Radiohead - The King of Limbs (2011)

De vorige editie van 'the basement' was fantastisch. Ik weet zeker dat ik deze plaat na 1 juli toch weer een beetje beter ga vinden. Ben benieuwd.

Een Creap is het altijd gebleven, maar wel een geniale

YouTube - Radiohead - Lotus Flower

The King of Limbs is veruit één van de verslavendste albums die ik ooit heb gekend. Waarom? Dit zal deels een mysterie blijven. En dat is juist hét magische element in deze 8 tracks, die wereldschokkend zijn in hun niet-wereldschokkendheid.

En nee beste mensen, dit is geen wilde Radiohead-adoratie. Ik zou mezelf zelfs nooit een echte fan noemen, alhoewel ik praktisch al hun werk ken. Een woord fan heeft immers een connotatie die een zekere vertroebeling van het beoordelingsvermogen inhoudt. Ik zie in hen geen goden der muziek en ik geloof niet in hun onfeilbaarheid. Het is juist hun down to earth houding die ik kan smaken. Vijf stervelingen proberen hun passie voor muziek vorm te geven en graaien hierbij vrolijk in hun uitgebreide muziekkennis om tot een uniek resultaat te komen.

Bewijs? Bekijk hun set op Glastonbury 2003. Die ademt werkelijk muzikale vibraties. Die band met het publiek en de imperfecte maar o zo doorleefde uitvoeringen van hun nummers: wel, dat is voor mij waar muziek om draait. Nog niet overtuigd? Bekijk hun From The Basement-sessies uit 2007. Dat is een organische groep muzikanten op een hoogtepunt van hun kunnen. Nonchalant en meesterlijk. Professioneel en toch zo bevlogen musicerend.

Wel, dames en heren, naar mijn mening ligt de sleutel van hun universele succes, en de manier waarop ze miljoenen mensen op een persoonlijke manier (faut le faire!) aanspreken, in hun eeuwige zoektocht naar geluiden en atmosferen die aanspreken. Telkens je muziek van Radiohead op een rationele manier benadert, kom je bedrogen uit. Er is immers telkens weer dat buikgevoel dat je de wérkelijke juiste weg wijst. Ken je hun catalogus? Waar liggen voor jou de kippenvelmomenten? De strijkers die 'How to Disappear Completely' inleiden? De melancholische, resonerende pianoklanken van Videotape? De manische geluidsbrij van 'Climbing Up The Walls'? Juist, de momenten waarop Radiohead werkelijk woorden overstijgt, zijn die waarop ze hun reeds vernuftige songs met die verbluffende toets van fascinerend geluid verrijken. De prachtige elektronische klanken van Boards of Canada, de meeslepende strijkers van Penderecki of de pure esthetiek van Sigur Ros; zij combineren het allemaal op sublieme wijze.

En zo komen we aan bij de essentie van 'The King of Limbs'. Overdreven analyse mist helemaal de kern van wat Radiohead hier wilt bereiken. Dit album moet je op een stereo-installatie draaien, en het geluid je laten omringen. Laat je gedachten rustig afdwalen. Focus je niet op de structuur van de muziek, denk niet na over het wat en hoe. Net zoals de beste jazzmuziek en de meest inspirerende literatuur spreekt deze plaat tot de verbeelding. Hopelijk zul je dan voelen wat ik voel. 'Bloom' is dan geen hoop loops, maar juist een prachtige geluidsschets die zoveel rijkdom en inspiratie te bieden heeft. 'Morning Mr Magpie' is dan geen hakkelende groove meer, maar een atmosferische trip met Thom Yorke in een glansrol. En zo kan ik dan nog even doorgaan. Vooral 'Separator' schiet dan op het einde de hoofdvogel af: een onweerstaanbaar melodieuze ambientgroove zoals je het nog nooit gehoord hebt.

Radiohead wilt niets bewijzen, maar verbluft juist door zijn buikgevoel te volgen en geluiden te creëren die hen en hun publiek blijven fascineren. Als deze aanpak je niet aanstaat is het niet minder dan logisch dat dit een teleurstelling is. Maar voor liefhebbers van een perfect uitgebalanceerde atmosfeer en muziek als suggererende inspiratiebron zeg ik dit: The King of Limbs is een meesterwerk.

Ik had het niet beter kunnen omschrijven, knap werk.

Toch wel het minste dat ik van hun al heb gehoord, alhoewel het wel super begint met: Bloom.
Jammer genoeg kunnnen ze die lijn niet verder doortrekken en proberen ze een soort van tweede Kid A te maken naar mijn gevoel. Toch is het nergens saai maar ik had er meer van verwacht.

Een tweede Kid A? Omdat het ook electronic is? Kwa sfeer is het toch heel anders dan Kid A hoor. Een stuk donkerder.

Wel toevallig dan dat er in je top 5 al 3 Radiohead albums staan

Iemand al bezocht door de postbode met een vinyl pakketje?

Amen! Ik doe er een halfje bij. 4,5* Sinds het album is uitgekomen bijna elke dag nog gedraaid en verveeld me nog geen moment. Sterker nog, ga het steeds beter vinden.

Ik hoop dat je bedoelt dat Kid A donkerder is ?
En ik vind ze niet op elkaar lijken omdat het ook electronic is maar meer hoe de sfeer in elkaar zit.
Maar Kid A is natuurlijk veel beter.

Volgens mij is The King of Limbs toch echt veel grimmiger. Opener Bloom is in vergelijking met het wat zachtere Everything in Its Right Place een stuk intenser.

Vind ik niet, ik vind Kid A veel duisterder en onaardser dan deze. Juist opener Everything in Its Right Place met die hypnotiserende voice samples en de doordringende stem van Yorke vind ik een enorm intense track.

Verder hulde aan de review van Pifter, die mijn gedachten over dit album aardig omschrijft.

Wel, als je mijn betoog hebt gelezen, snap je misschien ook waarom. Dat zijn namelijk de drie albums waarop Radiohead met atmosfeer speelt op een manier die mij enorm aanspreekt. Mijn top 10 is geen poging tot universele rechtvaardigheid, maar mijn persoonlijke smaak. De andere albums in mijn top 10 worden ook gekenmerkt door hun eigenzinnige geluidstapijten die atmosfeer boven conventionele structuren stellen, en dit zonder zinloos te klinken, zoals bij Kind Of Blue, A Love Supreme, Cosmogramma en Geogaddi bijvoorbeeld. Als ik een verstokte Radioheadfan zou zijn, zou ik OK Computer in mijn top 10 hebben staan, omdat ik dit objectief gezien als hun beste plaat beschouw. Die plaat spreekt me echter niet evenzeer aan met zijn geluid zoals de rest dat doet.

Je mening kan niet objectief zijn, dus wat bedoel je?

Maar je vind die 3 albums wel behoren tot de 5 beste albums ooit gemaakt?
Ik zou er niet zo'n moeite mee hebben mezelf een fan te noemen dan

Bedankt voor je toevoeging hier, indiegator

Wat probeer je nou precies duidelijk te krijgen?

Nou gewoon. Dat je niet hoeft te schamen om fan van Radiohead te zijn.
je mag dat toch gewoon zeggen hier. Niet zo geirriteerd reageren niels. Nergens voor nodig

Iemand al een vinylpakketje ontvangen trouwens??

ja, Pifter, wat bedoel je nu??? want Indiegator snapt het niet

Ja Pfifter. 2nd Chamber heeft ook al de kriebels. Ben je nou fan of niet

Kriebels kunnen niet objectief zijn, dus wat bedoel je?

Inmiddels 3 maanden verder en 1 punt eraf. Dit komt doordat ik weer eens door alle Radiohead-albums ben gegaan en dat dit duidelijk de minst goede was. Lotus Flower komt inmiddels mijn neus uit omdat ik die echt te veel heb gehoord bij Kink FM. En het is allemaal niet zo speciaal, ik was paar maanden gewoon helemaal enthousiast voor een nieuw album van Radiohead maar dat is nu inmiddels bekoeld. En ben eens even door de berichten gegaan en het is af en toe echt een zielige boel: De ene begint over een theorie, wat een gedoe zeg. Het is godsamme gewoon muziek.

Vind deze ook niet meer zo super. Eigenlijk zijn alleen Lotus Flower, Codex en Separator écht goed. De rest is eigenlijk wat matig. Hoop dat Radiohead van hun volgende album weer een rocker als OK Computer maakt, want ben hier wel klaar mee. Draai het album ook eigenlijk niet meer.

Nee, maar objectiviteit kan je wel de kriebels geven

Ha, nu snap ik je verwarring! Ik zie mijn top 10 absoluut niet als de beste albums ooit gemaakt hoor. Ik gebruik de top 10 puur om mijn lievelingsalbums op te lijsten. Dat lijkt jullie misschien hetzelfde, maar ik zie het anders, op gronde van eerder algemene criteria ofzo zou ik een totaal andere top 10 uitkomen. Dan zou er van Radiohead enkel OK Computer in mijn top 10 staan, bijvoorbeeld, omdat ik dat in de algemene geschiedenis van de rockmuziek een veel 'betere' plaat vind.

Daarom ook mijn wat vreemde uitspraak van me geen 'fan' te noemen. Natuurlijk ben ik in zekere zin wel een fan van Radiohead, maar ik gebruikte dat statement puur om me te distantiëren van mensen die zouden zeggen "man, die Thom Yorke is echt zo geniaal, die kan niks verkeerd doen" etc. Ik vind juist hun tastbare imago zo aangenaam. Zij omschrijven hun manier van muziek maken niet als iets mythisch of dergelijke, maar proberen gewoon muziek te maken die henzelf zo veel mogelijk bevalt. Dat ik dus geen 'fan' zou zijn, houdt dan in dat ik hen ook niet blindelings volg in alles wat ze doen en alles geniaal vinden wat ze creëren. Zoals die complottheoriën, dat vond ik allemaal ook zo overdreven. Ze zijn geen goden met een eeuwig marketingplan en een oneindige muzikale inspiratie; ze hebben gewoon 8 tracks gemaakt die ze goed genoeg vonden om samen op een album te zetten. Je mag gerust weten dat ik een zeer stevige boon heb voor Radiohead, maar ik ben geen blinde fan die The King of Limbs goed zou vinden omdat het van die 5 mannen afkomstig is (want, bizar genoeg, zo heb ik het in mijn omgeving al van andere mensen ervaren: "ik snap het niet, maar het is Radiohead, dus het zal wel geniaal zijn"), maar dat ik dit gewoon om bepaalde redenen (voornamelijk de prachtige atmosfeer en productie) een prachtig kunstwerk vind. Hopelijk is dat bij deze opgehelderd

Ik heb zo'n gevoel dat deze Kid A niet achterna gaat. Hij groeit maar niet!

Genoeg water en pokon geven. En lieve woordjes tegen blijven zeggen. Werkte bij Kid A ook.

Mag ik zeggen dat ik de vergelijking met Kid A belachelijk vind. Dit is toch en totaal ander album.

Ben ik volledig met je eens, eigenlijk. Heb die vergelijking ook nooit zo goed gezien. Het is allebei Radiohead en bevat allebei electronics, maar daar houdt het op. Compleet andere sfeer ook.

Dat komt doordat het fundament van de liedjes niet meer dan matig is. De productie is ijzersterk en geeft het album toch een bepaalde aantrekkingskracht. Maar ik zie de mindere composities als voornaamste reden dat dit voor ' de liefhebber' geen groeidiamantje is. Waarmee ik dus zeg, dat users waarbij deze plaat wel groeit, geen muziekliefhebbers zijn. Kom maar op lange tenen, ik lust jullie rauw!

Hier is de newspaper editie nog niet binnen, Indiegator.