Cocteau Twins - Treasure (1984)

Hoewel ze er zelf niet veel aan schijnen te vinden is dit wat mij betreft het absolute hoogtepunt uit de carriere van de Cocteau twins. Muziek van serene en etherische schoonheid gezongen door een vrouw met een engelenstem, die op dit album haar definitieve vocale topvorm vond en jarenlang de blauwdruk die toendertijds typische 4AD-sound. 5*

Erg mooi album inderdaad.

Moest er wel even inkomen, bij de eerste luisterbeurten leek het me wat minder dan Heaven or Las Vegas en Milk & Kisses, maar dat is toch omgeslagen.

De Cocteau Twins grossieren op Treasure echt in songs die zowel gruwelijk pakkend (Ivo, Lorelei, Pandora, Persephone en vooral Amelia) als meesterlijk betoverend zijn.

Mooiste songs zijn de net iets minder pakkende songs, die ik pas na meerdere luisterbeurten echt leerde kennen: Beatrix en zeker de twee mooiste songs aan het einde, Otterley en Donimo.
Otterley, een zeer rustige song waarin Fraser nauwelijks meer doet dan fluisteren, ondersteund door zeer veel atmosfeer, deed me zelfs wat denken aan oudere, rustigere Sonic Youth-songs als Beauty Lies In The Eye of het begin van Shadow Of A Doubt.

Donimo begint erg orkestraal en ambient-achtig, om vervolgens, na twee minuten, uit te barsten in een grandioze song, misschien wel de mooiste van het album, en een van de mooiste songs die ik tot nog toe van de band heb gehoord.

Uitstekend album, dus. Iets betoverender en hypnotiserender dan de andere albums, lijkt het, maar ik zet ter vergelijking The Pink Opaque en Milk & Kisses nog maar eens op komend weekend.

De titel volstaat al: Treasure.
En dat is het zeker: een schat aan sfeer en geluid en natuurlijk de stem van Elizabeth Fraser. Dat je niet verstaat wat ze zingt vind ik bij dese muziek totaal niet belangrijk: de stem is een instrument op zich (zeker hier).

Onverstaanbare etherische klanken. Slechts de titels die je op een spoor brengen. Maar derhalve wel tekenend voor de sound van de Gothic underground van de jaren 80. Prachtig, onheilspellend en mistig. 4,5*

Geweldige cd ja. Voorlopig de enige die ik heb van hen. Wat is nog een aanrader?

Eigenlijk alles uit die tijd wel, als je deze mooi vindt. Garlands, Victorialand, Head over Heals

Ik denk ook dat ik alles van hen ga willen hebben

Pas een beetje op met het werk van de jaren 90

Niet mee eens, Milk and kisses en bovenal Heaven or Las vegas zijn ook erg goed.

Ik vind Heaven or Las Vegas zeker ook aan te bevelen!

Mmm, nou het oordeel is aan Bloompje zelf dan

inderdaad een schat aan mooie nummers, ik draai hem na jaren weer zeer regelmatig, wat een stem, wat een originele muziek, de band op hun hoogtepunt (en alles van hen uit die tijd was goed).

Zowel Garlands als Treasure zijn uniek, maar totaal niet met elkaar te vergelijken. Garlands is een nachtelijke herfststorm met striemende hagelbuien, Treasure is een mistige kerstochtend met rijp. En dat van dezelfde band binnen twee jaar!
Cocteau Twins is mij favoriete jaren tachtig band. In de jaren negentig werd het allemaal wat minder, op enkele mooie songs na.

Treasure is het beste wat de CT hebben gemaakt. Schitterend album met onheilspellende sferische klanken.

Treasure is gewoon een ware schatkist aan muziek

Naast Dead can dance en This Mortal coil was er ook nog Cocteau twins die grossierden in ijle klanken en melancholiek. Treasure is een wonderschoon album. 4,5

Ieder nummer van deze plaat is knettergoed! Waarom heb ik de helft van mijn CT-verzameling ooit weggedaan!!
Gelukkig heeft mijn broer ze nog en ik de kopieën

This Mortal Coil is natuurlijk deels de Cocteau's en Dead can D., en niet echt een band; maar wel heel mooi.

Ben Het Cocteau Trio ergens begin jaren 90 kwijtgeraakt: wat hebben ze eigenlijk uitgebracht tussen '90 en het jaar dat ze stopten ( '98) ??

En kent iemand Violet Indiana van meneer Raymonde??

Als je klikt op Cocteau Twins krijg je de hele discografie te zien. Na Heaven or Las Vegas (hun laatste op 4AD) hebben ze nog 2 albums uitgebracht op Fontana/Mercury. Een derde album ligt nog ergens onvoltooid in een kluis en wordt waarschijnlijk nooit meer uitgebracht.

Violet Indiana is niet de band van Simon Raymonde, maar van Robin Guthrie. Ik heb er weleens nummers van gehoord, maar het kon mij volstrekt niet boeien.

hee Edwin; dat aanklikken heb ik gedaan; ik was niet echt duidelijk: ik bedoelde: wat is ECHT de moeite waard.

Vreemd dat van Violet Indiana; stond het fout op een site'maar is dus nada?

Ik kan je helaas geen objectief advies geven. De Twins behoren tot mijn all time favourites, dus ik vind alle albums geweldig. Anderen daarentegen hebben genoeg aan Garlands of Treasure en vinden de rest minder interessant. In het algemeen zou je misschien kunnen zeggen dat Heaven or Las Vegas het laatste echte hoogtepunt is geweest en dat de laatste 2 albums daarom wat minder lof hebben geoogst. Voor mij persoonlijk zijn ze niettemin net zo onmisbaar als de rest.



Ik zou er niet aan beginnen als ik jou was. Het commentaar alhier zegt voldoende.

Wie vraagt er om objectief? Objectief is een illusie. ( en vaak saai)
Bedankt Edwin.

Dan weet je wat je te doen staat: de originelen gewoon weer aanschaffen (mij overkomt het soms ook wel eens met cd's en dan koop ik ze gewoon opnieuw ).

Ik denk dat je gelijk hebt

Gelukkig vind ik één plaat uit de goede periode iets minder en heb ik er 2 origineel, dus ik moet er nog 3 kopen.. Bij deze band is dat zeker de moeite waard echter!

Ik zou best weleens iets substantieels, belángrijks willen doen. Studeren, da's natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar ik vermoed zo dat men over 100 jaar niet zal zeggen: 'Goh, die Sven, dát was me nog eens een student'. Wellicht kan ik me (nóg!) indrukwekkender door de vakliteratuur werken, maar ik zou het eigenlijk liever ergens anders zoeken. Een plaatje opnemen, een boek schrijven, een film maken; precies, belángrijke dingen. Nu heb ik dan wel verscheidene ceedeetjes liggen met eigen ruis en gepriegel; verscheidene half-romans (half zo af als een echte, en (hoogstens) half zo goed); verscheidene filmprobeersels zonder lijn, structuur of plot; maar daar eindigt het voorlopig. In gedachten ben ik echter graag de nieuwe Animal Collective, de nieuwe Laurence Sterne, de nieuwe Takeshi Kitano.

Het grote voordeel van film is dat er vaak muziek onder zit. Da's twee voor de prijs van één. U ziet, u hoort, en dat alles tegelijk. Het brengt nog een voordeel met zich mee: voor alle cinematische meesterwerken die ik vast ooit nog wel eens zal maken, kan ik alvast minitieus de juiste nummers bij elkaar zoeken die zo mooi aan zullen sluiten bij mijn zelfgeschoten visuele pracht. De zoektocht naar die oorstrelende muziek is altijd een spannend soort ontdekkingsreis; meerdere malen heb ik me in de verste uithoeken van de wereld gewaand. Koud en meedogenloos, donker en guur; het was lang niet altijd een warm welkom, a sort of homecoming. Verbeten werkte ik me door ijsvlaktes aan kitsch en oerwouden aan wanklanken. De schoonheid die je uiteindelijk dan echter weet te ontdekken, is daarom echter enkel des te schoner.

Ik heb geen idee hoe ik precies bij Cocteau Twins belandde (enkel dat het tijdens een zoektocht naar muziek voor ooit-films was), maar ik vermoed dat het enigszins via My Bloody Valentine, Galaxie 500 en The Jesus & Mary Chain is geweest. Ik was nogal into de dromerige, gruizige songs van deze bands; de prachtige combinatie van pop en ruis is me nog altijd bijzonder dierbaar. Ook de Twins wisten een (vergelijkbare, doch verschillende) meeslepende verzameling van geniale songs en een broeierig geluid bijeen te toveren. Treasure bleek een plaat zoals ik er nog geen kende, maar die wel degelijk vertrouwd en intiem voelde. Vreemd, hemels enerzijds, dichtbij anderzijds; muziek die doet verwonderen en bewonderen, die vertrouwde dingen nieuw maakt.

Wanneer ik Treasure draai (en dat doe ik toch regelmatig) echoot, galmt, waait, fluistert het me nog dagen na. Lorelei wandelt te pas en te onpas m'n kop in, ik zet per abuis koffie voor twee want Ivo (iiiivooo) komt op visite; op de een of andere manier raak ik er danig van slag van. Ik ervaar de wereld dan echter wel net wat mooier; alles gloeit, alles is verlicht, alles is intenser. Kortom, ik zal maar zeggen, een gevoel dat je wil delen. Misschien maak ik er ooit nog eens een film over. De soundtrack is er alvast.

sxesven; mooi geschreven, ga vooral door met je dromen met Treasure als soundtrack; wie weet waar dat toe leidt.

Mooie recensie sven! Erg toepasselijk bij deze plaat. Misschien is dit wel hun perfectste en meest komplete werk.. gek genoeg krijg ik wederom niet de neiging het vaak te draaien (net als destijds, maanden nadat ik het had ontdekt). Ondanks dat hoor ik iedere keer dat ik het wél draai meteen de vernieuwing, het unieke en de einder... Vreemd hoe muziek zo verschillend kan worden ervaren en tegenstrijdige gedachtes oproept

Prachtige recensie, Sven.

Goh, die Sven, dát is me nog eens een recensieschrijver

Kan niet wachten op de film, Sven. Hoe ons op de hoogte.

Ik pak even een zakdoek voor Liz...