Radiohead - The King of Limbs (2011)

Een album mag van mij best 37 minuten, maar dan wel met goede nummers. Vind helaas nog wat nummers matig hier.
En kwaliteit boven kwantiteit... Opzich waar, maar liever 8 goede en twee matige nummers dan één goed nummer. De duur doet er wat mij betreft wel toe.

Scatterbrain wordt nogal onderschat. Omdat jij de nummers slecht vindt zijn het automatisch fillers?

Dit zijn fillers?

I rest my case.

I Will en A Punchup At A Wedding (de laatste is een van de slechtste nummers van Radiohead sinds Pablo Honey, als je het mij vraagt) mag je ook gerust als fillers aanstippen. We Suck Young Blood is ook een twijfelachtig geval. The Gloaming daarentegen vind ik geweldig.

Maar hiervoor hebben we het topic van Hail To The Thief natuurlijk

Ik vind dat fillers. Ik denk niet dat er zoiets bestaat als objectieve fillers.

Voor mij geen fillers op Hail To The Thief, ik vind het zelf hun beste album
Nu dit album dus. In eerste instantie zwaar teleurgesteld, beslist om nog geen reactie te plaatsen. Nu vind ik hem al wat beter, vooral de opener en de tweede helft van de plaat zijn toch weer toppers. Ik ben benieuwd hoe hij nog gaat evolueren. En in tegenstelling tot velen hier luister ik een plaat maximum twee maal per dag (ook deze dus).

weet er iemand hoe de bonus tracks noemen?

Leander1991 schreef:


There are none!!!

er zijn vooralsnog geen bonustracks

Waarom kopieer/plak je een vraag die je eerder ook al hebt gesteld? Is dit Belgisch ofzo trouwens?

Je hoeft daar natuurlijk niet mee akkoord te gaan maar die 4 nummers worden alleszins inderdaad wel vaker aangestipt als zinloos opvulsel (zou er nog Backdrifts & I Will aan toevoegen trouwens).

Ik heb de indruk dat Feral niet tot z'n recht kan komen in deze 37 minuten. Moest de cd pakweg twaalf nummers tellen, zou Feral als geïnspireerd intermezzo welkom zijn. Maar nu neemt de band met dat nummer even gas terug, de 'Kid A' en 'Hunting Bears'-toer op, terwijl er daarna niet genoeg nummers meer komen om dat te kunnen, te mogen. Omdat er geen knaller volgt à la Optimistic of omdat er te weinig vlees hangt aan deze cd voor zo'n intermezzo's. Mja, kijk, hoezeer ik de plaat ook nogal super vind - less blijkt more te zijn dan ik op het eerste gehoor dacht - zou het toch heel wat juister aanvoelen moest er nog een deel aan het eerste wordt toegevoegd. En dat zeg ik niet als fan die zoveel mogelijk nieuwe nummers wil horen, maar omdat dat nu eenmaal zo zou zijn.

Is dat algemeen bekend dan want ik heb het nog nooit gehoord. Tot vandaag dan.
Dit soort verhalen over vullers heb ik wel gehoord over Kid A maar is dit niet ook gewoon een smaak kwestie?

Ik vond mijn eigen vraag niet meer terug.

Het is trouwens Vlaams.

Op de subjectivisten.nl een interessant stukje tekst over de band tussen Radiohead/Yorke met Flying Lotus en de gelijkenissen in muzikale beleving.

"Im trippin out right now.. this radiohead shit is cold! gawd. i need to slap someone in the face .. someone come over." Flying Lotus liet zich even gaan op Twitter gisteren. "Sorry i gotta tweet thru this radiohead joint", excuseerde hij zich. "Its kinda a world event for me."

Dat is te begrijpen, want de Britse band brengt op het nieuwe album The King Of Limbs een bijna letterlijke hommage aan de beat producer uit Los Angeles. Er waren zelfs fans die de eerste single Lotus Flower per ongeluk Flying Lotus noemden, een Freudiaanse verspreking die best eens door de band zelf bedacht zou kunnen zijn. De song begint met een minuut elektronisch klinkende ritmes, met een diepe, langzaam verglijdende baslijn, splinters gitaar en vervormde handclaps. Pas na een minuut begint Thom Yorke te zingen, met zijn kopstem, met meer soul dan we van hem gewend zijn.

Flying Lotus brak vorig jaar definitief door met zijn derde album Cosmogramma. Hij perfectioneerde er zijn sound mee, een amalgaam van hiphop, bass muziek en experimentele jazz (zijn oudtante was Alice Coltrane). Het is een kosmische elektronica opera. Een gelaagd, intens en volkomen uniek album, dat niet anders dan een enorme invloed kan hebben op producers de komende jaren. Zeker op Radiohead.

Wie daar na Lotus Flower nog niet van overtuigd is, moet Bloom maar eens opzetten, de opener van The King Of Limbs. De geloopte piano, de jazzdrums die klinken als samples en zich met man en macht lijken te verzetten tegen de richting die de piano wees. Een signature techniek van Flylo. En dan, na drie minuten een aanzwellend orkest. Blazers en strijkers, zo lijkt het, maar ze zijn zo heftig bewerkt dat ze iets buitenaards krijgen. Het is een knipoog naar de ouverture van Cosmogramma. De knipoog komt aan, dat moge duidelijk zijn: "Fuck.. I was sittin outside in the chair and the speakers said BLOOOOOOOOOOMMMMMMM #thekingoflimbs pow powpow pow."

De kruisbestuiving is makkelijk hard te maken. Hun paden kruisten de laatste jaren onophoudelijk. Flying Lotus remixte Radiohead-song Reckoner en Thom Yorke leende zijn stem aan Flylo's ... and The World Laughs With You. Afgelopen maand nog reikte de Radiohead frontman een award uit aan de producer en interviewde hij hem (min of meer) backstage. Ik durf te voorspellen dat de nieuwe Radiohead track Feral een plekje krijgt in Flylo's liveset.

Maar is het dan niet andersom? Is Radiohead hier niet de mentor? Want tegendraadse ritmes en elektronica experimenten, daar hield de band zich rond de eeuwwisseling al mee bezig. Als er een plaat is waarop The Kings Of Limbs op voortborduurt, dan is het Thom Yorke's soloalbum The Eraser. FlyLo's maat The Gaslamp Killer draait regelmatig tracks van die plaat in zijn dj-sets, en ook bij hemzelf is de invloed onmiskenbaar.

“Voor mij is niet OK Computer, maar Kid A de klassieker”, zei Flying Lotus in een interview dat ik vorig jaar met hem deed, een maand voordat Cosmogramma uitkwam. In zijn set die avond verwerkte hij ook Radioheads Idioteque, dé klassieker uit die periode. “En Amnesiac is mijn favoriet. Ritmisch, maar meer nog melodisch. Pyramid Song is misschien wel het beste dat in mijn tijd geschreven is. Interessante ritmische patronen trekken altijd mijn aandacht.”

Er zijn nog steeds mensen die vinden dat het ophield na OK Computer, dat alles vanaf Kid A navelstaarderij was. Dat Radiohead zichzelf te veel opsloot in zijn eigen wereld en dat de A&R manager van die goede oude platenmaatschappij node gemist wordt. Allemaal onzin. Radiohead heeft zich afgekeerd van de mainstream en laat de stadionknallers aan Muse en Kings Of Leon, maar blind voor wat er aan de frontlinie gebeurt is de band zeker niet. De verhouding is inderdaad zoals Flying Lotus zegt: "Studentteacherteacherstudent."

Ik weet niet wat ik van dit album moet denken .. Langs de ene kant vind ik dit echt goed met toppers zoals Codex en Lotus Flower maar ik vind dan Feral en Separator zeer zwak.

Grappig om te zien dat veel mensen nu steeds positiever naar dit album gaan kijken, het gemiddelde is al aan het stijgen als ik me niet vergis (het moet nog veel hoger, natuurlijk). Ook ik raak helemaal verslingerd aan dit album, elk nummer is geweldig, op zijn eigen manier. Had het gisteren nog niet gedacht, maar er zou wel eens een 5* in kunnen zitten. Fenomenaal. Echt een groeialbum gebleken. Kippenvelmoment volgt kippenvel moment op. Ben nu niet eens meer zeker wat mijn favoriete track is, er is er niet echt één die er bovenuit knalt noch is er één die duidelijk de mindere is. Het is 37 minuten aan constant kwalitatief hoogstaande muziek. Heerlijk. Radiohead flikt het hem toch maar weer

Ja , hij is bij mij zeker gegroeid, maar 5 sterren zal het nooit worden. Vind dit toch echt een stuk minder dan de andere Radiohead albums. Lotus Flower en Saperator zijn top nummers naar mijn mening. Codex is ook wel mooi maar de rest zit op een voor Radiohead begrippen laag niveau naar mijn mening.

Volgens mij stond dit vrijdag op 3,9 dus is ie een beetje gezakt.
Dit album is net uit en dat je nu al zegt dat hij hoger moet riekt een beetje dat je niet helemaal opjectief bent t.o.v. Radiohead.

Ik haal 2 punten aan. Enerzijds het commentaar op de lengte van het album, anderzijds het commentaar op het aantal nummers. Die haalde ik aan vanwege het laatste.

Overigens zou ik eens op deze pagina kijken en dan bij het stukje over quoten.

Gisteren stond het een tijdje in de 3,60 meende ik. Dat ik vind dat dit album hoger verdiend is puur op mijn eigen luisterervaring gebaseerd en heeft helemaal niks met niet objectief zijn te maken, geen idee waar je dat idee vandaan haalt. Daarnaast verwacht ik ook dat het nog zal stijgen.

Alsof er iemand objectief is over Radiohead.

Interessant trouwens dat er zo moeilijk wordt gedaan over die 5/6 minuten dat dit album korter is dan In Rainbows of Amnesiac. Nu vindt ik 5/6 minuten Radiohead erg fijn, maar om daar nou een punt van te maken. Er moet ook wat te klagen zijn natuurlijk.

Werkt niet chevy 93. Maar evengoed bedankt

Jezus, dit is goed, echt goed.

Ik luister nu In Rainbows, en daarbij lijkt dit album een beetje in het niets te vallen.
Dat zou ook gebeuren wanneer ik Kid A en OK Computer zou luisteren.

Hmmm lastig nog.

Kijk dat bedoel ik nou.Dit album valt echt in 't niet vergeleken met de oudere albums.

Je moet de naam tussen aanhalingstekens zetten.

Hmm, ik heb kid A eigenlijk relatief minder dan andere RH albums geluisterd en OKC ook veel minder, had altijd meer met Amnesiac, hail to the thief en in rainbows (maar daar is iedereen het denk ik wel over de kwaliteit eens)

Is kid A ontoegankelijker dan amnesiac of HTTT? als ik de tracklist van Kid A bekijk vindt ik het wel goed allemaal maar toch luister ik het veel minder.. snap niet wat het verschil is amnesiac biedt mij meer, optimistic is geweldig, motion picture soundtrack, idioteque en the national anthem vind ik allemaal erg mooi, maar you and whose army, i might be wrong, dollars & cents hebben allemaal een andere vibe ofzo, dat doet mij meer. Volgt iemand dit?

In mijn ogen wel, maar dit is niet het topic om het daar over te hebben, doe dat maar bij Kid A.