Radiohead - The King of Limbs (2011)

Ik zou zeggen luister Amnesiac en In Rainbows eens na elkaar.

Helemaal mee eens, en dan heb je het bijeengeraapt zootje van Hail to the Thief nog niet eens genoemd.

Geloof mij, die ken ik door en door, en dan nog verander ik mijn mening niet. Uiteraad hoor ik ook wel de verschillen, maar dan nog ligt het allemaal in een en dezelfde lijn...

Ik ben het wel met Lennon eens. Alle CD's na Kid A roepen hetzelfde gevoel op, het zijn variaties geworden van Kid A. Wel aangename variaties, maar vernieuwend is het allang niet meer.

Heb ik dan al die tijd naar een verkeerde plaat zitten luisteren als ik dacht dat Kid A op stond?

^zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat ieder individu een plaat anders ervaart???

Variaties op Kid A ? Als ik In Rainbows beluister hoor ik een aantal rockers ertussen die echt niet op Kid A zouden passen. Wel liggen Kid A en Amnesiac dicht bij elkaar maar voor de rest is echt elk album wat mij betreft toch heel anders. Deze King of Limbs lijkt wel een beetje op Kid A en Amnesiac maar is toch ook weer anders.

Ja, andere productie, minder pompeus experimenteerdrang.

Het enige verband tussen Kid A en deze is denk ik het nummer Everything In Its Right Place. En dan nog ervaar ik dat nummer compléét anders dan dit album (volstrekt andere sfeer). Maar zo blijkt maar weer dat ieder een eigen beleving heeft.

Eigenlijk is het bij mij altijd hetzelfde liedje;

1. Ik ga het nieuwe Radiohead album met torenhoge verwachtingen luisteren.

2. Het valt tegen.

3. Het komt altijd meer dan goed.

Ook deze komt heel hoog in mijn eindejaarslijstje.

Ik ben een groot fan (en verzamelaar) van deze band. Bijna alles wat ze op plaat hebben gezet vind ik geniaal, met uitzondering van Pablo Honey. Dus ik kocht dit album direct, met (zoals hierboven al eerder genoemd) torenhoge verwachting.
Plaatje in de cd speler, volume hoog, ogen dicht en luisteren maar.. Maar op het einde van de cd voor de eerste keer bij een Radiohead plaat niet jubelend de straat op gerend. Dus toch nog maar een paar keer luisteren, want misschien was dit wel een 'groeiplaat'.
Nu een paar maanden later, zit ik nog steeds met datzelfde gevoel. Ik vind het niet slecht, maar ik vind het absoluut geen meesterwerkje.. De cd schiet voorbij, maar zonder noemenswaardige hoogte- of dieptepunten. Dus voor mij 3*, wat niet al te best is voor Radiohead..

Punt is dat Radiohead vaak met 'iets nieuws' komt waar we met de z'n allen aan moeten wennen. Als je het allemaal onder de knie hebt dan slaat de boel in. The King of Limb is meer een herhalingsoefening. Waar we nu aan moeten wennen is het feit dat het matriaal zo op de oudere tracks lijkt. Waarschijnlijk gaat het album voor velen niet groeien.

oneens, In de eerste 4 tracks hoor ik toch dingen die Radiohead niet eerder heeft gedaan. Oke het lijkt en beetje op Kid A maar toch is het toch echt wel anders. Oke , de laatste 4 tracks hebben we al eens eerder gehoord van Radiohead maar de eerste 4 wat mij betreft zeker niet.

Precies, het lijkt een beetje op Kid A. Al eerder gedaan dus.

Mwah, ik hoor toch andere dingen in de eerste 4 songs, het is toch te verschillend wat mij betreft.

Welke tracks dan? Daar ben ik echt ontzettend benieuwd naar. Vind dit album namelijk nog steeds volstrekt uniek tussen de andere Radiohead albums. Waar die albums vaak iets kils, duisters, wellicht zelfs depressiefs hebben is dit het eerste echt vriendelijke Radiohead album (in mijn beleving). Een warme deken, zo voelt dit album voor mij. Het is ook het eerste album waarop zang en instrumentatie één geheel lijken te vormen (positief noch negatief bedoeld, om even duidelijk te maken dat het op dat punt niet 'beter' is dan de andere albums, gewoon anders). Het klinkt wel als Radiohead, maar met name de sfeer vind ik echt compleet anders. Daarnaast is dit ook het meest elektronische album tot dusver.

Luister jij echt met je oren? Totaal verschillend die twee albums.

En al zou het dan een klein beetje (je eigen woorden) op Kid A lijken, is de conclusie "al eerder gedaan dus", wel erg kort door de bocht.

Helemaal met je eens!
En welk ander band doet nou echt elke album iets compleets anders?
Beetje mierengene*k, vind je niet? Als je elke band op deze manier beoordeeld dan zouden er zo goed als geen 1 een voldoende van je krijgen.....
Dat het je niet ligt of je smaak niet is, dat kan ik goed begrijpen maar dit is echt slecht onderbouwd.

Laat ik zo het zo zeggen: Ik hoor te veel trucjes terug uit de oude nummers. Het is een beetje het gevoel dat de band denk zo van dat ze matriaal af moeten leveren om de fans te vreden te moeten houden. Ik zie liever een blik in de toekomst dan eentje die het verleden kijkt.

En Niels: Bloom lijkt op Everything in it's Right Place. Een vreemde, elektronische intro met daarna abstracte lyrics die dienen als 'extra instrument'. Little by Little lijkt op Go to Sleep, vooral vanwege het gitaarwerk. Codex, hoe mooi ook, lijkt met het 'egyptische' gezang en het pianowerk op Pyramid Song.

En op Zakazulu ga ik niet in, want dat is een huilie huilie balk.

Met Codex ben ik het eens (en dat vind ik dan een beter nummer). Bij de andere nummers hoor ik echter geen gelijkenis. Je hoort inderdaad dat het Radiohead is...

Je kan gerust de kwaliteit van de nummers minder vinden, maar jouw uitleg vind ik erg onlogisch.

Bovendien is Radiohead nou juist bij uitstek een band die naar de toekomst kijkt. Niet alleen op muziekgebied, maar ook op marketinggebied etc. Dit album neigt veel meer naar electronic dan de eerdere albums. Als dit een debuutplaat was geweest had er hier waarschijnlijk alleen electronic als genre gestaan.

Ik hoop dat ik morgen de remixversie krijg van Sint.

Wel een beetje lief geweest de laatste tijd.

Ik vind het verwijt dat Radiohead in herhaling valt wel enigszins legitiem, maar wees dan wel consequent en beoordeel andere bands dan ook met dit verwijt. Tevens is er bijna geen andere band die zulke diverse albums heeft uitgebracht, dus een beetje flauw om dit juist Radiohead te verwijten.

Radiohead heeft een heel kenmerkend geluid ontwikkeld. Dat is misschien de reden waarom King of Limbs als een herhalingsoefening wordt gezien.
Zelf vind ik het album wel weer erg briljant. De spanning zit echt ergens onderhuids, precies waar ik het graag zie.

Op youtube staat nog altijd een integrale live uitvoering van dit album, uitgezonden door een Spaans tv-station. Bekijk en beluister dat en dit album komt nog meer tot bloei.

Ik vind dit album evenveel op Kid A lijken als OK Computer op the Bends lijkt. Je hoort dat het dezelfde band is, er zit een bepaalde mate van herkenning in, maar verder dan dat is het echt een totaal ander product. Wat mij betreft is Radiohead vanaf het eerste album altijd onverminderd vernieuwend en uniek gebleven.

The King of Limbs blijft verrassend genoeg toch overeind. Alle nummers blijven, bijna een jaar later, toch aardig overeind. Het niveau van de echte Radiohead-top wordt nergens gehaald. Maar toch een halve ster verhoging, TKOL weet me toch te blijven boeien.

dit,
met name de 2de helft weet steeds meer te boeien, ook ik gooi er een halfje bij.

Heb hetzelfde als Teunnis en legian. In het begin viel het tegen, een tijdje niet meer geluisterd toen. En vorige week weer eens opgezet en hij beviel me toch weer meer, hoe dat Radiohead dat toch altijd?

De laatste 4 tracks?

Ik vind Give Up The Ghost toch wel één van de uniekste, meest originele nummers die ze al gemaakt hebben. Prachtig hoe ze met zo weinig elementen zo'n prachtige song kunnen boetseren. Als er één nummer écht uniek is op deze plaat, dan is het deze wel vind ik (samen met Bloom ).

volgende week brengen ze twee 'nieuwe' songs uit, the daily mail en staircase.
the daily mail live from the basement belooft alvast veel goeds!

Ik heb ze al gehoord. Staircase is echt super, de andere wel een pak minder.
2 typische Radioheadsongs alweer.