Radiohead - The King of Limbs (2011)

Ja, en ik denk dat het beide kanten op werkt. Aan de ene kant heb je de 15-jarige Radioheadfrontlinies die er als de kippen bij zullen zijn dit album heel geniaal te vinden, desnoods na twintigvoudige beluistering, aan de andere kant de wat meer cynische luisteraars die dit album afbranden omdat het Radiohead is en (iets) minder dan vorige Radiohead-schijven.

Lijkt mij niet. Na het meesterwerk In Rainbows heeft Radiohead het lef om niet een In Rainbows 2 te maken maar met een ander sound te komen. Dat niet iedereen staat te juichen bij dit album was te verwachten. Wie op de top staat kan als men verder wil alleen nog maar naar beneden. Die erfenis heeft iedere band na het maken van top album. Men gaat altijd vergelijken. Een beginnende band zou men nog het voordeel van de twijfel geven.

Zit ook wel wat in wat je zegt. Ik zeg ook niet dat dit voor iedereen geldt. Maar mijn gevoel zegt wel dat een hoop mensen dit album veel minder kansen hadden gegeven als het geen Radiohead was geweest. Nu blijven mensen het keer op keer luisteren in de hoop dat het kwartje zal vallen. Ik denk dat dat het album minder hoog was uitgevallen als mensen objectiever hadden gekeken, wat natuurlijk niet voor iedereen geldt. Zelf vind ik dit album een elektronische brij. Zo van, we doen maar wat, het slaat toch wel weer aan. Ik heb niet het gevoel dat er echt een geniale gedachte achter zit.

Dat mensen een album meer of minder kans geven zal zeker met het krediet wat een band heeft opgebouwd te maken hebben. De beoordeling hier op MM heeft hier ook al invloed op. Hier is echter niets aan te veranderen. Objectiviteit is soms ver te zoeken. MM zou eigenlijk pas na een jaar moeten toestaan dat er 5 sterren aan een album gegeven kan worden. Dan room je de wauw factor al aardig af. Of een soort verjaringsindex aan de score toevoegen.

Ik denk dat dat lastig is sierra. Het maakt ten eerste de score die een album heeft minder inzichtelijk. Nu is het tenminste duidelijk waar de score vandaan komt. Ook wordt het stemgemiddelde dan juist minder 'objectief', omdat er een (speculatieve) factor aan toegevoegd wordt.

Verder; als ik na een maand al weet dat een bepaald album 5* verdiend, is het vooral irritant dat je die niet kan geven. Daarnaast is het zo dat de scores van sommige albums na verloop van tijd stijgen en die van andere na verloop van tijd juist dalen, dus een verjaringsindex is ook niet mogelijk volgens mij. ik heb het idee dat zulke maatregelen MuMe vooral moeilijker en onoverzichtelijker maken.

Het is haast niet te geloven dat deze hier lager scoort dan het, naar mijn mening, mindere Hail To The Thief.

Moest er een andere band een nummer als Bloom of Separator uitbrengen, dan zou deze zeker de hemel in geprezen worden. Ze bewijzen hiermee toch maar weer mooi dat ze geen brave, veilige "papaband" worden.

HTTT heeft toch een stuk meer pit dan dit album vind ik en het songmatriaal is met toppers als 2 + 2 = 5 en There There veel beter.

Jocharo-T, natuurlijk klopt je argument van de trouwe Radiohead-fans in zekere zin - Radiohead heeft een enorme reputatie van onfeilbaarheid opgebouwd. Maar bij al de recensies en commentaar die ik al over dit album gelezen heb leek er wel degelijk de tendens om de cd clichématig te beoordelen. Men zegt: "The Eraser 2, Radiohead doet weer gloomy-doomy" en een hele hoop mensen haakt dan al bevooroordeeld af, terwijl de vergelijkingen met die soloplaat naar mijn mening toch echt totaal de plank misslaan.
Bij een nummer als Bloom lees je dan: "Radiohead, elektronisch, ontoegankelijk, moeilijkdoenerij, next". Men ratelt steeds dezelfde clichés af zonder echt naar zo'n song te luisteren, wat juist nodig is voor muziek die niet hapklaar is. Men noemt Bloom meer van hetzelfde, simpelweg omdat er aanknopingspunten zijn in hun catalogus, maar dat vind ik onfair en niet echt open-minded, want het brengt juist een verfrissende jazz-invloed in hun geluid.

Dat stoorde mij aan heel de afkraak-hype rond The King of Limbs: het ging meer om de perceptie die men heeft van Radiohead dan om de muziek zelf, terwijl open-minded luisteren juist een voorwaarde is om muziek te waarderen.

Nou, ik merk niet veel van die afkraak hype. Meer van de ophemel hype

En dat het album heel veel raakpunten heeft met The Eraser staat voor mij buiten kijf.

De enige raakpunten die ik kan vinden is dat Thom Yorke op beide meedoet en dat er electronica gebruikt worden.

Ja, de sfeer is toch helemaal tegenovergesteld? The Eraser klinkt down, pessimistisch en gespannen. The King of Limbs klinkt volwassen, berustend en laat een heel zelfzekere, subtiele Radiohead horen.

Ik vind dit in de catalogus van Radiohead het kalme, jazzy broertje van In Rainbows, en alhoewel dit qua geluid en textuur soms aanleunt tegen Amnesiac, vind ik deze plaat qua sfeer echt totaal niet lijken op de Radiohead uit die periode. Die typisch donkere, neerslachtige toon is toch bijna helemaal weg hier? Het feit dat de plaat zo positief eindigt met Separator is daar een duidelijk symptoom van, het breekt met de traditie van een zwaarmoedig eindnummer.

Wat natuurlijk wel een feit is: Radiohead mist door zijn lichtere, postitieve toon op The King of Limbs hun kenmerkende emotionele mokerslag. Dat lijkt het grootste issue te zijn onder de critici. En dat is natuurlijk puur een kwestie van smaak. Maar dat ze zichzelf herhalen of geen goede nummers meer schrijven, wel, dat vind ik niet waar.

Pifter, ik snap nog steeds niet waar je die jazzy invloeden van dan haalt. Ik hoor in de verste verte geen jazz. Die ritmes hebben veel meer met elektronica te maken dan met jazz. Maar ik heb inderdaad niet echt kippevelmomenten op dit album maar het luistert wel lekker weg. Heel af en toe luister ik hem.

Ik hoor hier ook geen Jazz in, na hem nog eens beluisterd te hebben merk ik wel dat dit een goede plaat is maar na Pablo Honey wel hun slechtste plaat. De opner Bloom en Lotus Flower zijn mijn favorieten.

Ik vind dit het slechtste album van Radiohead. Ik heb liever dan nog de Radiohead als gitaarband op hun debuutalbum.

Ik bedoel niet dat dit jazz is hoor Met 'jazzy' doel ik op:

1. het feit dat het allemaal zeer losjes aanvoelt
2. dat de muziek normale structuren inruilt voor instrumentale uitdieping
3. de uitgebreide ritmesecties
4. de orkestratie in Bloom en Codex

Met echte jazz heeft dit natuurlijk weinig te maken. Pyramid Song is bijvoorbeeld evenmin jazz, maar toch krijg ik er een 'jazzy' gevoel bij. Dat bedoelde ik dus, excuses voor de eventuele verwarring met de exacte definitie.

Dat vind ik al heel wat

Hoge score nog steeds voor dit album...

3,64 hoog?

Yep. 3,64 zit dicht tegen de 'erg goed' grens

Lijkt me iets persoonlijks. Ik had zo'n laag gemiddelde niet verwacht, eerder twee-tienden hoger ofzo. Het album staat weer vol met gevarieerde RH nummers. Het grootste nadeel vind ik dat er twee nummers te weinig op staan. Vandaar 'slechts' 4*

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Hoe bepaal jíj het aantal sterren dat je een album geeft?

Behoorlijk ja, voor zo'n simpel plaatje als dit wel iig. (mening)

Precies.

Waarom is deze plaat simpel?

Deze is allesbehalve simpel, het is alleen niet zo mooi naar mijn mening als de vorige platen ( vanaf The Bends)

Vanwege mijn onvoorwaardelijke bewondering voor deze band.

Gr easy

Persoonlijk denk ik dat deze onvoorwaarlijke bewondering van zovele Radiohead fans nog wel eens een niet zo objectieve mening tentoon speidt

Onvoorwaardelijk de hemel in geprezen? Ik had toch het gevoel dat KoL een van de slechter ontvangen albums is uit de Radiohead-catalogus.

Het album is alweer meer dan een halfjaar uit, maar ik merk persoonlijk dat ik er de laatste tijd steeds meer na ga luisteren. Niet een plotselinge klik, zoals ik bij sommige albums wel eens heb, maar meer een langzame bewustwording dat ik dit toch eigenlijk wel een heel erg goed album vind.
In een van de comments hierboven zei ook iemand dat als je aan de top staat, je alleen maar nog naar beneden kan. Naar mijn mening weet Radiohead elke keer juist die dans te ontspringen door op elk album iets anders te doen, en daarmee goed te blijven zonder in een vaste formule te vallen - dat is juist het geniale aan de band.
Wat dat betreft is the King of Limbs misschien minder opvallend op het eerste gezicht: in een heleboel opzichten voelt dit album "klein" aan, met z'n lengte van net iets meer dan een half uur en nummers die allemaal heel organisch in elkaar overvloeien en aan t begin misschien lastig te onderscheiden zijn van elkaar.
Wat ik heel mooi vind aan het album is dat alhoewel het weer een terugkeer is naar elektronica in vergelijking met In Rainbows, het toch heel erg organisch aanvoelt. De thema's van de nummers helpen hier natuurlijk ook wel bij, met titels als "Bloom" en "Lotus Flower" en teksten die refereren aan de natuur.
Dus misschien niet ambitieus of groots of meeslepend, maar juist klein, intiem, organisch - zelf vind het mooi het album als een soort van 30 minuten lange droom te zien: beginnend bij het weirde "Bloom" waar je als het ware in een soort van onderwaterwereld beland, tot Separator waar je weer zachtjes wakker wordt geschud. Maar juist die "kleinheid" maakt het album zo mooi.

Aan de andere kant hoop ik dat Radiohead weer iets totaal anders gaat doen voor een eventueel volgende album, maar op zichzelf staand is the King of Limbs gewoon heerlijk om naar te luisteren.

Trouwens, de live versies van de nummers van hun "From the Basement" sessie hebben ook wel bijgedragen aan mijn waardering voor de nummers. "Feral", het enige wat mindere nummer op het album, is live ineens best wel sterk. De andere nummers hebben vaak net iets andere instrumentatie die de nummers soms een stuk interessanter maken ook.

Ik had in februari niet verwacht dat ik dat album zo goed zou gaan vinden - maarja, Radiohead blijft Radiohead

Ik ben het 100% met je eens.
De opmerking van aan de top staan moet je meer zien dat als een band een bejubeld album maakt dat een zeer breed publiek aanspreekt, het volgende album, zeker als de stijl totaal anders is, vaak op minder waardering kan rekenen.

Man man man, wat is Codex toch een kippenvel-nummer.
Maar de cd scoort voor mij toch een half sterretje lager dan vroeger.