinkt echt goed! Hoor ik daar Thin Lizzy? Metabolism is de Heart in a Cage van deze plaat. Life is simpel in the moonlight is nu al één van mijn favorieten Strokes liedjes en misschien de beste op Anlges. Het mooiste refrein sinds the modern age en someday dat je droevig en blij tegelijk laat voelen. Het enige liedje ook op deze plaat dat volledig door Julian is gemaakt. Door met 2 goede nummers en als laatste een héél goed nummer te eindigen, winnen ze al voor 50% want je blijf achter met een mooi voldaan gevoel. Niet dat Angles zwak begint maar altijd liever een zwak begin en sterk einde dan andersom. (Reden waarom velen First Impressions een mindere plaat vonden)

De meningen zullen hier eerder verdeeld zijn denk ik. Hopelijk zullen de mensen er voor open staan. I’m putting your patience on the test zijn tenslotte de eerste woorden hier. Albert Hammond Jr meende het toen hij zei dat de plaat klinkt alsof hij gemaakt is door 5 verschillende mensen van verschillende angles, aldus die passende titel. Spijtig genoeg vrees ik dat dit vele stroke fans met een gemengd gevoel zal achterlaten, dus hopelijk geven ze dit meerdere kansen. Maar Angles zal wel een nieuw publiek aanspreken wat wel weer goed is. En het zal niet het mainstream publiek zijn ( gelukkig maar).

Verassend, variërend en interessant, met een leuke 80’s feel en met weer een nieuw soort stem van Julian, zo klinkt Angles in mijn oren bij een eerste luisterbeurt. Een tweede luisterbeurt bevestigt een zeer goede plaat die toch weer oh zo catchy klinkt en eigenlijk zeer fris is! Er is denk ik momenteel geen recente plaat die op Angles lijkt.

Als een Strokes fan weet ik dat ik hier van ga houden. Ik ga hem zeker aanschaffen. Voorlopig een 4*

Het leuke bandje the Strokes kwam 10 jaar geleden vrijwel uit het niets met het meesterlijke debuutalbum is This it. Het album was een revolutie, het was nieuw. Veel bandjes gingen klinken als The Strokes. Na het mega-succes volgde twee iets mindere album (Room on fire (2003) en First impressions on earth (2006)). Daarna werd het even akelig stil rondom de band, maar na 5 jaar is de stilte verbroken en is er dan eindelijk een nieuw album van the Strokes.

Wat kunnen we verwachten van een nieuw album van the Strokes? Weet je wat het is? De band maakte in 2001 het meesterwerk, this is it, dat een van de beste albums was van de afgelopen 10 jaar. Maar na het meesterlijke debuutalbum, het hoogtepunt uit de band zijn carrière volgde twee mindere albums als ze de ‘Strokes-lijn’ doorzetten valt Angels tegen. Na First Impression on Earth verdween de band 5 jaar uit beeld. Even waren er twijfels, toen er een (geflopt) soloalbum van Frontman Julian Casblancas uitkwam, of er nog wel nieuw materiaal van de band uit zou komen. De band verbrak begin vorig jaar de stilte door aan te kondigen dat ze bezig waren aan hun 4de studioalbum. 5 jaar had de band de tijd om een album in elkaar te knutselen,

Laten we beginnen bij het begin. Wat een afgrijselijke albumcover. Angels komt nu al in aanmerking om de lelijkste albumcover te worden. Van de cover moeten ze het iniedergeval niet hebben...
Angels telt een geniaal nummer. Single Under Cover of Darkness kende we al even, en we kunnen nu wel stellen, hij is fantastisch! Is this it wordt met de eerste single geëvenaard. Opener Machu Picchu en Call me back zijn ook leuk. Jammer is dat daartegenover ook een hele hoop matige nummers staan. Voor Strokes begrippen zijn bijvoorbeeld de nummers Life is simple in the moonlicht, two kinds of happiness en Games van een zwak niveau.

Helaas hebben we het nog niet gehad over het dieptepunt. De licht-verveelde-stem van Julian Cassablancas is nauwelijks herkenbaar en dat werkt niet in het the Stokes. You’re So right klinkt als een hele slechte Radiohead parodie. Het nummer is voorspelbaar en irritand, wat al meteen bij het vierde nummer het niveau van Angles erg onderuit haald.

Weet je wat het is, veel mensen hopen dat er nog een Is this it komt. Die komt er niet. Het zou ook niet goed zijn geweest als the Strokes 4x IS This its hadden gemaakt, dan was de 'echte' is this it niet zo bijzonder geweest. Wel mogen we bij the strokes hopen op een album dat this is it weet te evenaren, zeker als er 5 jaar de tijd voor is geweest. En dat is Angels niet geworden.
Angels weer me eigelijk ook niet positief te verassend. want na This is it hebben the Strokes (op een paar leuke singels na) me alleen maar teleurgesteld. Ook al vind ik het een leuke en simpathieke band, Angels doet me vrij weinig en is voor mij het dieptepunt uit hun carrière. Helaas.

Van: http://daanmuziek.blogspot....

Zo zou je the Strokes ook moeten zien. Dit is geen Radiohead of Sigur Ros hè. 'Gewoon keihard opzetten en verstand op nul' muziek. Maar dan wel echt genieten. Zo zie ik the Strokes in ieder geval. Liefst nog een biertje erbij. Niks mis mee. Daarin zijn the Strokes voor mij uniek. Stevige, inderdaad nonchalante vuige rock voor op de vroege zondagmorgen. Ook te danken aan dat stemgeluid van Casablancas. Helaas lijkt het er op dat er teveel wordt gerotzooid met zijn stem op deze plaat.

Ik ben de plaat nu aan het luisteren en het Strokes gevoel van de de eerste plaat en een paar nummers van de tweede en derde plaat zal lijkt niet meer terug te komen. Het ultieme gevoel dat je kreeg van nummers als van Last Night en Someday. Alhoewel.. Taken for a fool brengt me die nostalgie wel weer moet ik zeggen. Ook Gratisfaction begint goed!

Conclusie: ik ga het waarschijnlijk eens zijn met bovenstaande quote. Maar dat is de Strokes in een notendop en juist hun kracht. Ik zal er binnenkort eens een tweede luisterbeurt op loslaten.

De eerste single even vergeten te vermelden trouwens. Maar die kende we ook al een tijdje. Wanneer the Strokes weer een aantal goede nummers opleveren, ben ik meer dan tevreden. Kan ik mijn best of... weer eens opzetten. Daar leent The Strokes zich het beste voor gezien het aantal matige nummers op de laatste 2 albums. Dit album lijkt die lijn door te zetten. Voor mij blijven het trouwens helden

En dan zal ik ook nog even uitleggen waarom het helden zijn in mijn opinie: ze maken zo nu en dan nummers zoals ik die zou willen maken, had ik die uberstem van Casablancas .

Ik heb dit net even allemaal beluisterd. Ik hoor hier nog wel iets in. Gelukkig is deze band niet blijven hangen bij hun oudere sound. Ik ben altijd al een voorstander van bands die een beetje durven experimenteren.

Niet meer dat "vuile", nonchalantere geluid die we al kenden, maar deze keer de foutere kant vaan de jaren 70-80 die we te horen krijgen. Ben ik de enige trouwens die het eerste nummer, Machu Pichu, érg op MGMT vind lijken? Goed nummer, trouwens.

The Strokes, het blijft een erg goede band.

Het debuut van The Strokes heet nog steeds 'Is This It,' de derde plaat 'First Impressions of Earth' (als 'van de aarde' en niet als 'op de aarde') en de vierde plaat 'Angles' (als 'invalshoeken' en niet als 'engelen')... Hopelijk doen de professionele recensenten hun research wat beter. Sorry hoor, maar het ergerde me ietwat. Het zijn toch ook een beetje mijn helden.

Ik ben het met je eens, zolang ze van die meesterlijke nummers als de eerste single van dit album blijven maken mogen ze van mij nog 20 jaar doorgaan. Under Cover of Darkness vind ik ongetwijfeld het beste nummer van 2011.

Geniaal nummer, maar onzin om dat nu al te zeggen.

Tot nu toe...

Kan er nog geen vat op krijgen. Waar ik alle albums en ook de solo van Julian nog regelmatig draai, weet ik het nog niet met Angles. Ga het zo direct nog maar weer eens opzetten.

Is This It: top. Room On Fire: goed. First Impressions, aardig. Angles, mwah.

Mijns inziens een band die het hoogtepunt al voorbij was nadat het eerste album uit kwam. Goed voorbeeld van een band die blijkbaar jaren de tijd nodig heeft om goede nummers te schrijven. Ik wacht graag nog 5 jaar op hun volgende album....

Na de eerste luisterbeurten kan het bij mij ook nog allebei de kanten opgaan. Bij de eerste drie platen had ik direct een positief gevoel. Ik bemerk dat ik mezelf afvraag waarnaar ik eigenlijk luister. Angles weet mij nog niet te overtuigen. Ook het 'verdraaien' van de stem van Julian bevalt me (nog) niet.
Ik hoop maar dat het een groeiplaat is...

Oke, heb het album nu 3 keer geluisterd, de samenhang is tot nu toe niet echt heel erg te bespeuren, een beetje een mix van jaren '80 songs en de bekende Strokes-nummers met ook wel redelijk wat electro-dingen er doorheen. Maarja het album heet natuurlijk niet voor niets "Angles".

Tot nu toe is Two Kinds of Happiness mijn favoriet, goede opbouw en vooral dat Julian Casablancas vanaf 1.40, fijn! You're So Right en Games vind ik dan weer wat minder, vrij eentonig. Maar wellicht stel ik mijn mening hierover bij na een paar luisterbeurten. En die luisterbeurten komen er in ieder geval aan!

Ik ben zeer positief over deze plaat. Ik hoor na een paar keer luisteren alleen maar fijne riffjes in alle nummers, als dit nog wat groeit wordt het een hele goede plaat. En voor mij heeft het al een classic, Under Cover of Darkness, wat een meesterlijk nummer Dat riffje bij dit zinnetje is zo zalig: Get dressed, jump out of bed, You do it best.
Ik denk dat het gemiddelde ook wel nog hoger wordt want zelf vind ik dit de beste plaat na This Is It, maar ja, als er een klein beetje koerswijziging is is het meteen al niet goed, doet het gemiddelde hier vermoeden.

Tot nu toe een wisselvallige plaat met hele fijne nummers en wat matige nummers, net als FIoE dus, behalve dat het algemene jaren 80 sfeertje me wat minder bevalt dan de sfeer van FIoE (die eigenlijk nergens echt op leek, wat progrock wellicht),

Hij groeit! Het wordt een steeds fijner plaatje. Misschien was het even wennen aan de jaren 80-sound, maar hij bevalt me steeds beter. Angles is mijns inziens een mix van Is this it en Phrazes for the Young. De nummers zijn weer kort en bondig, klinken nonchalant maar zijn ditmaal oversausd met wat synthesizer-electropop. Al zal een nummer als 11th dimension (van PftY) op Angles denk ik niet misstaan. Al met al heel fijn.

Ha, 'k ben nog maar drie nummers ver en ik ben alweer helemaal mee. Weer dat typische Strokes-geluid, messcherpe gitaarrifjes en een heerlijke zang van Julian. Damn, hier heb ik lang op gewacht!

Voor een stem wacht ik wel nog even.

Hij staat op de luisterpaal. Mooi, dan hoef ik niet nog een week te wachten. Ga hem morgen eens intensief beluisteren.

Hij staat ook op Spotify.

Ik vind er tot nu toe weinig aan.

Ik ook.

In het begin vond ik het ook maar een hoopje onsamenhangende, richtingloze liedjes. Maar hoe meer ik er naar luister, hoe beter het wordt , hoe meer ik er ook de typische Strokesgeluiden in herken en hoe minder experimenteel en vernieuwend het klinkt. Angles klinkt misschien vandaag ook gewoon beter omdat de zon schijnt. Dat gemiddelde moet dus omhoog!

Two Kinds of Happiness vond ik in het begin bijvoorbeeld bagger, maar nu vind ik het echt een heerlijk nummer. Enkel 'You're So Right' had beter gekund, en die panfluitachtige intro van 'Games' had ook niet gemoeten (wel goed nummer voor de rest).

In zijn geheel vind ik Angles beter dan FIOE, want op FIOE stonden wat zeiknummers te veel. Ik vind Juicebox, Vision of Division, You Only Live Once en Heart in a Cage van FIOE wel beter dan om het even welk nummer op Angles (Killing Lies, 15 Minutes en Ask Me Anything vervelen me dan weer). De kracht van Angles zit ook voor een groot stuk in zijn korte duur, de zwakte van FIOE zat eveneens deels in zijn lange duur.

Ik denk ook wel niet dat ze Is This It en Room On Fire ooit nog zullen overtreffen, maar ik kijk wel al uit naar hun volgende plaat, waar ze volgens Julian al aan bezig zijn.

The Strokes - Angles

Na 5 jaar komen The Strokes weer terug met een nieuw album, genaamd Angles. De vraag is of ze na 10 jaar de frisheid van hun debuut nog hebben.
Die vraag is moeilijk te beantwoorden, The Strokes laten namelijk een ander geluid horen. Dat andere geluid klinkt al meteen door in het eerste nummer, Machu Picchu, dat leunt op een zeer sterke electrobeat, het nummer neigt dan ook erg naar pop.
Het prijsnummer volgt meteen daarna. De fans van The Strokes waren al zeer enthousiast van dit nummer wat natuurlijk hoge verwachtingen schopt voor dit album. Under Cover of Darkness, de single, kan met recht één van de beste Strokes-nummers genoemd worden. Een herkenbare riff aan het begin en Casablancas die er daarna overheen komt. Casablancas weet zich moeiteloos door alle fijne en aanstekelijke riffjes heen te wringen.
Het album kenmerkt zich door een zeer sterke A-kant met Two Kinds of Happiness en Taken for a Fool als eveneens erg sterke nummers.

Op kant B is er meer ruimte voor experiment. Zo klinkt op het geslaagde Games ook weer een stevige beat en hoewel de gitaren nooit helemaal weg worden gegooid leunt dit nummer erg op de electronics.
Call Me Back is een rustig nummer en zo hebben we The Strokes nog niet gezien. Na anderhalve minuut lijkt er een wending in het nummer te komen maar het blijft rustig. Misschien geeft dit nummer zich pas na veel luisterbeurten prijs maar vooralsnog klinkt het als een misser.
Gratisfaction is een vrolijk nummer en The Strokes pakken de draad weer op. In dit nummer klinken de synthesizers door net als in Metabolism, met Metabolism heb je ook meteen het beste nummer van de B kant. Vooral Julian Casablancas steelt de show, hij laat even zien hoe mooi hij kan zingen. Het gaat van ingetogen naar uitbundig en dat gaat allemaal helemaal vloeiend, een heel knap nummer.
Het laatste nummer sluit een sterk album af en Life Is Simple In the Moonlight doet dat met stijl. Een laidback intro, goed refrein en op het einde heel fijn gitaarspel. Dit mag ook in het rijtje topsongs van The Strokes geplaatst worden. Het album duurt maar 34 minuten en dat is een goede lengte, want bij The Strokes hoort het motto: Kort maar krachtig.

We kunnen concluderen dat The Strokes het nog lang niet verleerd zijn en als ze nummers als Under Cover of Darkness, Life Is Simple In the Moonlight en Metabolism blijven maken kunnen ze nog heel lang mee. Dit is een opvallend goed plaatje die ruimte biedt voor experiment maar anderzijds ook genoeg kwaliteit biedt. De hoes geeft de kruising tussen The Strokes en de jaren 80 pop die op dit album te horen is perfect weer.

4*

Met veel ongeduld begonnen wij aan het eerste album dat The Strokes uitbrengen sinds 2006. Vol verwachting drukken we op play en beginnen we te luisteren. Het eerste nummer ‘Machu Picchu’ begint al vanaf de eerste seconde goed, en brengt een heel zomers gevoel bij ons binnen. De akkoorden van de gitaren zitten op een reggeaschema en Casablancas zijn stem erop doet ons ongelooflijk uitkijken naar de andere nummers van het album. En we luisteren het nummer uit en gaan over naar het volgende nummer op het album ‘Under Cover of Darkness’. Onze aandacht word ook getrokken door de hoes van het album die afkomstig is van de vergeten Belgische schilder Guy Pouppez. Angles is voor ons vanaf het eerste nummer tot het tiende nummer het beste wat The Strokes hebben gemaakt sinds This Is It.

Vooral het nummer Under Cover Of Darkness brengt ons weer die geweldige rock die we gewoon zijn van The Strokes, en komt zeker in de leukste nummers van het jaar lijst. Ja we geven het ding maar een naam, Two Kinds Of Happiness brengt ons dan weer eerder naar het 80′s geluid dat de groep ook maar al te graag exploreert op dit nieuw album. Elk nummer dat we te luisteren krijgen brengt het beste uit The Strokes weer naar boven. In het album word er ook veel meer geëxperimenteerd met elektronische geluiden en andere invloeden en dat kunnen we enkel maar positief zien en dat komt vooral naar boven in You’re So Right en Games. Een ander hoogtepunt is zeker Gratisfaction dat weer mooi de stem van Casablancas laat zien, dit wordt een plaatje dat niemand kritiekloos laat.

4/5

The Strokes - Angles - Recensie van op mijn website

Vreemd dat velen dit als een misser zien, dit was het nummer dat me bij de eerste luisterbeurt het meest beviel. Als Julian zingt 'I don't know why... I came down'... dat is toch gewoon heerlijk, zijn stem in dit nummer vind ik echt prachtig. Het doet me een beetje denken aan die demo van You Only Live Once (een aanrader voor fans van rustiger Strokesmateriaal). Voor de rest sluit ik me volledig aan bij je mooie recensie, ik opteer misschien zelfs een verhoging naar 4,5*

Ik vind juist Call Me Back ook een van de sterkere nummers van dit album. Ik vind de manier waarop Julian zingt echt heerlijk, gewoon lekker relaxed.