Jonathan Jeremiah - A Solitary Man (2011)

Ik ken alleen de singles van de radio, maar daar kreeg ik ook die associatie bij. Vreselijke muziek en dan lees ik hier vergelijkingen met Nick Drake.

Ik trek het wel dit album van deze man. Doet me soms een beetje denken aan Cat Stevens, de mooie rustige melodieuze upbeat muziek met soms toch wel zware/sombere teksten.

Ik haal veel kooptips uit de Mojo en Uncut bladen uit Engeland en heb zo prachtige platen gevonden van John Grant, Dylan LeBlanc en Jonathan Wilson. Soms laat ik mij ook wel eens door een mooie titel verrassen zoals voor een deel bij deze plaat.

Deze ook flink aangeprezen plaat is echter geen super koop geweest. Niet aan mij besteed en vooral vol met Sky Radio muzakjes.

Beste Herman,

Als je niet weet waarover je praat hou dan je mond! Er is trouwens al hier een discussie over geweest. Laat me dit zeggen al die recensenten die Nick Drake als referentiekader bij deze cd geven hebben het allemaal fout. Zowel in bepaalde viool- als in gitaarpartijen is duidelijk de invloed van Nick Drake te horen. Ik kan het namelijk weten want ik luister al naar de platen van Nick Drake sinds dat ze uitkwamen. Jij ook ?

Waarom mag Herman dat niet zeggen? Hij veroordeelt het hele album toch niet direct op basis van de singles?

Een beroep op autoriteit is trouwens een drogreden.

Het gaat me niet over zijn beoordeling, maar omdat het onzin is. Ga eerst nog maar eens naar Nick Drake luisteren en luister dan een paar keer naar deze cd, en je zult me gelijk geven.
Discussie gesloten. Ik heb geen zin in oeverloos geleuter.

Je kan toch zelf ook tussen de stemmen van een gebruiker kijken? Dan zie je dat Herman Nick Drake zelfs hoog heeft zitten (ik ook). Ik geef je zelf ook helemaal geen gelijk, maar als je de discussie niet wilt aangaan en heilig overtuigd bent van je eigen gelijk ga ik me daar verder ook niet druk over maken.

Nick Drake is een van mijn meest gedraaide artiesten inderdaad. En:


Kan het wat minder?

Beetje tegenstrijdig deze twee zinnen, vind je niet? Maar goed, gezien de vele reactie van jou hier was me al eerder opgevallen dat je kritiek op dit plaatje moeilijk kan verteren. Laat andere mensen gewoon hun mening hebben in plaats van iedereen die deze Jonathan niet veel aan vindt de les te lezen. In de tussentijd heb ik hier al heel wat meer van gehoord en ik vind er geen zak aan. Niets aan te doen.

Dit vraagt echt om een reaktie! Allereerst kan het me geen r...t schelen wat jij kwalitatief van deze cd vindt! Maar jij vindt dat er geen Nick Drake-invloeden zijn, en daarmee dat ik er volledig naast zit. Je slaat de plank niet een klein beetje mis, maar volledig. Als je klein beetje research had gedaan, had je al kunnen weten dat Jonathan Jeremiah Nick Drake als een van zijn grootste invloeden ziet. Lees bijvoorbeeld op de volgende link. A Solitary Man - Jonathan Jeremiah | AllMusic
Maar dat terzijde.
Zoals je kunt zien staat Nick Drake bij mij op 1 in mijn persoonlijke top 10. En dat is niet zomaar.
Het is mijn meest favoriete artiest. Luister hiernaar zoals ik al eerder aangaf, sinds 1970 naar zijn muziek.
Lang voordat het in de mode werd om Nick Drake goed te vinden. Je kunt de invloed van alle cd's van Nick Drake goed terughoren in de muziek van Jonathan Jeremiah. Bijvoorbeeld in A solitary man hoor je duidelijk de invloed van Pink Moon. Niet alleen in de muziek! Als je wat in de tekst van dit liedje had verdiept, dan had je als echte Nick Drakefan de vele verwijzingen naar Nick Drake teruggevonden!

Ik denk niet dat Jonathan iets met Nick Drake te maken wil hebben.. Neen, ik hoor het verband niet, ik denk zelfs dat het er niet is... :/

Voor iemand die dat niets kan schelen maak je je wel erg druk. Je kan geen enkel tegengeluid verkroppen en reageert overal op.


Dat kan best, maar bij dit soort muziek is de stem toch wel het belangrijkste element en die staat wel heel ver af van die van Drake. Ik vind Jeremiah een erg harde, onprettige stem hebben, terwijl Drake juist een veel zachtere stem heeft. Dan kan het muzikaal best overeenkomstig zijn (al is dat al snel in dit genre), het gevoel dat beide artiesten bij me opwekken ligt wel erg ver uit elkaar.

Herman heeft gelijk, naar mijn mening. Qua stemgeluid is het niet echt te vergelijken. Qua muziek en lyrics trouwens ook niet echt..

Eens met Herman, enige vergelijking ontgaat mij volledig..

Misschien was het niet helemaal duidelijk voor je wat ik met verwijzingen naar Nick Drake bedoelde. Ik bedoelde niet dat zijn schrijfstijl op die van Nick Drake lijkt, maar dat A solitary man over Nick Drake en wel over de paar laatste jaren van zijn leven gaan.
Dit was echte de laatste reaktie, om te eindigen met de regel :

If songs were lines in a conversation, the situation would be fine (Hazey Jane II, Bryter layer)

Ik haak toch af bij deze cd.. op de radio klonk het veelbelovend, en de singles zijn ok, maar een heel album is voor mij toch teveel...

Niet mijn ding.

Sterke plaat. Aanvankelijk denk je: toegankelijk geluidje, iets te, zal wel gaan vervelen, maar dat moment van verveling blijft uit. Nu duurt de plaat ook niet lang maar toe. Niet eentje die ik MOET hebben, maar als ik m eens voor een prikkie tegenkom, neem ik m wel mee. Ruime 3,5

heerlijk al die verschillende meningen over dit album. blijf hem prachtig vinden en gelukkig nog velen want hij komt in onze winkel bij de best verkochte 10 albums van 2011, gezellig naast top albums van elbow, tom waits, agnes obel, adele, foo fighters en nog een paar.
nog iemand interesse in kaarten 30 maart 2012 paradiso ? wij hebben ons in de datum vergist en gaan nu 209 maart naar effenaar, we hebben er 4 over, pm maar. en ja, ik weet dat heel veel mensen het ook niks vinden, hoef je niet op te reageren, is flauw....... dus na deze opmerking van mij zal het natuurlijk wel gebeuren

Het is natuurlijk verdacht: een makkelijk in het gehoor liggend album dat het goed doet in de albumlijsten en dat vol liedjes staan die zo op Sky Radio kunnen. Toch is het zo beroerd nog niet, dit album van Jonathan Jeremiah. Zijn soulvolle stem, die me af en toe aan die van Paul Weller doet denken, klinkt aangenaam en past goed bij de muziek. Niet alle liedjes zijn even briljant, maar met name Happiness en See (it doesn't bother me) draai ik graag.

Lekker rustig album!

Wist nog niet dat Jonathan maar rond de 25 jaar was. Zijn stem deed me altijd vermoeden dat hij rond de 50 was ofzo Hoorde zijn liedjes al wel vaak op Studio Brussel, niet echt mijn smaak. Aan het album begin ik dus ook voorlopig niet.

Ik dacht een onbekend nummer van Tom Jones te horen (Heart of Stone), maar het was deze artiest.

Wat een prachtig album, vooral erg lekker als de regen tegen de ramen slaat en het buiten al om 6 uur donker is.

Vind het ook maar matig....Enige invloed van Nick Drake hoor ik wel....Niet in zijn stem, daar issie mij te 'clean' voor..te gelikt, en weinig doorleefd vind ik.

Ik hoor in het ritme en klanken van See wel een soort River Man terug, maar daar is dan verder ook wel alles mee gezegd!

Kan ook niet echt zeggen dat ik hier wild van ben. Met name de stem doet het niet voor mij en ook de songs weten over het algemeen maar matig te boeien. Positieve uitzonderingen zijn dan de wat verstilderde momenten (het titelnummer bijvoorbeeld maar toch vooral het schone How Half-heartedly We Behave). Verder duidelijk niet mijn ding.

Geweldige plaat. Blijf je draaien. Ik vind 'em beter dan z'n 2e plaat die hierna kwam.

Plaat voor alle jaargetijden. Ontluikende lente, volop zomer, intrede van de herfst...het maakt niet uit, dit album klinkt altijd.

Geen onaardig album, mede dankzij de sfeervolle arrangementen, maar Jonathan Jeremiah heeft een stem die mij op den duur gaat vervelen. Het niveau van Nick Drake haalt hij nergens met zijn middelmatige songs, of hij nu wél of geen invloed van hem heeft ondergaan. Ik houd het maar op een geval van misplaatst epigonisme.

Lekker plaatje, warme sound, zonder glad te worden

Zeker geen onaardige plaat. Prima stem , aardige composities en feilloos ingekleurd muzikaal. Waarom dan geen hoger aantal sterren? Omdat het wat veilig blijft. Er zit een degelijkheid in die het wat saai maakt en waardoor Jeremiah zich niet onderscheid als singer- songwriter. Dit doet hij echter wel met zijn stem , maar zijn composities verzanden wat in goede bedoelingen. 3 sterren

Dankzij de uiterst bescheiden hitsingles Lost in 2010 (#47) en Happiness in 2011 ((#38) werd de naam Jonathan Jeremiah er eentje die ik regelmatig op de radio hoorde. Al denk ik dat dit pas in 2013 tot mij doordrong.
De meeste berichten op MuMe bij dit album stammen uit het jaar dat dat A Solitary Man verscheen, waarbij wordt gekibbeld of dit nou wel of niet beïnvloed is door Nick Drake. Wat is hier aan de hand?

Wel, de eerste klanken van If You Only maken het meteen duidelijk: het intro wordt door strijkers gespeeld, waarna Jeremiah ditzelfde thema op akoestische gitaar overneemt om vervolgens te gaan zingen. Een groot orkest en een kleine gitaar: tussen die twee "uitersten" beweegt hij zich.

Hierdoor ontstaat het geluid van de jaren '70. Niet vernieuwend, wél warm. In het vrolijk gezongen Heart of Stone klinkt een harde tekst over een ex-geliefde, compleet met akoestische gitaarsolo. Ik associeer met de jaren '70, zoals Year of the Cat van Al Stewart en ook de sfeer van Nothing Rhymed van Gilbert O'Sullivan valt binnen. Er zijn talloze andere vergelijkingen te maken; feit is dat kleine liedjes orkestrale arrangementen krijgen. Wie niet van orkest houdt, haakt af. Het album is niet voor niets opgedragen aan Sir John Barry, bekend van de filmmuziek van James Bond.
In het uptempo Heart of Stone echoot jaren '60 Motownsoul, het filmische That Same Old Line herinnert aan de openingstunes van tv-series van toen, het kleine How Half-Heartedly We Behave is kwetsbaar en fraai met ook daar gaandeweg het orkest én er is mijn absolute favoriet See (It Doesn't Bother Me) met 5/4 maat en jazzinvloeden - die pianolijnen! In het kalme titelnummer beperkt hij zich echter tot zijn stem en gitaar, slim afgewisseld met het vlotte en groot aangepakte Never Gonna, waar mede door de blazers weer de associatie met tv-tunes opduikt.

Verwacht daarbij niet de introspectieve diepgang van Nick Drake, maar teksten over de romantische liefde. Bij dit alles klinkt muzikale liefde voor een tijd die Jeremiah (geboren in 1982) niet meemaakte: orkestrale pop en filmmuziek die vanaf eind jaren '50 tot en met de jaren '70 dominant was. De geconcentreerde gezichten in het cd-boekje van een deel van het orkest tonen de toewijding van Jules Buckley en diens The Heritage Orchestra plus de arrangeurs van de muziek.
Eind 2025 keerde Jeremiah met de camera van Top 2000 A Gogo terug naar de opnamestudio; ik leer dat A Solitary Man ouderwets analoog werd opgenomen op banden. Wie zijn muzikale held is, vertelt hij elders.

Mede door de berichten van vijftien jaar geleden ontdekte ik niet alleen Jonathan Jeremiah maar ook Nick Drake. In muzikaal opzicht zijn er vooral overeenkomsten met diens tweede album Bryter Layter. Dank dus voor jullie bijdragen, of je Jonathan Jeremiah nou wél of niet waardeert...

OK, dat blijkt dus - spoiler ahead - Carole King te zijn, en met name haar succesalbum Tapestry. Dat had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen, al past zij natuurlijk naadloos in dat rijtje singer-songwriters uit de jaren 70 dat je automatisch associeert met de muziek van Jonathan Jeremiah. Ik vind het sowieso prijzenswaardig dat iemand die is geboren in 1982 zo nadrukkelijk teruggrijpt op het relaxte en organische idioom dat in de jaren zeventig heel gangbaar was. En daar ook zijn opnametechniek op aanpast.

Ik reageerde onlangs op je bericht bij zijn nieuwste album, waar ik schreef dat ik destijds ook redelijk onder de indruk was van dit debuut, en met name die twee bescheiden radiohitjes. Mijn eerste associaties: het betere werk van Neil Diamond (misschien dat dat veelvuldige orkestgebruik op deze plaat vergelijkingen oproept met Jonathan Livingston Seagull, en de albumtitel zal er ook wel aan bijgedragen hebben) en vooral Cat Stevens. De laatste hield zijn liedjes (na zijn jaren-zestighits) aanvankelijk heel klein (op Mona Bone Jakon), om vervolgens de instrumentatie per plaat geleidelijk op te schalen, niet in het minst met een groot orkest op een plaat als Foreigner.

Maar zoals uit eerdere posts al blijkt: de muziek van Jonathan Jeremiah roept uiteenlopende associaties op, maar altijd met die singer-songwriters-era uit de jaren zeventig. Een eigen stijl kun je dus eigenlijk niet aan hem toeschrijven. Het neigt erg naar epigonisme. Zou dat de reden zijn dat ik redelijk snel was uitgeluisterd op dit album waar ik aanvankelijk best enthousiast voor was? Volgens mij zat 'm dat in de aard van de composities, die ik toch wat teveel doorsnee vond. Latere platen van hem heb ik nooit meer beluisterd en aan het aantal stemmen op navolgende albums te zien, sta ik daarin niet alleen.

Maar je beschrijving van diverse muzikale vondsten zet mij ertoe aan om deze plaat dit weekend toch weer eens te gaan beluisteren. Al was het maar om te voorkomen dat een aanschaf van jaren terug alleen maar stof ligt te vergaren - wat helaas al te vaak gebeurt als je veel albums fysiek in huis hebt. 'Ns kijken of ik er toch nog wat meer enthousiasme voor kan opbrengen dan de magere drie sterretjes die ik nu heb staan.

gaucho noteerde:Ja, je hebt helemaal gelijk, altijd uit die era. Heb nog eens opgezocht wat een epigoon is. Volgens een online etymologisch woordenboek "Wrsch. overgenomen uit Duits Epigone ‘navolger, naäper’, dat in de 19e eeuw werd ontleend aan Grieks epígonos ‘nageborene’, gevormd uit het voorzetsel epí ‘na’ ".

De discussie die dan kan ontstaan is of Jonathan Jeremiah een navolger dan wel naäper is. Voor mij het eerste. Welkom bij de club liedjesmakers met eerder Cat Stevens, Gilbert O'Sullivan, Nick Drake en wie al niet meer. Een goede (maar wát is góéd?) liedjessmid is tijdloos. Ik ga dan niet voor originaliteit maar voor mooie liedjes. En die vind ik hier dus genoeg om vier sterren te geven. En de invloed van John Barry? Niet te versmaden!