Radiohead - The King of Limbs (2011)

Door al die theoriën vind ik het moeilijk om daaraan te twijfelen. Ook zou ik er niet van staan te kijken bij een band als Radiohead. Stel dat het niet zo is, maakt het me ook niet uit, ik ben tevreden met deze 8 nummers, maar toch.

Radiohead, 'The King Of Limbs' - The Conspiracy Theories Begin - In The NME Office - NME.COM - The world's fastest music news service, music videos, interviews, photos and free stuff to win

Die theorieën moet je wel met een korreltje zout nemen, denk ik..

Voorlopig vind ik het tweede deel van de plaat (de laatste drie nummers) beter dan het eerste deel van de plaat.

Lekker album, helemaal in de lijn van nude en house of cards,
begrijp echter de kritiek, je houdt ervan of niet...

Toch grappig dat Radiohead het elke keer weer voor elkaar krijgt allerlei theoriën los te maken . Het is een geweldig album, maar één ding is wel waar: slechts 8 nummers in 5 jaar, Radiohead is nog nooit zo niet-productief geweest (In Rainbows had een enorm aantal, zeer goede, bonusnummers). Daarnaast hoor je de band toch wel erg weinig, hebben ze niets meer gedaan in die 5 jaar tijd? Altijd leuk om te dromen over meer. Of het waar is moet ik nog zien.

[quote]niels94 schreef:
Toch grappig dat Radiohead het elke keer weer voor elkaar krijgt allerlei theoriën los te maken . Het is een geweldig album, maar één ding is wel waar: slechts 8 nummers in 5 jaar, Radiohead is nog nooit zo niet-productief geweest (In Rainbows had een enorm aantal, zeer goede, bonusnummers). Daarnaast hoor je de band toch wel erg weinig, hebben ze niets meer gedaan in die 5 jaar tijd? Altijd leuk om te dromen over meer. Of het waar is moet ik nog zien.[/quote

Nou, volgens mij zijn ze best productief geweest. Dat is het 'm juist. Stiekem hebben ze veel meer nummers gemaakt, als ik het zo hoor. De vraag is wel of die allemaal zo goed op dit album zouden passen. Het zou dus ook best kunnen dat ze wel al relatief snel op een ander album verschijnen.

En die vijf jaar, waar haal je die vandaan? In Rainbows kwam in oktober uit (als download, pas in december op cd) in 2007.. naar februari 2011 toe gerekend is dat volgens mij 3,5 jaar...

jawadde zeg, lotus flower is nu al een classic (en de clip ook natuurlijk).:D wow.

Niet echt onder de indruk na de eerste twee luisterbeurten, maar het klinkt in ieder geval wel weer een stuk interessanter dan het flauwe In Rainbows.

Godsamme. Kwartjes zijn gevallen.

In mijn ogen de zwakste sinds Pablo Honey jammer genoeg. Ik zie hem niet snel niet meer groeien. Erg teleurstellend, maar na In Rainbows zou sowieso alles tegenvallen.

Hierboven noemt Brains In Rainbows flauw. Ik kan dat wel plaatsen, als je dit spannender gekruider The King of Limbs hoort. In Rainbows is eigenlijk een echt goede poprock plaat. Niets meer en niets minder. Ook de rockplaat The Bends is giftiger en beter.

Het flauwe In Rainbows????

Goed of slecht album - daar ga ik mij niet over uitspreken, maar de nieuwe clip is echt een geweldig laxeermiddel. Jawadde zeg, amai mijne frak! Tom brengt zo maar even in z'n eentje de term "arty farty" naar een astronomisch hoogtepunt. Geeft me letterlijk goesting om nooit meer iets van hen te beluisteren. Hopelijk is die neiging slechts tijdelijk.

(En veel nieuws is er aan dat nummertje ook niet op te merken. Kid A...)

Groetjes,

Ssscht... de pretentieuze eikel die nood had zoiets neer te schrijven

Ik vind de clip juist geweldig! Hoe hij opgaat in de muziek met zijn dansen, gewoon weg geniaal!
Zelfde geld voor dit album, het heeft even geduurd maar het kwartje is weer gevallen!
Gewoon het hele gevoel dat radiohead over hun muziek heeft is gewoon zeldzaam, en ook bij dit album is het weer fenomenaal.

mijn voorlopige opinietje over deze plaat: ik vind het een erg taai werkje. Het is weer erg experimenteel (in elk geval voor een miljoenen verkopende stadionact). Dat is op zichzelf niet erg want dat heeft veel goeds voortgebracht in het verleden (KId A, HTTT, Eraser).

Maar de balans tussen experiment en het gevoel voor het perfecte popliedje is naar mijn smaak te veel doorgeslagen naar experiment. Ik hoor nog geen klassiekers, heb niet het gevoel dat deze nummers lang beklijven (terwijl die van Kid A of van het traditionelere In Rainbows dat wel deden). En daarbij komt dat het experiment op zichzelf nu ook niet echt vernieuwend meer is, veel nummers hadden qua sfeer en klanken op zich best op Amnesiac of Kid A gekund, en anders wel op Com lag.

Hoe dan ook, het is nog te vroeg voor een definitief oordeel en een stem. Wie weet winnen de liedjes nog aan kracht bij vakere beluistering, dat komt vaker voor. Time will learn

Dit album verhoudt zich tot OK Computer en The bends, zoals het Passengers album (van U2) zich verhoudt tot hun meesterwerken Achtung Baby en The Joshua Tree. U2 was in ieder geval nog zo slim om dat Passengers album onder een andere bandnaam uit te geven.

Interessante geluidjes en drones maken nog geen goede muziek, net als een bord met een artistieke mix van exotische kruiden onvoldoende is voor een lekker gerecht. Ik wil vlees!

Na zo'n 30x luisteren blijf ik teleurgesteld in dit album. Inmiddels staat good old In Rainbows weer op en het verschil in kwaliteit en creativiteit is overduidelijk en enigszins beschamend.

Radiohead, zet die drumcomputer uit en pak een gitaar. Jullie hebben nu drie vormloze experimentele cerebrale freubelCDs gemaakt (Kid A, B en C). Genoeg klanktapijtjes in alle soorten en maten voor iedereen. Nu graag weer enigszins toegankelijke muziek maken. Fijn. Dank u.

Tja, met je opmerking over Kid A, B en C geef je jezelf weg.

Na een aantal luisterbeurten ben ik er nog niet helemaal uit!
Morning Mr. Magpie en Lotusflower vind ik heel erg lekker, maar een Feral bijvoorbeeld... tja.. da's gewoon eigenlijk niet eens B-kant materiaal!

En toch.. Radiohead komt er vaak toch wel mee weg!

Oordeel laat ik nog even weg..... moet nog wat meer "proeven"

Wat mij betreft hebben ze nog lang niet genoeg 'klanktapijtjes' gemaakt hoor, ik lust nog wel een paar van zulke albums. Toegankelijke muziek daarentegen hebben ze natuurlijk al wel genoeg gemaakt.
En waarom zou je toch eigenlijk altijd toegankelijke muziek willen (wat is dat voor gemakzucht)?
Een Creep bijvoorbeeld gaat mij (persoonlijk) op den duur gewoon vervelen, terwijl de nummers van een Kid A pas na de nodige luisterbeurten doordringen en alleen maar groeien.


Je krijgt ook vlees, alleen niet in hapklare brokken. Je moet het zelf nog even ontleden en er wat moeite voor doen, maar daarna smaakt het des te beter.

Hier bega je een grote vergissing: toegankelijke muziek hoeft absoluut niet gemakzuchtig te zijn of makkelijk te maken. Het is niet zomaar dat the Bends ver uitsteekt boven het maaiveld van de rock platen. Vrijwel elk nummer gaat vervelen als je het te vaak draait, maar met enige regelmaat Creep hard draaien is een puur genoegen.

Zo kan het ook juist weer zijn dat het geexperimenteer op Kid A niet aanslaat, zoals bij mij. Terwijl het experiment en de sound die het oplevert op The King of Limbs dat wel doet.

Ik heb het ook niet over het maken van de muziek (ontoegankelijke muziek kan met heel veel gemak in elkaar gedraaid zijn, en vice versa).
Ik doelde op het feit dat er min of meer wordt gezegd: "Ik wil toegankelijke muziek." Zo van: 'niet te moeilijk of experimenteel a.u.b., want dan heb ik geen zin om er naar te luisteren'.

Overigens heb ik deze plaat nog niet heel goed geluisterd. Maar ik kan al wel zeggen dat ik na mijn eerste luisterbeurt al zin heb in de volgende luisterbeurten.

Ja,. ik vind het ook erg makkelijk om dit zo af te wijzen. Kijk maar in mijn top tien. Ik ben iemand van de mooie liedjes van twee minuten maar experiment of, zoals ik dit zou willen noemen, de bakens verzetten kan ik enorm waarderen en dat maakt Radiohead juist zo'n bijzondere band. Een combinatie van Can-achtige drones, Flylo-achtige beats en het vertrouwde Radioheadgeluid maakt dit album tot iets vernieuwends.

Misschien houd je niet van abstractere muziek, maar dan moet je dat zeggen, en hier misschien niet naar luisteren. Ik luister ook niet naar het Nederlandse levenslied of naar hardcore punk omdat het niet mijn muziek is (en geef dus ook geen sterren)...

Dat is het helemaal inderdaad.

Eigenlijk is er vanaf OK Computer weinig veranderd. De typische Radiohead-melodieën zijn sindsdien nooit meer weggeweest, alleen de muzikale omlijsting is steeds een beetje veranderd.

Ja, deze plaat wordt ook voor mij steeds beter. Hoewel ik nog steeds denk dat dit niet alles is van TKOL, beginnen de nummers steeds maar weer verder in m'n hoofd door te dringen en wordt het beter en beter. Ik weet dat ik dit bij In Rainbows ook had. Eerst vond ik het maar een beetje vaag en ineens was het één van de beste albums die ik kende. Ik ben eigenlijk daarna pas Kid A en Amnesiac gaan checken. Het rare is dat ik deze twee dan wel weer vrijwel na de eerste keer luisteren goed vond. Ik kan me nog herinneren dat ik op de fiets zat en You And Whose Army hoorde. De tranen sprongen in m'n ogen tijdens het akkoord na "You can take us all on", zonder dat ik me bewust was van de tekst. Het was de emotie van de zanger en de muziek die 't m deed.

Bij mij heeft het altijd te maken met het feit dat muziek die je kent bij je gaat dragen icm dagelijkse ervaringen. De tracks van Radiohead lenen zich door de ongrijpbaarheid en uniekheid prachtig voor dat. De dromerige sounds, de bitterzoete neerslachtigheid en de moeilijk te doorgronden teksten krijgen bij mij een plaats in m'n hoofd die ik koppel aan dat wat ik meemaak van dag tot dag. Ik denk dat dat het is wat Radiohead (in ieder geval voor mij) tot zo'n succes maakt. Briljante muziek. Maar wat snoeiharde uitbraken in de tracks van The King Of Limbs zouden zeer welkom zijn.

Ja, het is allemaal wat ingetogener als je vergelijkt met wat voor een tracks er op Kid A en Amnesiac stonden, dat mis ik ook wel moet ik zeggen. Luister voor het eerst sinds vrijdag weer andere muziek, ben beetje kid A weer aan het luisteren, misschien juist omdat er daar wat meer uitbraken in zitten

Nou, ik draai de laat nu twee dagen... maar eerlijk? Het is een doorbijter van jewelste. Voorlopig vindt ik nog een enorme zenuwenplaat op Lotus Flower en Separator na. Het luistert nog niet allemaal lekker. Te veel soundscapes en te weinig melodie. Waar is de inspiratie gebleven?
Een 3,5 voor nu.

Ik sluit me hier helemaal bij aan. Ook ik heb af en toe het idee dat ik naar b-sides aan het luisteren ben... en dan flitst door m'n hoofd dat ik beter naar de b-sides uit de OK Computer-periode ofzo kan gaan luisteren.

Maar goed, ik heb geduld en hoop dat er zich nog een pareltje openbaart.

Dat is nogal wat voor een zenuwenplaat. 3,5

Ik had dan al snel een 1,5 gegeven

Het valt me op dat een hoop mensen die de plaat niet echt goed vinden toch over de 3 klokken. Erg raar. Men zou dat bij een andere plaat niet doen.

Is dit nou het Radiohead effect???
Toch het voordeel van de twijfel geven terwijl je diep van binnen weet dat het net niet goed genoeg is.