Radiohead - The King of Limbs (2011)

Helemaal mee eens. De naam van hun krantje is trouwens de tweede zin van Bloom... Was mij nog niet opgevallen.

Pablo Honey, met...
- creep (los van het monstersucces altijd ook gewoon nog een supergoeie song)
- stop whispering die zo lekker loos gaat wanneer het start shouting wordt
- thinking about you, simpel oerdegelijk en briljant
- anyone can play guitar, nog zo'n indiepoppareltje
- prove yourself, onbekend maar heel mooi
- blow out, waar je al duidelijk hun toekomstige kunstjes kan horen

Om maar te zeggen dat er ook wel degelijk mensen zijn die Pablo Honey heel goed kunnen verdragen, net zoals ik kan begrijpen dat mensen deze King Of Limbs beter vinden...

Ik begrijp best dat het je mening is,
maar ZOVEEL wijkt The King Of Limbs ook weer niet af van In Rainbows.

(ik neem aan dat je het over In Rainbows hebt)

De sfeer is inderdaad misschien hetzelfde maar de kwaliteit van de nummers komt echt niet in de buurt van in rainbows.

Pablo Honey reken ik daarbij mee.

Heb een boel berichten over de marketing-strategie van Radiohead, het krantje, Record Store Day, etc. verplaatst naar Radiohead

Kan het hier weer over de muziek gaan.

Heb dit album nu 4 keer helemaal geluisterd en het valt me toch erg mee.
Expres eventjes gewacht met kopen zodat de ergste hype een beetje weg was.
Moet zeggen, heb dit puur gekocht om mijn collectie in stand te houden want van tevoren verwachtte ik er niet veel van, want wat ik op youtube hoorde klonk niet veelbelovend.

Maar Radiohead is natuurlijk een band wat je meerdere keren moet horen om er een goed oordeel over te kunnen geven, en nu ik hem 4 keer geluisterd heb valt de plaat me alleszins mee.
Het is wat elektronischer dan In Rainbows, maar minder dan Kid A vind ik.
Als je goed luistert zitten er genoeg gitaarstukken in, zei het wat meer naar de achtergrond.
De elektronische stukken vind ik ook behoorlijk goed, daar waar ik met Kid A me altijd zit te irriteren aan die zware basgeluiden, heb ik dat hier veel minder.

Little By Little en Codex vind ik nu al absolute pareltjes en de beste songs van 2011!
Kortom: toch weer een goede plaat van de heren die iedere luisterbeurt groeit en wellicht nog een hogere stem krijgt. Voor nu een dikke 4*

Bij mij duurde het in elk geval nog langer dan 4x luisteren. Maar inderdaad, er zitten genoeg gitaarstukken maar ook andere instrumenten in, maar die ontdekte ik pas later echt, eerst klonk het alsof het bijna alleen maar electronics was, maar dat valt toch wel mee. Bijvoorbeeld die gitaar in Separator is echt . Persoonlijk denk ik wel dat er meer electronics inzitten dan bij Kid A, waar de rest van de band voor mijn gevoel nog wat prominenter aanwezig was.

Little by Little is mijn nieuwe favoriet, inderdaad een pareltje

Ongelooflijk dat ze het bij mij toch weer flikken. Bij de eerste luisterbeurten valt Radiohead me altijd tegen. Maar het groeit altijd. Zoiets heb ik ook met The Cure. Valt ook altijd tegen, maar groeit ook per luisterbeurt.

Feral begint bij mij uit te groeien tot één van de beste zo niet het beste nummer van het album.
Dit is inderdaad weer een groeialbum. Het begint tegen een 4,5 aan te schuren.

666 stemmen

Feral vind ik ook het beste nummer. Vooral de bas en als de drums harder gaan klinken!

Lol, 667 nu =]

3*

Ook na anderhalve maand vind ik het album nog steeds zéér goed te behappen. Heerlijk afwisselend en bomvol sfeer.

Ja nu begint deze cd bij mij wat los te komen en ga ik er een lijn in ontdekken...

En het zou zo wel eens 4 sterren kunnen worden... wat meestal zo gaat bij radiohead

Vandaag nog eens het album in z'n geheel beluisterd, maar wat is dit voor Radiohead-begrippen een matige en vooral saaie plaat, zeg.

Naar nu blijkt lichtte Videotape, het laatste nummer van de vorige plaat, een tipje van de sluier op. Want net als die song zijn alle nummers op dit album van een voortkabbelende soort. Radiohead is nooit echt progrock geweest, maar het had vaak wel "interessante" composities, met veel dynamiek en afwisseling. Werkelijk waar alle nummers op The King of Limbs zijn daarentegen gebaseerd op één of hooguit twee akkoordenschema's. En maar herhalen die hap. Een effectje hier en een geluidje daar voor de broodnodige variatie, maar muzikaal gezien is mij dit veel te minimalistisch.

Ik heb het ook een beetje gehad met Yorkes stemgeluid. Hij is zo nadrukkelijk "buiten de lijntjes" aan het zingen dat het irritant wordt. Hij blijft ook een beetje hangen in die fase, hij doet dit trucje nou al vanaf Hail to the Thief. Ik zou hem graag weer eens horen blèren zoals op The Bends of OK Computer.

Ik heb overigens niks tegen de electronische sound van Radiohead, integendeel zelfs. Maar het wordt wel bezwaarlijk wanneer al die geluidjes de eentonigheid van de liedjes en de gemakzucht van de muzikanten moeten verbloemen. Want zo klinkt het mij in de oren. Radiohead: de enige band die nooit op de lauweren rustte maar met ieder album weer iets nieuws toevoegde aan haar discografie, omdat men ambitieus en gemotiveerd bleef. Maar ook Radiohead heeft nu een plaat op de automatische piloot gemaakt.

Het scheelt nog dat het album al uit was voordat ik überhaupt wist dat er een nieuw album zat aan te komen, dus ik had geen enkele verwachtingen opgebouwd... Ik beschouw dit werk voorlopig als een B-side-verzameling en wacht met smacht op een écht Radiohead-album.

Ben het helemaal eens met smash016.

Ik totaal niet. ik ben het wel eens met zijn eindoordeel, maar niet met het betoog zelf.

Fijn. En waarom?

Ik erger me altijd aan dit soort reacties, zo veel moeite is het toch niet om uitspraken te onderbouwen? Wat kunnen andere gebruikers nou met zo'n reactie dan het voor kennisgeving aannemen?

Codex is nogsteeds prachtig! De rest boeit me geen reet meer. Matig album.

En als iemand me wil uitleggen wat er zo goed is aan Lotus Flower...

Een 3,5 voor en matig album? Bij mij is 3,5 een goed album.

Sorry, score aangepast.

Ik draai hem ook niet meer. Het album kan me niet meer boeien.

Correctie: (gemiddelde: 3,49, standaardafwijking: 0,48) een gemiddeld album.

Excusez- moi.
Ik vind het muzikaal gezien simpel, de vocals nu en dan ergerlijk en ik mis de spanning. Wat betreft het muzikale; ik vind het niet erg als nummers simpel zijn, het gaat er bij mij om of ze een bepaalde emotie los kunnen maken of catchy zijn, maar dit komt niet over op mij. Nummers als Codex, Give Up The Ghost, Feral en Separator vind ik mooi, maar ik mis gewoon kracht, spanning op dit album en vind het tijdens sommige stukken ronduit saai.

Saai, langdradig, moeilijk door te komen, repetief: oké, snap ik ook. Maar simpel? Mij klinkt deze muziek allesbehalve simpel in de oren. De productie is erg goed en duidelijk met een ontzettend goed oog (of oor in dit geval ) voor detail gedaan. Er is van alles te ontdekken en er gebeurt veel, enorm veel kleine dingetjes, details. Ik snap heel goed dat je er niks aan vind, maar 'simpel' zou ik dit niet kunnen noemen.

De onderbouwing is al gegeven in een van mijn eerdere 20 posts over dit album.

Mijn grootste probleem met TKOL is dat het een album van Yorke is en geen album van Radiohead.

King of Limbs is net zoveel Yorke als de andere albums aangezien hij het meest bijdraagt aan elk album. Jonny draagt trouwens ook veel bij aan deze sound.