Radiohead - The King of Limbs (2011)

Jammer dat de band het toren hoge niveau niet kon vasthouden. Er leek geen einde te komen aan de inspiratie van de band, maar dit album lijkt toch het punt te zijn waar men niks nieuws meer kon verzinnen. Het blijft Radiohead, maar wel de Radiohead die we al eerder hebben gehoord.

Nou, dat ze niks nieuws hebben verzonnen, lijkt me ook niet waar. De sound van dit album is toch weer heel anders dan het voorgaande werk. Wel sterk in de lijn van het solowerk van Yorke en in die zin dus mss niet zo origineel. En je vraagt je af wat de overige bandleden nog hebben toegevoegd aan dit album.

Het probleem is meer het zwakke songmateriaal (muv Lotus Flower en Codex). Het album drijft op sfeer en geluidstrucjes (productie). Zo worden de nummers ahw "gepimpt". En niet zelden wordt overdreven - en ook storend - ingewikkeld gedaan (dat drumloopje in 'Bloom' bijv. erger ik me nog steeds aan).

En de zang van Yorke is wel heel erg zeurderig. En da's ook geen genot voor het oor.

Maar hebben we dat sfeertje niet al op Amnesiac gehoord? Ook zo'n zelfde, paranoide sfeer.

Vind ik niet. Toch een andere sfeer, in de lijn van The Eraser. Dit album is toch meer pure electronica, minder gitaar (bijna niets), minder bombast, minder eclectisch.

Aha. Het is meer je roterende top 10 dan je allertijden 10.

I get the picture

Vind ik ook niet. Het is juist het gebrek aan paranoïde dat het grote verschil is met Kid A en Amnesiac. Waar Radiohead vanaf In Rainbows al wat losser klinkt vind ik dat de heren op dit album echt relaxt klinken. Het paranoïde deprimerende sfeertje is weg. Misschien is dat ook de reden dat mensen wat diepgang missen.

Klopt.

Bloom is een vrij nieuw geluid.

Magpie is een left over en had al een leuke gitaarversie/mix (sinds 2004 geloof ik)
Hier vanaf 5 min 46: YouTube - Pawel Osmolski remixes unreleased Radiohead songs 1/2

Little by little, Optimistic, In limbo, etc. etc.

Feral: Pulk / Pull

Lotus Flower: electronica zoals op Eraser, maar dan catchy en poppier dan ooit.

Codex: Pyramid Song, Videotape, Sail to the moon, etc.

Give up the ghost: verfrissend en tijdloos.

Seperator: Scatterbrain variant, maar dan wel een variant met een pluspunt.

Zo bekeken inderdaad weinig vernieuwend. Dat ben ik volledig eens met Chameleon Day.

Gek dan dat ik met name lotus flower een topnummer vind en codex en give up the ghost me totaal niks doen.

Het zoveelste bewijs dat proggers geen subtiliteit kennen.

Hela hela , laat de vooroordelen maar thuis vriend, ik hou ook nog van new-wave, electronische muziek(steeds meer), krautrock en Post-rock

Vooroordelen zijn er om bevestigd te worden.

Je wil zeggen dat je deze CD leuk vindt omdat mannen in spandex zingen over ridders ondersteunt door muzikanten die heel snel de zelfde 4kwartsmaat spelen.

Het komt er dus op neer dat deze plaat gewoon een pure herhalingsoefening is, maar dan in minder goede vorm. Ze kwakken er gewoon wat nummers achteraan om de fans blij te houden. Bij gebrek aan inspiratie.

Hoewel ik dit zeker niet een topper vind, zie ik zeker wel kansen voor radiohead. Met de opener lijkt radiohead een combinatie te willen maken van krautrockbands: can en neu, en electronische muziek.

Tja, blijkbaar gaat dat vooroordeel dus niet op. Althans, in de zin dat ik het niet bij dit album mis. Zeker Duitse broeders voldoen wel een beetje aan jouw omschrijving.

Ik vind In Rainbows toch veel meer een herhalingsoefening dan deze hoor en die vind jij wel heel goed. Ik ook trouwens.

Ik vind ook de sfeer op dit album juist heel anders dan op voorgaande albums. Het is allemaal wat losser en relaxter. Thom zingt eens niet over de wereld die zal vergaan aan corruptie en een vervuild klimaat.

Op In Rainbows is de balans tussen electronic en rock perfect, dus in die zin is de plaat wel degelijk vernieuwend. Eindelijk was Radiohead perfect.

Mee eens, steeds als ik dit luister hoor ik een kruising tussen Neu! en de dubstep van Flying Lotus en Burial.

Hoe kan je een nummer dat nog niet eens een half jaar oud is nou tijdloos noemen?

In Rainbows is niet vernieuwend. Totaal niet zelfs. Ik denk dat de "kracht" van In Rainbows is dat beide fankampen, dus de meer rock georiënteerde fans en de meer electronic georiënteerde fans zich prima kunnen vinden in dat album. Nu Radiohead met TKoL weer meer de electronic kant op gaat zie je de waardering ook meteen weer afnemen.

Lees de zin eens goed. De balans is perfect dus in DIE ZIN in het album wel degelijk vernieuwend.

Opvallend: The King of Limbs heeft nu al 69 pagina's aan berichten.

Het 14 jaar oudere OK Computer heeft niet eens twee keer zoveel: 120. Je zou zeggen dat dit komt omdat er berichten zijn geplaatst zonder dat iemand ook maar een noot van dit album heeft gehoord. Een hoop verwachtingen die werden uitgesproken dus, dit kon niet bij OK Computer aangezien MusicMeter in 2004 pas is opgericht.
Echter, In Rainbows staat op 70 pagina's aan berichten en die is ook uitgekomen toen MusicMeter al bestond. Waar In Rainbows dus vier jaar voor nodig heeft, heeft The King of Limbs dus niet eens een half jaar nodig.
Ik ben geneigd te denken dat dit komt doordat deze plaat iedereen zo verraste of tegenviel.

En andere suggestie zou kunnen zijn dat door de 1ste plaats in de top 250 van OK Computer en de hoge waardering (en grote toegankelijkheid) van In Rainbows er vele nieuwe Radiohead fans zijn bijgekomen. Met als gevolg vele pagina's berichten.



Als je het zo bekijkt misschien wel. Helaas vind ik die vernieuwing geen vooruitgang. Vele anderen, aan de hoge waardering te zien, blijkbaar wel.

Sinds wanneer is zogenaamde perfectie vernieuwend? Dan is de mate van imperfectie ook vernieuwend.

Het was voor het eerst dat de balans zo perfect was, dus is het vernieuwend. Zou niet weten hoe het anders zou moeten heten.

Mijns inziens heeft vernieuwing te maken met techniek en productie, geenszins over een zogenaamde balans, nota bene een subjectief begrip.

Vernieuwend veronderstelt dat er nieuwe elementen in de muziek zitten (compositorisch, productietechnisch, keuze van instrumentarium e.d.). Het feit dat de muziek bestaat oude oude elementen, maar in een andere balans, maakt het nmm niet vernieuwend. Hoe je het dan moet noemen? Gewoon een andere, evenwichtigere balans tussen electronica en gitaar.

Misschien hanteren wij een andere definitie.

Naar mijn mening is tijdloos:
- los van de hype van het moment.
- geen trendy bliepjes die morgen weer achterhaald zijn.
- niemand kan horen of het gisteren of 10 jaar geleden opgenomen is.

Daar voldoet Give up the ghost volledig aan.

tja, elke retro-plaat is dan 'per definitie' tijdloos... want los van de hype van het moment, geen trendy bliepjes, en niet te horen of het gisteren of 10 jaar geleden opgenomen is.

En wat als retro dan plots de hype van het moment wordt, hoe halen we dan de tijdloze nummers van tussen de commerciele brol? En wat met liedjes die over 10 jaar de trendy bliepjes van nu nadoen, zijn die dan tijdloos of gewoon goedkoop jatwerk?

Tot zover het gezever, om toch maar duidelijk te maken dat tijdloos en alle andere stempeltjes die mensen wel of niet op een plaatje willen zetten, dat die per definitie subjectief zijn, dat dat gerust ook mag, maar begin het aub dan niet te verkopen als 'algemene waarheid & definitie'.

voor de rest blijf ik dit een zwakker album vinden van radiohead, haal het album gewoon niet meer op de kast, en als er een liedje voorbijwaait op de mp3-speler dan waait het ook echt voorbij.

En de newspaper-editie: nog steeds niets in de brievenbus

Tijdloosheid kan moeilijk geobjectiveerd worden, zeker als het gaat om muziek van dit moment. Waarbij tegenwoordig alle mogelijkheden van productie wel ongeveer zijn uitgeprobeerd en er (mijns inziens) niet zoveel vernieuwing meer mogelijk is op dat gebied, is het vaak lastig om te horen of het nu is opgenomen of 30 jaar gelezen. Daarbij krijg je inderdaad de retrobands, die de zaak problematiseren. Wel kan er binnen een bepaalde groep een consensus bestaan dat iets tijdloos is, maar dan moet het wel een soort 'tand des tijds' (wat dat ook zou moeten betekenen) doorstaan, en dat lijkt me snel na het uitkomen van een plaat zeer lastig.

Tijdloosheid is, zoals bloempje24 het definieert, een persoonlijke beleving, en daarbij iets positiefs. Hij zet het af tegen DE tijdgeest, of DE hype en waar dat altijd al een lastig te hanteren concept was, wordt in een eclectisch muziektijdperk waarin wij tegenwoordig leven steeds gecompliceerder. Ook met de vergelijking tijdloos vs. niet-tijdloos in de zin van positief vs. minder positief, heb ik moeite. Er is bijvoorbeeld een hoop jaren zestigmuziek die niet in een andere tijd (qua teksten, productie, instrumenten) zou zijn gemaakt, die ik geweldig vind. Zo geldt dit voor meerdere genres en stromingen, die moeilijk buiten het eigen tijdsgewricht te plaatsen zijn maar waar vanuit een hoop fantastische muziek gemaakt is.

Voorbeelden? The Zombies - Hung Up on a Dream, The Clash - White Riot, The Cure - Just Like Heaven. Ook dit is natuurlijk persoonlijk, maar volgens mij kan iedereen uit zijn of haar muziekvoorkeuren wel een aantal soortgelijke voorbeelden halen in het straatje 'erg goede maar tijdgebonden muziek'.

Daarentegen is er een hoop muziek, dat door een grotere groep als tijdloos wordt beschouwd (zgn. evergreens), waar ik dan weer niks mee heb. Genoeg voorbeelden voor handen lijkt me...

Dit alles, is natuurlijk off-topic maar het gaat wel over het beoordelen van Give Up the Ghost een nummer van dit album...