Cocteau Twins - Treasure (1984)

Dat uitgerekend ik dat nu moet zeggen, maar heren, uhh, alles na Garlands mist gewoon ballen.
Helaas.

Ik hoor helemaal niet zoveel verschillen met de sound van Garlands, behalve dat op Treasure de drums wat puiker zijn en er meer memorabele nummers op staan.

Tja, zitten ze in een goed netje, heb je ook geen last van die ballen

Ik doe mijn best om je te begrijpen: Garlands kwam uit het niets - of moet ik zeggen uit de mist. Mjuman en Premo hebben in A'dam (onafhankelijk van en onbekend met elkaar) het debuutconcert van Cocteau Twins aanschouwd en gezien hoe een uiterst onwennige Liz Fraser met haar companen een prachtconcert neerzette: it's a firm first impression that sticks - zo'n jong bandje (niet geringschattend bedoeld) zo'n performance en zo'n muziek schilderen (want dat was het gevoel bij de totstandkoming van het geluid). En om je metafoor even door te trekken, het greep me bij keel en niet bij de ballen.

Deze heb ik net een tikkie hoger dan Garlands: ze waren wat rijper als musici, hadden meer technische mogelijkheden waarvan ze ook gebruik maakten en deze plaat klinkt productietechnisch voller dan de vorige - het debuut prefereer ik dan - meestal - net weer boven Head over Heels. Alhoewel de combi van de eerste twee songs van Head over Heels wel heel sterk is.

Ik deel overigens de mening van Skyline dat het hierna wat minder werd. Nog steeds NIET zo dat je zegt: er is geen bal meer an!

Tja. Ik heb er nooit meer in gezien dan een soort soundtrack voor het Land van Ooit, terwijl Garlands een steviger, minder acoustische basis heeft die mij veel meer bevalt, vooral door het spannende contrast dat dan ontstaat met de fragile stem van Liz Frazer. Daarna zijn ze jammergenoeg steeds meer een soort tuinkabouterfolk gaan maken.

Opvallend dat je zelf denigrerende term "tuinkabouterfolk" hanteert; beetje bekend met dat beeld ben ik wel: Orbit spreekt na het vierde album Victorialand - dat idd wat meer akoestisch getint is - van "elfjes en sprookjesmuziek".

Jij hebt aardig wat 'folk' van elders in je toptien staan - wereldmuziek - hoe, stel je je voor, kan/mag ik dat dan noemen?

Maar goed, ik vind het een beetje nifty om zo over een goed CT album te doen - imo een van de betere. En voor mij is het een raadsel waarom je dan nog drie sterren neertelt voor die "tuinkabouterfolk"? Of heb je wellicht als alter ego Sneeuwitje?

Heb je wel de goede plaat voor je Fatima? Dit is nou typisch een van hun meest voortstuwende popplaten, met hier en daar heerlijke fiets-eens-door-drums. Bij de openingstrack kan ik me nog enige elfjes-associaties voorstellen (maar ook niet méér dan bij hun andere CD's, en tuinkabouterfolk is natuurlijk al helemaal een kreet-om-de-kreet), maar Persephone en Lorelei zijn gewoon pop.

Leg Wax and wane nou 'ns naast Beatrix...
Lijkt me toch duidelijk.

Ja, zo lust ik er no wel één.Leg Blind, Dumb, Deaf en Garlands het titelnummer dan eens naast 'Wax and Wane.

Is dat dan weer pre-tuinkabouterfolk? When Mama Was Moth + Five Ten Fiftyfold - die combi (HoH)legt dat dan eens naast Wax and Wane; staat toch ook als een huis?

Ik vind je uitgangspunt gewoon restrictief.

Gewoon blijven draaien - 't is mooi genoeg; van de laatste vind ik bijv. "Seekers Who Are Lovers" gewoon een prachtsong die me kippenvel geeft. Ik vind dat gaandeweg de stem van Liz zich steeds meer is gaan ontwikkelen.

Garlands net gedraaid: heel goede plaat, krachtig debuut - maar dat was niet de discussie.

Head Over Heels is gewoon hun perfecte hybride tussen de elfjes en Gargoyles.. deze is mij ook iets te zoet.

Deze plaat is voor mij nou net het perfecte compromis tussen de monotone gitaarmuur van Garlands en de kaboutertjes van Heaven or LV en daarna.

Dat Garlands de meeste ballen oid heeft ben ik wel eens, maar de plaat is gewoon te eentonig, met uitzondering van het fenomenale Shallow Than Halo en The Hollow Men. Voor noise-fans a-la Jezus en Maria ketting waarschijnlijk niet te versmaden, maar ik hoef niet meer zo nodig uit mijn oren te bloeden...

Ik meng me ook maar even in de discussie als CT-volger en fan van het eerste uur. Bij het uitkomen van Treasure was het gelijk mijn favoriete CT-album. De sound vond ik bijna middeleeuws en toch helemaal passend. De produktie erg gelikt (Guthrie haalde alle truuks die hij van Ivo had geleerd uit de kast), maar dat paste.
Jaren later draaide ik Treasure alleen rond kerst, vanwege nostalgische gevoelens (kocht de plaat vlak voor kerst `84) en de plaat heeft een echt wintergevoel.
Treasure is mooi, maar de plaat heeft op een heel andere manier hetzelfde monotone als Garlands. Dat werkt hypnotiserend, maar op den duur is het ook vermoeiend. Garlands heeft het briljante duo, waarover skyline al schreef, dat mist imo op Treasure.

Mijn opmerkingen golden vooral de eenvormigheid van Garlands - hierboven ook aangestipt met monotonie. Maar begrijp me niet verkeerd - ik vind Garlands een uitermate sterk debuut, maar voor mij is het te veel een rich chocolate dessert: machtig, bijna als basalt.

Daarna leert Liz lichter zingen en wordt de techniek beter benut en dat vind ik dan gewoon mooi. En begin van HoH - het duo hierboven aangestipt door mij mag er ook wezen.

En ja Mjuman is wel een liefhebber - in more ways (genres) than one - van goede vocalistes; en als zangeres vind ik Liz een behoorlijke groei doormaken: ik vind "Seekers Who Are Lovers" van Milk & Kisses een absolute prachtsong, die mij keer op keer kippenvel geeft. Helaas geldt dat niet voor de rest van het album.

Same here, Seekers (en dan de magistrale uitvoering op de BBC-sessions) is op dit moment mijn favoriete CT-track.

Ballen dus ...

Vind ik inderdaad een zeer merkwaardige uitspraak.
Hoe kan iemand nu wensen dat een vrouw ballen heeft?
Zeker als sensualiteit op een plaat de hoofdtoon voert.

Ik probeer dit te begrijpen als.
Jammer dat er geen frietjes bij de spaghetti werden geserveerd.

Treasure is voor mij de beste Cocteau Twins plaat
omdat Fraser, Guthrie en Raymonde er 10 nummers lang
in slagen om sensualiteit en mystiek met elkaar te verweven.

Misschien dat je als mannelijke luisteraar iets meer valt
voor de sensualiteit. Maar er zit voldoende mystiek (of romantiek) in
om deze plaat ook toegankelijk genoeg te maken voor beide seksen.

Ivo ... de ridderlijke held.
Lorelei ... de verleidelijke sirene.

Twee hoofdpersonages uit een romantisch verleden
die ons beiden op het verkeerde been zetten. Ivo was niet zo hoffelijk
als hij leek en Lorelei liet menig mannenhart op de klippen lopen.

Muziek die beelden oproept zonder ze te benoemen.
Vocalen die verhalen verklanken zonder te verwoorden.
Cocteau Twins beheerste deze stiel perfect op Treasure.

Maar Beatrix is natuurlijk dan weer wel hoffelijk.

Ik zou de ijskoningin toch niet te veel onderschatten ...

Maar ik begrijp wat je bedoelt.

Van het woud (Ivo) via de rotsen (Lorelei)
naar het sneeuwlandschap (Beatrix).

Het bloemenveld (Pandora), de heuvel (Amelia),
de zee (Otterley) en we eindigen in de kerk (Donimo).

Zelden zoveel variatie genoten op één enkel album.

Niemand verder hier die het zo kan verwoorden.
Dazzler maakt zelfs leken nieuwsgierig naar dit album.

@Daz: het epitheton IJskoningin is al ruim 30 jaar vergeven aan Susan Ballion, a.k.a. Siouxsie Sue (and the Banshees). Een eerdere versie van die band had al de naam Janet and The Icebergs .

Waarom zou dit album eindigen in de kerk?

Klik nog eens op "meningen" om mijn recensie te herlezen.

Toegankelijk misschien wel, maar aantrekkelijk, spannend of interessant in het geheel niet. Vergeleken met het prachtige Garlands vind ik dit een saai, slaapverwekkend geheel. Waar de songs precies over gaan interesseert me dan niet meer zoveel.

Done, maar ik vind het moeilijk om helemaal eenduidig je exegese te volgen - dat vind ik te veel wishfull thinking. Ik draai de schijf vanavond nog eens en dan meld ik me weer.

Nog even - ook voor Fatima - de 'ballenbak': een overweging: deze geldt niet alleen voor de Cocteau Twins, maar voor een aantal andere groepen. Als je kijkt naar menig debuut in de periode '78 - '82 (voor mijn part gebruik je even de term new wave) - valt een aantal; dingen op:

* menig debuut heeft een enorm impact
* groep speelde al een tijd met het materiaal en dat haa dus een zekere rijdpheid bereikt
* relatief weinig studiotijd voor de opname
* relatief eenvoudige techniek
* relatief gering budget

Daarna gingen de groepen veelal beter spelen, kregen ze een beter budget, de beschikking over beter techniek en meer tijd voor opnames in de studio.

Als de impact/power en het resultaat van zo'n debuut in ogenschouw neemt en daaruit (kosten-batenanalyse) een soort kengetal zou destilleren (value for money index) en je zou dat vergelijken met een vergelijkbare index voor latere albums, kan je absoluut stellen dat het eerste album - in US jargon - je "a bigger bang for the buck" geeft; de Fransen spreken in deze context over "balles".

Tja in mijn many-faceted mind, en my ever changing moods ben ik gevoelig voor de sfeer van een bepaald album en dat mag dan soms een beetje elfjes-uitstraling hebben - want waar zou de wereld zijn zonder sprookjes?

Bij mij is het eerder andersom: elfjes schmelfjes, maar de muziek is zo goed.

Laten we deze zaak nu niet gaan uitspitten.

Ik omschrijf Donimo als een sacraal orgelpunt.
Een kathedraal van een compositie waarbinnen de hemelse
vocalen van Fraser als door een glasraam naar binnen vallen.

Dat heeft verder niets met religie of overtuiging te maken.
Het is zoals zovaak een puur persoonlijke impressie.

Niemand hoeft te horen wat ik hoor.
Maar ik mag wel schrijven wat ik hoor.

En dan is er natuurlijk ook nog de woordspeling.
Donimo ipv Domino (Heer) ... associatie ligt voor de hand.

Zoals al eerder gezegd: "the image is in the eye of the beholder" - zou ik afgaan op het beeld dat op mijn netvlies ontstaat zie ik eerder een Stonehenge of een vervallen abdij zoals die op de hoes van Faith of een van de bekendere, Rievaulx.

En de associatie van Donimo met Domino (omzetting) ligt voor de hand, maar levert niet taalkundig veel op; zelden wordt deze derde naamval, de -o, gebruikt in relatie met Dominus; dan zou het eerder Dominus zijn of de aanspreekrvorm Domine.

Al vind ik dit aspect, beeld in relatie tot semantisch materiaal, minder interessant (vanwege de grote mogelijkheid tot hineininterpretieren). Het verhaal wil dat Fraser een aantal namen ergens in een Londense straat heeft opgepikt . Eenieder heeft zijn eigen beeld en concretiserig en daarom loopt voor mij de verfilming van een lievelingsboek regelmatig op een fiasco uit: ik word te veel opgezadeld met een anders concretisering/visualisering.

Boeiender vind ik het om nog eens over die 'bang for the buck-factor' - zie hierboven na te denken.

Grappig dat Fraser, Guthrie en Raymonde het zelf hun slechtste album vonden. Wat citaten:

Simon Raymonde: "We spent a month doing the album...and, because we never really spent any time properly in each other's company, we were still getting to know each other. We'd only been friends for a little while...We just sort of recorded loads of things and then the album came out. It's like an unfinished record with probably two good pieces in there somewhere. It's our worst album by a mile."

Robin Guthrie: "I've always detested Treasure. Not because of the record, but because of the vibe at the time, when we were pushed into all that kind of arty-farty pre-Raphaellite bullshit. And so I was just really ashamed of that record.

Over de songtitels, ons eigen elfje:
Liz Fraser: "I thought it was a really good idea because I thought, Well, what are people gonna see in these names? They're gonna realise it's got nothing to do with mythology and all that bollocks. Well, it's not bollocks, but I foolishly thought people wouldn't think that we were into that sort of thing.
They're beautiful words...It's strange; there's three buildings around Hammersmith, on the way from the Odeon to The Riverside, with names off Treasure. Also, in Holland, there's three buildings right next to each other and they're names off Treasure as well. It's incredible. We didn't know about them. The names didn't come from anywhere. They just came. I don't think it helped sales at all. All that 'Persephone' business."

Ik geloof dat ik na de eerste luisterbeurten in 'dit kamp' thuishoor (tenminste: ik be niet overtuigd). Met name de vocalen vind ik buitengewoon ongeïnspireerd en niet mooi en zijn ze bovendien niet donker en dwingend genoeg naar mijn smaak. Voorlopig een teleurstelling en is een verdere verkenning van de CT-discografie hier ten einde gekomen.

edit: ik zie dat ik nu ik mijn favo nummers heb aangevinkt ik ook daar duidelijk van mening verschil met anderen. Dus dat is niet verbazingwekkend.

Ik was echt compleet verrast toen de eerste klanken van Ivo door m'n koptelefoon klonken. Dit is prachtig. Het bleef niet bij slechts één sterke opener, Lorelei, Pandora en Aloysius vind ik van een zelfde schoonheid. Persephone vind ik ook een erg sterk nummer. Waar de dame over zingt maakt me niet eens zoveel uit, de zang is prachtig. Hier staat helaas wel een lelijk eendje tussen, Amelia. Leuk ook die afwisseling drie- en vierkwartsmaat tussen de nummers.

Ja dit is muziek die me helemaal ligt, heerlijk dromerig, ditmaal voorzien van een prachtige vrouwenstem. Musicmeter bedankt weer voor deze mooie aanwinst in m'n muziekcatalogus.

[quote]Premonition schreef:
. Also, in Holland, there's three buildings right next to each other and they're names off Treasure as well. It's incredible. quote]
Weet iemand waar ze hier op doelt?

Ik ben een groot Cocteau-liefhebber, maar deze draait ik naast Victorialand waarschijnlijk het minst. Iets te esoterisch wellicht.
Lorelei is dan wel weer een van hun beste nummers.