Radiohead - The King of Limbs (2011)

Als je dit al ontoegankelijk vind...

Het is fantastisch hoe Radiohead toch nummers weet te schrijven waarvan ikzelf niet eerst wist dat ik ervan hou, of zoiets...

Ik was bang, o zo bang dat deze band na In Rainbows de Coldplaytour zouden opgaan, een bandje worden die wel mooie liedjes maakt, maar verder nergens uitspringt of uniek is.

Gelukkig is dit niet het geval: the King of Limbs is wéér een bijzonder sterk en ontwapenend wapenfeit (ha!) van onze Radiohoofden.

Dat orkestje in de aanzwellende opener Bloom, die verstilling tussen Jonny's gitaarspel in Morning Mr Magpie, het bezwerende beest dat Feral heet, de vogelgeluidjes tussenin, Give Up The Ghost, dat typisch Radiohead is maar toch weer iets totaal anders is...

Eigelijk vind ik dat Radiohead ook niets meer dan mooie liedjes maakt.

Toen dit album uit kwam, heb ik het direct een aantal keer geluisterd. Ook bij mij overheerste de teleurstelling in het begin. TKOL deed me erg veel aan The Eraser denken: een goede plaat, maar het mist de Radiohead-magie. De plaat deed me vooral verlangen naar de vorige Radiohead-platen, die ik dan ook maar mooi weer eens uit de kast heb getrokken de afgelopen weken.

Mooi is dat toch: ik heb wel vaker dat je een cd onder verschillende omstandigheden moet horen: je gemoedstoestand, je bezigheden op dat moment, het tijdstip, het weer... het heeft allemaal invloed op hoe je een album ervaart. Onder de juiste omstandigheden kun je dan zomaar opeens een album, dat voorheen erg lastig wegluisterde, perfect doorgronden. Dus in afwachting van de paper edition die ik pas eind mei kan verwachten, wist ik dat deze plaat nog voldoende luisterbeurten en tijd om te rijpen zou krijgen van mij.

Vanochtend heb ik TKOL maar weer eens geluisterd. En misschien komt het doordat dit album zich voor mij uitstekend leent voor een druilerige woensdagochtend, maar het kwartje begint te vallen. De eerste 5 nummers klinken erg spannend en sfeervol. De laatste nummers zijn wat rustiger, het experiment lijkt wat teruggeschroefd te worden en de electronica en soundscapes worden verruild voor akoestische gitaar en piano. Wat minder spannend, maar minstens zo sfeervol. Heerlijk om weer ondergedompeld te worden in het warme klankbad dat Radiohead eigen is.

Op dit moment doet het album niet onder voor de voorganger voor mij, alhoewel de albums toch een stuk van elkaar verschillen. In Rainbows was wat meer recht-toe, recht-aan en ik kon die plaat altijd wel horen. Ik denk dat TKOL een wat typischer sfeertje bevat en je moet precies in de juiste stemming zijn om de parel in deze plaat te ontdekken.

Tot slot roept TKOL bij mij wel een vraag op m.b.t. de rollen binnen de band. De rol van de ritmesectie (Selway en C. Greenwood) hoor ik duidelijk terugkomen als de typisch Radiohead, experimentele, en wat tegendraadse ritmes. Ook de rol van Yorke (zang, piano, effecten) en J. Greenwood (soundscapes, effecten, gitaar) hoor ik duidelijk naar voren komen. Wat voor rol speelt de 5e man (Ed O'Brien) eigenlijk binnen de band op dit album? Misschien een wat vage vraag, moeilijk om daar de vinger op te leggen omdat ik het collectief Radiohead ook weer niet beschouw als een stel individuen, maar ik vroeg me af of iemand hier iets zinnigs over te zeggen heeft...

Het kan natuurlijk stukken ontoegankelijker, maar toegankelijk zou ik dit zeker niet willen noemen, het is geen simpele plaat die je na één keer al leuk vind, ik had bijvoorbeeld ook flink wat luisterbeurten nodig voor het kwartje echt viel.

Ik vind het overigens jammer dat het gemiddelde steeds verder zakt, maarja: het zij zo.

Ik ook niet.
Het enige alvum dat mij k an bekoren is Pablo Honey, en 2 losse nummers (Street Spirit en Paranoid Android)
Heb wel elk album enkele malen geprobeerd maar nergens klikte het.
Voor deze nieuwe schijf moet ik me binnenkort maar eens rustig voor gaan zitten.

Ik ken Radiohead enkel van hun vroegste hits zoals Creep, Street Spirit etc.
Dit lijkt me niet echt een album om te starten of wel?

Nee, zou ik niet doen. Ik zou als ik jou was beginnen met the Bends en daarna OK Computer.

Die zal ik zeker eens checken. Bedankt voor de tips.

Over wijn en kaas gesproken..

Ik vind het zo raar dat ze enkel het album digitaal releasen en verder amper/niet wat van zich laten horen. Kan me niet herinneren dat het destijds ook zo ging bij In rainbows.

Ook blijf ik nog steeds denken dat er meer op komst is.

Snap niet dat Kid A geaccepteerd wordt qua experiment en deze cd wordt uitgekotst voor zijn "ontoegankelijkheid" ......beetje vreemd.

Positief verrast door de single Lotus Flower.
Zelfs de electronica lijkt hier in balans; iets wat ik wel miste bij albums als Kid A en Amnesiac.

Hypothese: Ik denk dat de lage score en negatieve reacties wellicht te maken hebben met het feit dat deze plaat nieuw is. Toen Kid A op deze site kwam, was dat album al een jaar of 4 uit. Daardoor was dat album al wat meer gerijpt waardoor de waardering hoger uitvalt. Ook is het aantal mensen dat even die plaat checkt, het niet digt en dan een teleurgestelde stem uitbrengt misschien hoger bij TKOL.

Conclusie: gemiddelden kunnen een vertekend beeld krijgen. Dus: ga uit van je eigen beoordeling en kijk niet teveel naar statistieken (alhoewel ik via MuMe-statistieken al een hoop mooie muziek gevonden heb hoor!)

Bovendien bevat Kid A wel een aantal Radiohead-klassiekers zoals Everything in it's Right Place, The National Anthem en Idioteque. Of Codex en Lotus Flower dezelfde status krijgen, moet nog blijken... hetzelfde geldt voor de status van deze plaat. Wie weet kijken we met z'n allen over 5 jaar ook weer heel anders naar TKOL!

Misschien omdat Kid A nog wel duidelijkere songstructuren had? Of, wat mij eerder logischer lijkt, dat Kid A als plaat meer als 'geslaagd experiment' wordt gezien dan deze. De roep om een tweede deel maakt het duidelijk dat vele mensen, ook diegene die dit de volle vijf sterren geven, toch op hun honger blijven zitten en dat er iets ontbreekt.

Wel erg kort door de bocht om, op basis van een kennelijke wens van mensen, te stellen dat er iets ontbreekt aan dit album. Ik heb 5 sterren gegeven, vind het album fantastisch en zou daarom juist graag zien dat er een vervolg komt. Aan mooie muziek is altijd behoefte.

Als dat bij velen gepaard gaat met "Maar er komt nog wel een tweede deel" of nog de betere variant "Mja, ik heb het gevoel dat er nog komt, MAAR zonder is het ook al een geweldige plaat." Als ik vijf sterren aan iets geef ben ik zeer tevreden over dat product. En ik zei dan ook vele mensen. Dat adjectief wijst erop dat niet iedereen zich daarin dient te vinden, anders had ik alle gebruikt i.p.v. vele

Wat een depressieve muziek, maar goed dat de trein hier vaak vertraging heeft...

Ik heb deze cd ondertussen toch al een keer of 10 beluisterd en kom telkens tot dezelfde conclusie: dit is voor mij de minste Radiohead tot nu toe.

Aanvankelijk hoorde ik er ook vooral The Eraser in, maar naarmate ik meer luisterde, vind ik toch dat het album qua geluid weinig afwijkt van In Rainbows, alleen zijn de nummers gewoon minder goed. De tweede helft is een stuk beter dan de eerste, dat wel.

Ik kom voorlopig niet verder dan 3,5*. Echt jammer, want m'n verwachtingen lagen echt hoog. Radiohead is, samen met Pearl Jam, mijn favoriete band, maar hier maken ze hun 'godenstatus' toch niet waar voor mij.

3,5*, dus

Knappe reactie voor iemand die Brave hoog in zijn top10 heeft staan...

Wat is Radiohead toch een rotslechte band geworden. OK Computer was natuurlijk geniaal, geen speld tussen te krijgen. Daarna kregen we Kid A/ Amnesiac die me nog beter bevielen, lekker experimenteel zonder het liedje uit het oog te verliezen. Dat niveau hebben ze nooit meer weten te evenaren. Op zich niet zo erg want al waren hun navolgende albums slechts half zo goed, dan nog zou er genoeg te genieten vallen.

Maar het niveau is echt drastisch gedaald de afgelopen 10 jaar en dat terwijl ze steeds langere tussenpozen nemen tussen de platen door. Ditmaal moesten we 4 jaar wachten op 8 ondermaatse "songs". Het moet toch niet gekker worden.

Vergelijk dit eens met het materiaal dat als b-kantjes werd gebruikt in hun gloriedagen; polyethylene, a reminder, bishops robes, cuttooth, pearly, talkshow host, om er maar een paar te noemen en je kunt maar tot 1 conclusie komen: Radiohead is een parodie op zichzelf geworden die het songschrijven is verleerd en dit wanhopig probeert te maskeren dmv zogenaamd heel ongeregeld, onorthodox en vrij met muziek bezig te zijn. Het komt zo geforceerd en nep over. Ik trap er niet meer in, en ik ben aan de stemgemiddeldes te zien gelukkig niet de enige.

Valt me ook op dat ze steeds vaker ouwe songs die ze jaren geleden al live speelden nu beginnen te recyclen. Dat geeft ook te denken. Ditmaal is het de eer aan Morning Mr. Magpie die in haar originele vorm toch echt vele malen beter klonk.

Tot slot begin ik me ook steeds meer te irriteren aan die huilebalk van een Thom Yorke, wat een gemekker zeg. Nee Radiohead heeft haar plekje in de eredivisie wat mij betreft verspeeld. Ik geef 1 ster.

Alsof Brave zo depressief is

Hangt er van of je het thema zelfmoord depressief vind of niet. Ik vind dat in ieder geval wel. Overigens wel een heel mooi album, net als deze trouwens.

Hmm, bevalt me toch redelijk goed na de eerste luisterbeurt hier. Als je niet direct een nieuw meesterwerk verwacht komt dat de ontvangst wel ten goede denk ik.

Kid A en In Rainbows zijn mijn favoriete Radiohead-platen, dus ik had goede hoop. Maar wat de band hier laat horen is niet veel soeps. Lethargisch en ongeïnspireerd sleept King Of Limbs zich naar een moeizaam einde om als een nachtkaars uit te gaan middels het suffe Separator . Slechts twee nummers blijven bij me hangen: Little By Little en Codex. Al vind ik die eerste het wat mindere broertje van Reckoner.

Blijf mij verbazen over de stemming, 1 ster geven aan een band die je ten tijden van ok c.,kid a,amnesiac te gek vond!
Nu zit deze cd op het niveau van een slechte top 40 band?
2,5 ster voor een mindere cd ok....

Inderdaad. Beetje ongeloofwaardig om ok c.,kid a,amnesiac super te vinden en deze cd nu zo af te branden. Als men een tweede in rainbows had verwacht kan ik nog wel begrijpen dat deze cd wat teleurstelt.

Dit album wordt in Japan ook op blu-spec cd uitgebracht. Betere geluidskwaliteit.

Onder de naam Ladiohead?

Blue Lay