Radiohead - The King of Limbs (2011)

Alle Radiohead albums hebben wel iets.

Vier sterren. Ik weet nog niet waarom.

Ik neem je niks kwalijk hoor Mijn favorieten zijn na 8 à 9 draaibeurten ook vrij radicaal gewijzigd t.o.v. de eerste keer luisteren.

yes yes yes, hij is goed! hij is zeer goed. Was vrijdag nog niet erg onder de indruk maar wat is hij er na weet ik veel hoeveel luisterbeurten toch beter op geworden.

De trip begint met een goede track, en een openingsnummer dat laat horen wat een beetje de toon is op het album, een broeierige gelaagdheid van zang en electronica met een strak ritme en een subtiele goede baslijn tussendoor. Halverwege het nummer maken de strijkers en trompet het nummer echt compleet en als het ritme na de korte pauze weer heerlijk verdergaat betrap ik mezelf altijd op een glimlach en een meeknikkend hoofd, typische radiohead gelaagdheid en ritmes, maar het klinkt vers en origineel in de oren.. Het nummer dat daarna komt begint lichtelijk opgefokt ofzo, neurotisch ritme van drums/gitaar, maar als Thom's stem het geheel aanvult ontstaat er een goede symbiose van geluid, dit nummer vind ik leuk en hij bouwt subtiel op zonder echte climax maar dus wel lekker en duisterder dan de rest van het album..

Daarna, in de eerste 30 seconden worden me ogen al wat vochtig, wat is dit toch typisch radiohead typisch (johnny greenwood?) gitaar rifje, maar echt heerlijk.. dit nummer wordt pas echt lekker als thom yorke er met een perfecte timing invalt, heerlijk disonante zang en sound, en in plaats van dat de track minder wordt (wat ik eerst had) wordt hij nu steeds lekkerder, want wat hier voor mij zo goed aan is zijn die wisselingen in de beat, rond 1:30 dat erg snelle beatje erinvalt is het smullen.. little by little by hook or by crook... ja.. lekker.

Bij het volgende nummer weet ik al dat het geen echte song wordt, het probeert niet echt melodieus te worden maar bouwt langsaam instrumenten op met subtiele effectjes zoals we gewend zijn, maar de vervormde stem van thom komt erdoorheen en met wat uithalen ontstaat er toch iets grappigs en catchy's, daarna komt er een bas doorheen die de lading compleet verranderd, als er 1 track is die mij in de hypnose houdt en dit album zo'n heerlijke replay value geeft is het deze wel.

We gaan verder, een goede intro, en niet verrassend valt thom even later in met zanglijn waar je bij je eerste luisterbeurt geen idee hebt waar het heen kan gaan.. maar zodra hij wat octaven hoger begint te zingen hoor je het al.. het bouwt op, het wordt prachtig.. je weet het al. there's an empty space inside my heart.. ---- i set you free... en dan die electronische toon die weer licht disonant is en waar je niets anders in kan horen dan schoonheid, het nummer spreekt voor zich en ligt meteen goed in het gehoor.. de productie is weer briljant met die electronische strijk-geluidjes rond 3:30, het voegt echt zoveel toe. Op dit album heb ik altijd dat de baslijn me compleet pakt, wat heerlijk om mee te tikken met die drums en bas met je voeten, handen, je lichaam alles wat tot je beschikking is om mee te knikken en te bewegen.

En nu? Een mooi nummer dat me doet denken aan OKC nummers in structuur, iets met de uithalen van thom die nergens naartoe lijken te gaan maar pas even een paar seconde later perfect in context vallen met de rest van het nummer ofzo.. tja.. the waaaateer is clear.. and innocent.. mooi hoor, solide goed nummer, het maakt je rustiger en zet de toon goed neer voor de 2 laatste nummers waarbij je minder neurotisch meebeweegt en meer rustig aan het genieten bent terwijl je uit het raam kijkt. Nu dus een weer rustiger timide nummer waarin yorke erg kwetsbaar zingt en dat met wat akoustische akkoordjes en zelfs een harp (?) een mooi geheel maakt.. een nummer dat me een vredig gevoel geeft..

En dan.. een eentonige sound, die je niet verrast op het eerste gehoor niet verrast maar zich uiteindelijk toch ontvouwt in iets prachtigs? En als je het daarna luisterd ga je er steeds meer in horen.. De heerlijke baslijn die er rond 1:00 echt goed in zit en rond 1:16 al een soort voorbode geeft waar het nummer naar toe gaat, je kan het eigenlijk al een beetje horen aankomen.. maargoed.. de baslijn als subtiele voorbode van wat er komen gaat. Het nummer komt steeds dichter in de buurt bij een pakkende melodie het begint je steeds meer te pakken, en je gaat aandachtiger luisteren.. wat zal er komen.. en dan, de circulerende vocalen van achtergrond zangers of thom (ik weet het niet) geven al wat aan.. je voelt het opbouwende steeds dichterbij komen, dit gevoel is voor mij het dierbaarst van de hele trip die ik door dit album heb gemaakt en wat geweldig dat de climax bij de afsluiter ligt. En ja als Thom dan zingt: I fell open... dan weet je bij god niet waar de tekst over gaat maar het is zo'n prachtige zin bij zo'n geniaal muzikaal moment. ogen dicht en puur genieten. even 5 minuten rust een kopje thee ofzo, en weer op play want wat is bloom toch een goede track en wat heb je weer zin om bij littlebylittle aan te komen. Nougoed, je snapt het wel

5*? JA!

Ik ben tot nu toe geen echte Radiohead fan. Alleen maar omdat ik er niet zoveel naar geluisterd heb (dat gaat nu zeker wel komen ), ik ken alleen de bekendere nummers. Karma police, Creep etc. zijn geweldig. Op dit album staan een paar goede nummers maar het bevalt me niet helemaal, ik mis vaak gitaarwerk.

Als er een ding is wat ik niet heb bij dat nummer is natte ogen. Ik wil eerder net zo gaan dansen als Thom Yorke bij de clip van Lotus Flower, maar ik kan dat jammer genoeg niet.

Ik kan Codex bijna niet beluisteren of ik verga: zo'n wonder is het.

In een goeie zin!

Huh is dat niet een beetje overdreven,ik vind eigenlijk samen met 'Fetal' 1 van de minst bijzondere nummers.

Vooruit een 4 dan.Ik vind 't album behoorlijk verslavend tot nu toe.Maar 't is niet top10 waardig.

Echt? Dat smaken zo kunnen verschillen...

De Radiohead magie druipt er van af!

Mja is misschien iets bij mij, het is dat samenkomen van die eerste gitaar die zo'n akkoord tokkelt, daarna die opbouwende bas, en dan die electrische gitaar eroverheen.. Het is zo'n typisch opbouw nummer waarvan ik de climax al voel aankomen en dan krijg ik dat beetje I might be wrong achtig ofzo daar heb ik dat ook altijd. En het eindigt bij mij ook vaak in zo'n lotusflower dans trouwens haha

Na vier luisterbeurten een eerste verdict: vier sterren, maar met groeimogelijkheden.
De eerste keer luisteren viel niet mee. Om eerlijk te zijn vond ik er niets aan. Maar bij de tweede keer, toen ik aandachtiger ging luisteren, begon ik in te zien dat Radiohead het toch weer goed heeft gedaan.

Radiohead maakt het de luisteraar zeker niet makkelijk: de ritmes zijn moeilijk te volgen, de structuren van de liedjes zijn niet duidelijk en electronica overheerst. Radiohead zou Radiohead echter niet zijn als ze deze benadering niet tot in de perfectie zouden beheersen. Ook is er naast de koelte van de drums en bliepjes ook ruimte voor warmte, vooral in Thom's stem. Hoogtepunten zijn voorlopig Morning Mr. Magpie, Little By Little en vooral Codex, Radiohead's versie van een pianoballade: prach-tig.

Het zijn voorlopig nog 'slechts' vier sterren omdat King Of Limbs nog niet het ultieme gevoel van bewondering en overweldiging geeft wat ik bij de release van In Rainbows had, of bij het ontdekken van Kid A en OK Computer. Die kanttekening daargelaten is King of Limbs vooral weer heel erg goed; en dat flikt Radiohead toch keer op keer.

Hmm mischien moet ik dan nog maar een paar keer luisteren naar dat nummer.

Feral doet me erg aan Four Tet denken. En ook wel een beetje aan de Moth 12" die Four Tet en Burial samen maakten. Erg tof nummer.

Het refrein van Lotus Flower moet je echt eens vergelijken met Shelter van The XX
Ze komen echt extreem dicht bij elkaar vind ik. Maar ja, elk lied is wel te vergelijken met een ander..

Sterk album alweer, heel zwemerig maar dat ben ik nogal gewoon van Radiohead. De stem van Thom York doet me altijd even alles vergeten en neemt me telkens weer mee naar hogere oorden

Misschien niet hun beste, maar toch weer beter dan 3/4 van wat de radio uitspuwt tegenwoordig

Na de tweede luisterbeurt: een dikke vette en welverdiende 4,5*; stuk voor stuk geweldige sfeervolle nummers. Geen echte uitschieters en zoals altijd weer betoverend goed.

Ik ben benieuwd hoe dit album live gaat klinken. De eerste nummers lenen aan tot een onvoorstelbaar wild feestje, met Thom Yorke als krankzinnige volksmenner. Oh wat hoop ik dat ik ze eindelijk eens in een zaal kan bewonderen. Dit gaat knallen live

Niks persoonlijks, maar ik snap niet hoe men hier over kan vallen. Sinds wanneer staat duur gelijk aan kwaliteit? Albums als Thick as a Brick en Tubular Bells bestaan gewoon uit één lang nummer. Sommige albums duren amper een half uur. Wat is het probleem daarvan?

Ik ben het eens met chevy93. Waarschijnlijk vonden de jongens van Radiohead dat het goed was zo, en geef ze eens ongelijk. Ik ben de plaat net voor de eerste keer aan het beluisteren, en het bevalt me op het eerste gehoor wel. Ik hoor dat de plaat ergens naartoe gaat, en dat is zeker niet slecht. De laatste drie nummers vind ik voorlopig de beste, maar een mening kan ik nog niet echt uiten.

chevy 93 schreef:

De duur van deze cds ligt daarentegen rond de 45 a 50 minuten.

Appels met peren dus

Tsja, kijk eens naar de lengte van de albums van Nick Drake bv. Drie albums van 30/35 minuten. 35/40 minuten is decennialang een gangbare lengte geweest voor een album.

Ik heb deze lengte toch veel liever dan bijvoorbeeld de 55 minuten van Hail To The Thief, want op dat album stond er heel wat filler.

My Addiction schreef:


Yep

Oeeeei....Je hebt het dan wel over NICK DRAKE. Al zouden die albums maar 20 minuutjes duren. mmmmmm

Over welke filler tracks heb je het dan?

Juist, vind ik ook. En het voelt dan nog eens dubbel zo lang aan ook door het alle richtingen opschietend materiaal. 't Is lovenswaardig dat Radiohead het deze keer niet langer wil rekken dan nodig maar vrees wel dat het "te korte speelduur-gevoel" voor veel mensen versterkt wordt door met name Bloom & Feral, wat schijnbaar door niet iedereen als volwaardige nummers wordt beschouwd.

Scatterbrain, We Suck Young Blood, Sail To The Moon en The Gloaming.