Radiohead - The King of Limbs (2011)

Ik geloof trouwens best dat er mensen zijn die dat doen, maar ik krijg soms het idee dat sommige mensen denken dat iedereen die dit hoog aanslaat zichzelf voor de gek houdt, daar krijg ik een beetje genoeg van.

Al jaren oud... 2010 staat erachter het is nu 2011, Ok en een nummer uit 2009, dat is dus uit een periode NA hun vorige album dus jaren oud.. beetje stemming makerij misschien. En ik vindt dit wel een Band-Album je merkt dat de ideeen van andere bandmembers ook in de nummers verwerkt zitten. Dat merk ik aan de geweldige instrumentatie, dat alle leden wat subtieler zijn gaan spelen en misschien was dat wel de volgende stap t.o.v. In Rainbows die zelf al een stuk volwassener klonk dan HTTT. En de electronische saus is mogelijk een yorke dingetje dat vooral op Feral en Bloom een compleet nummer inkleurt. Is het zo dat als Yorke nummers alleen speelt hij die nummers ook gemaakt heeft? Ik weet het niet.. Misschien.. Maar zo zeker als jij het stelt zou ik niet kunnen.

iig is ie in staat ze geheel en al zelf solo te spelen, dat geeft te denken wellicht?

Iedereen met een gitaar kan alle nummers van radiohead solo spelen(uitzonderingen daargelaten) .. ik zie niet in wat daar verdacht aan is. Dus dat hij het kan vindt ik niet gek. Maar dat hij het zoveel doet.. tja ik weet ook niet hoe dat binnen die band gaat dus stoor me eraan als mensen er zo resoluut een uitspraak over doen. Als ik Thom Yorke's solo album hoor merk ik een hele typische sound die ik hier dan weer vindt ontbreken.. Ik zal zijn Solo werk nog wat meer luisteren voor overeenkomsten want misschien zijn ze er meer dan ik dacht.

Het lijkt erop dat vooral Yorke de songschrijver is van Radiohead, maar dat ze als band met zijn ideeën aan de slag gaan. De andere bandleden voegen dan iets toe aan het geluid, waardoor het een Radiohead(+ Nigel Godrich?)-nummer wordt. Er komt dan toch duidelijk iets anders uit dan wanneer Yorke alleen zijn ideeën uitwerkt. Zo zie ik het ongeveer voor me, maar het blijft speculatie.

Dat is ook waar ik op doel, niet of hij het kan, los daarvan denk ik niet dat iederen zomaar kan wat yorke solo presteerd maar dit terzijde

Dus, hij gaat solo de baan op met werk wat later in ietwat aangepaste vorm op plaat beland, aangepast door aanvulling van bandleden

In hoeverre is hun rol nog van betekenis voor radiohead als band?

Goede vraag. Ik denk dat uiteindelijk de hele band bijdraagt aan het Radiohead-geluid. Op Yorke's solo-album hoorden we muziek die weliswaar op die van Radiohead lijkt, maar tegelijk iets mist. In mijn opinie mist daar de warmte van Radiohead, ik vond The Eraser iets killer, klinischer, afstandelijker. Dan blijft natuurlijk staan dat de rest van de band secundair is t.o.v. Thom Yorke.

Sorry, die suggestie wilde ik ook niet wekken. En als ik de score bekijk, denk ik dat er inderdaad veel mensen zijn die zichzelf niet voor de gek houden en toegeven dat ze het minder vinden. En er zullen ook mensen zijn die dit album oprecht geniaal vinden. Wat ik me alleen een beetje afvraag (en daar heb ik het in mijn 'recensie' ook een beetje over gehad) is hoe vaak je een album nou eigenlijk moet luisteren om het te kunnen beoordelen. En ik vraag me af of iedere artiest hierbij wel evenveel kans krijgt.

Omdat Yorke's creaties iets kenmerkends hebben heb ik bij Radiohead vaak dat de basis van sommige nummers van iemand anders lijken te komen, die ook weer iets kenmerkends hebben. Ik verdenk Johnny Greenwood als grootste creerende invloed naast Thom, en de rest zullen vooral met de invulling / ondersteuning te maken hebben.. Maar dit is puur speculatie ook.

En Philip is een hele grote toevoeging qua geluid.. op dit album is de percussie ook zwaar relaxed en op In Rainbows hetzelfde verhaal.. Percussie is natuurlijk invulling/ondersteuning maar het is altijd zeer varierend en helemaal niet naar de achtergrond geschoven.

Ik denk verder wel dat Thom het meeste bedenkt en zal ook overal wel z'n stempel op drukken.

Morning Mr Magpie is al minimaal 7-8 jaar oud...

Dat Yorke een belangrijke stempel op Radiohaed zet, oke. Niet meer dan terecht. Maar wanneer je Yorke Give up the ghost live ziet doen, klinkt het niet anders of minder dan op het album. In de clip van Lotus flower zie je alleen Yorke. Waar is de klasbak Jonny Greenwood ?? Ik mis zijn stempel op dit album. Misschien is dat stempel er wel, maar waarom is de gehele release tot nu toe een vergrootglas op Thom Yorke?

Yorke is altijd de voornaamste schrijver van de band geweest, zowel muzikaal als tekstueel. Dat ze altijd "written bij Radiohead" erbij zetten komt omdat Yorke geen egotripper is. Vind ik eigenlijk ook niet meer dan normaal, toch? Als de drummer één drumfill zelf bedenkt, heeft hij feitelijk al meegeschreven aan een nummer. Eenieder die zich wil verdiepen in Radiohead komt er toch wel achter dat Yorke de grote man is.

Ben nu nu de laatste tijd dit album aan het luisteren, samen met twee albums van The Mars Volta (The Bedlam in Goliath & Octahedron). Kan niet zeggen dat ik erg enthousiast wordt van The King of Limbs in vergelijking tot die andere twee. Ik vind het nog steeds als een Yorke soloalbum klinken. Daar is op zich niks mis mee, maar het heeft gewoon iets te veel van een tussendoortje.

Het heeft net als The Eraser zo'n "vieze" elektronische sound. Dus niet het strakke werk van Kid A en Amnesiac, maar meer het rommelige van The Eraser. En de nadruk ligt op soundscapes, niet zo zeer op melodieën of songstructuren. Ik zie niets anders dan overeenkomsten eigenlijk... Zware baslijnen ook continu. Overigens is het nergens drastisch anders dan andere Radiohead-albums. Net zoals ik me afvroeg wat precies de zin was van The Eraser, omdat het net zo goed een Radiohead-album had kunnen zijn.

Wat maakt het ook uit welke artiestennaam er op de hoes staat? Radiohead = Thom Yorke (althans voor een groot gedeelte). Als ik een Radiohead-playlist maak, flikker ik er Thom Yorke ook altijd doorheen. Geen hond die het merkt.

Ligt het aan mij of had dit album de ondertitel "A Collection of B-Sides" moeten meekrijgen? Dan heb ik het niet eens zo zeer over de kwaliteit van de nummers. Maar ik heb wel eens een hele lading B-sides van Radiohead gepindakaast. Dit ligt ongeveer in het verlengde daarvan. Het is te vrijblijvend voor Radiohead-begrippen, het heeft te weinig om het lijf. Of die extra cd van In Rainbows, daar heeft dit veel van weg. Het album als geheel klinkt ook niet echt alsof het een begin en eind heeft, nee, of dat de nummers samen een bepaalde stijl of sound vertegenwoordigen, nee, het is een verzameling van allerhande projectjes die nooit eerder opgenomen waren. Nu dus wel.

Je vergeet dat ook Radiohead-luisteraars pindakazen...

Kom op man, jij bent zooo niet hip.

hehe, pindakazen is legaal dan wel illegaal van het internet afhalen, dan mag je zelf bedenken welke term we daar ook wel voor gebruiken.

Ik heb je reactie met plezier gelezen, maar ben van mening dat je de kwaliteit en inspraak/inzet van met name Johnny Greenwood en ook Phil Selway onderschat.

Zie ook hun solowerken.

Greenwood heeft al meerdere solo albums op zijn naam en betreedt daar (naar mijn mening) interessantere paden dan Yorke dat solo doet.

Voorbeeld een free jazzy geluid:
YouTube - Jonny Greenwood - Milky Drops From Heaven
Ander voorbeeld voor de liefhebbers van Codex:
YouTube - Solaris Ocean ♫Music by Jonny Greenwood♫

Greenwood krijgt ook op bijvoorbeeld Pitchfork een hoger cijfer voor zijn solo albums dan TKOL. Dan laatste zegt niet alles, maar geeft wel een indruk van het onderschatte muzikale genie dat Greenwood is.

Dat Greenwood en Yorke samen de 2 persoonlijkheden van Radiohead zijn, daar zou ik het mee eens zijn. Dat wordt ook ondersteunt door het feit dat beide heren vaak zonder de rest van de groep optreden. Zie bijvoorbeeld het Ether festival en The Henry Rollins Show (plus vele andere optredens).

Ik denk dat driekwart van de users hier de stelling onderschrijft dat TKOL dichter op The Eraser zit dan op In Rainbows. Stel dat TKOL uitgebracht was als Yorke's solowerk dan zou niemand daar aan twijfelen. In Rainbows is echt een band en dat was bij de opnames van Kid A / Amnesiac ook het geval. Ondanks de Yorke sound bleef het een band.

Ik wil alleen zeggen: met name Johnny Greenwood mag niet onderschat worden en heeft altijd een grote waarde gehad binnen Radiohead. Het stempel van Yorke ligt duimendik op TKOL. Het stempel van Greenwood ontgaat mij.

Dat kan bewust zijn. Het newspaper album komt er binnenkort aan en misschien geeft die uitgave een verklaring voor bovenstaande.

Na Yorke is J. Greenwood inderdaad de belangrijkste van het stel. Met name de Kid A-sound was nadrukkelijk van zijn hand afkomstig. Daarna is het toch Yorke, volgens mij, die het stokje heeft overgenomen met z'n click-click, bliep-bliep, cut-n-paste electronics. Greenwood is meer van het orchestrale, heeft ook filmmuziek gecomponeerd, meen ik. Goed hoorbaar op Kid A, dat filmische, trouwens.

Ben verder niet bekend met Greenwoods solowerk.

Daar kan ik mij in vinden. Hoewel ik de meeste van hun B-sides en de extra cd bij In Rainbows veel beter vind dan deze plaat. Spijtig voor mij, maar deze keer ben ik niet bij de gelukkigen die dit een fantastische plaat vinden.
Ik klaag niet hoor, ben de laatste jaren heel hard verwend geweest door RH. Op naar de volgende.

De matige kwaliteit van dit album wordt vooral pijnlijk duidelijk als er toevallig een nummer van In rainbows op je shufflepod voorbij komt.

En, niet in slaap gevallen bij dat nummer van In Rainbows?

Ik ben het wel met WJW eens, ik was blij met deze plaat omdat het over het algemeen leuk is weer wat van Radiohead te horen. Deze schijf is ook zeker wel te pruimen en je hoort er wel vakmanschap in, maar in een vergelijk met In Rainbows redt hij het bij lange na niet....

Mijn vriendin vind hem best oke,moet ik me zorgen maken ..nee toch maar niet.
Ik vind het een heel lekker plaatje vooral op de achtergrond terwijl ik aan het werk ben

Ondertussen zijn er 63 pagina's gelu..., sorry, geschreven over dit album. Allé. Leve Radiohead

Je moet je alleen maar zorgen smaken over haar beperkte muzikale smaak.

Precies, ik ben blij dat ze hem niet meer dan best oké vind.
Dan moet ze andere muziek toch meer waarderen..gelukkig maar.

Radiohead als achtergrond muziek. Tsja...

Tsja....

Deze normale sterveling heeft dit album gewoon net in de winkel op CD gekocht. Pas één draaibeurt erop zitten. Allereerst hands down voor die g-e-w-e-l-d-i-g-e hoes Zeker op LP formaat een genot. Dat donkere gedrocht hier op mijn scherm lijkt in de verste verte niet op die heldere gedetailleerde hoes die nu voor me ligt.

Is de distortie op Codex nog steeds aanwezig, Aquila? (LP versie)

Ik heb de LP alleen beet gehad om even naar het plaatje te kijken, dus dat kan ik niet voor je checken, helaas.