menu

Fleet Foxes - Helplessness Blues (2011)

mijn stem
3,85 (651)
651 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Sub Pop

  1. Montezuma (3:37)
  2. Bedouin Dress (4:30)
  3. Sim Sala Bim (3:14)
  4. Battery Kinzie (2:49)
  5. The Plains / Bitter Dancer (5:54)
  6. Helplessness Blues (5:03)
  7. The Cascades (2:08)
  8. Lorelai (4:25)
  9. Someone You'd Admire (2:29)
  10. The Shrine / An Argument (8:07)
  11. Blue Spotted Tail (3:05)
  12. Grown Ocean (4:36)
totale tijdsduur: 49:57
zoeken in:
avatar van Musico Pinjo
2,5
Nee LoveStoned, ben het roerend met je eens. Na het debuut had ik goede hoop op een mooie tweede plaat. Muzikaal is het wel in orde en misschien meer georchestreerd maar het boeit niet, nergens zo verrassend als de eerste. Zanglijnen zijn saaier. Ik had echt op meer gehoopt.

avatar van My Addiction
2,5
Pakt me niet op één of andere manier... Het concert op werchter was nochtans magisch.. Och ja ik geef het toch nog een voldoende

avatar van Lau1986
3,0
Misschien verwachte ik teveel van deze plaat, maar eigenlijk valt het mij wat tegen. Ik heb de band geprobeerd, omdat ik elke keer Neil Young als inspiratiebron zie langskomen en dat is toch wel één van mijn helden. Een paas nummers van de vorige plaat gehoord en die klonken wel tof. Alleen deze plaat is toch wat anders. Net wat te gelikt naar mijn smaak. Het kabbelt voort, maar weet niet echt mijn aandacht vast te houden. Alleen bij het titelnummer veer ik even overeind, dat is toch wel het beste nummer van de plaat.

UnknownPleasure
vind deze plaat juist afwisselender, ST is wel wat toegankelijker door de grotere pop invloeden die op hun debuut floreerden.

kijk zeer uit naar het optreden a.s dinsdag

avatar van IllumSphere
3,0
Na het debuut heb ik besloten om het laatste nieuwe album van de Fleet Foxes ook een kans te geven. En ook dit album is geweldig, ook als je niets met folk te maken hebt. Misschien wel beter dan het debuut!

4,5
Prachtig album, én samen met Bon Iver toch wel de mooiste hoes/verpakking van 2011.

avatar van Mathough
4,5
In mijn optiek het beste album van 2011.

avatar van Kronos
3,0
Joristus schreef:
...én samen met Bon Iver toch wel de mooiste hoes/verpakking van 2011.

Ik vind deze en deze toch mooier.

avatar van Ducoz
4,5
Ja ook mooie hoezen.

UnknownPleasure
Mathough schreef:
In mijn optiek het beste album van 2011.


met afstand.

avatar van Mathough
4,5
Undun en Tamer Animals komen dichtbij.

avatar van Jurr_on
5,0
Op nummer twee in mijn top 50 beste albums 2011, net onder PJ Harvey's Let England Shake.
Zal voor altijd een herinnering blijven als HET album van mijn laatste dag 'alleen' in Rome!

avatar van Protonos
3,5
Persoonlijke verhalen geven altijd een bepaalde lading mee aan een album. Dat vind ik het magische van muziek. Bij de volgende luisterbeurt krijg je een heerlijke flashback van die mooie momenten!

avatar van Don Cappuccino
4,5
Toen Helplessness Blues uitkwam vond ik het een enorme teleurstelling. Ik heb hem nu al een tijd origineel en ik vind hem toch wel heel erg goed. Het heeft een flinke tijd geduurd om de klasse van dit album te horen, het is namelijk een hele andere plaat dan het debuutalbum. Het is allemaal een stuk gelaagder en complexer, er is ook behoorlijk wat variatie. 4,5 ster.

avatar van bram1610
5,0
Een tijdje terug kende ik Fleet Foxes van naam. Ik had me nooit de moeite gedaan eens iets van ze op te zoeken. Tot ik in april 2011 op Luisterpaal een bekende naam zag verschijnen. Het zal jullie niet verbazen dat dat de Fleet Foxes waren.

De eerste luisterbeurt was voor mij best moeilijk. Ik moest mezelf door het album trekken als het ware. De muziek was complex en mysterieus. Nou is dat normaal nooit zo erg, maar ik tastte gevoelsmatig volledig in het duister. Toen heb ik Helplessness Blues maar links laten liggen. Ik gaf het als het ware op.

Totdat ik van een paar vrienden horen dat ze naar Parijs gingen om deze majestueuze band te bezichtigen. Ik kon het tóch niet laten om Spotify maar weer eens te laten draaien en de bebaarde, houthakkende muzikanten de rest van het werk te laten doen. Ik probeerde met andere oren te luisteren. Ik zag nu het onbegrijpelijke niet als een "tast in het duister", maar als een soort ontdekkingsreis. Invulling geven aan onontdekte plekken op de kaart. Zo werd Helplessness Blues een ware ontdekkingreis voor mij. Steeds meer begon de muziek te dagen en begonnen te tonen vorm te krijgen.

Zo was Montezuma voor mij het begin van de reis. Je pakt je spullen en begint te lopen. Het groene gebergte in. Overnachtend in een herberg horen we de klanken van Bedouin Dress. Magie in Sim Sala Bim. Samen maken deze nummers een fantastische opbouw naar een episch verhaal in Battery Kinzie. Voor de rest hoefde ik mij niet meer voort te slepen, maar nam de muziek mij mee naar plaatsen die ongetwijfeld niet op de kaart staan. Die hypnotiserende samenzang zo hemels, als er maar naar geluisterd wordt, en het niet zomaar gehoord wordt.

Naarmate het album vordert spelen er steeds meer vragen op in de muziek. Hoe uniek ben ik?Dat is naar mijn mening de vraag die in Helplessness Blues een grote rol speelt. The Cascades vormt daarna een heerlijk rustmomentje om je hoofd even van lastige vragen af te houden.

Hierna wordt weer langzaam opgebouwd naar een tweede, naar mijn idee definitief hoogtepunt: The Shrine/An Argument. Doordrenkt van melancholie en emotie vertelt Pecknold weer een verhaal over een verloren liefde.
Sunlight over me, no matter what I do
Die zin dreunt altijd weer deur, krast altijd weer in je ziel en wekt altijd een soort van medelijden op. Langzaam bouwt The Shrine op naar het "Argument" waarin hij zijn liefde echt schuld geeft. Je gaat haar oprecht haten, names hem. Want, wie doet iemand nou zo'n kwaad aan? Welk kwaad weet overigens niemand, alleen Robin Pecknold zelf.
When I talk you hardly even look in my eyes is de tweede zin die je hart omhelst en vervolgens niet meer loslaat. Uiteindelijk raakt dit nummer verloren in gedeeld zelfmedelijden en een enorm chaotische verwarring. Bij uitstek het beste nummer van de plaat. Een muzikaal meesterwerk.

Hierna word je weer met vragen geconfronteerd in het mooie, kleine liedje Blue Spotted Tail. Waarom is alles wat het is? Waarom zijn wij hier en anderen daar? Niemand zal dat ooit weten. Omdat dit nummer écht de sigaret na de seks is staat deze op nummer 2 van beste nummers van dit album.

En dan zijn we helaas alweer aan het eind geraakt. Grown Ocean is voor mij de thuiskomst. Het ene avontuur is gedaan, het andere ligt nog op de loer, maar eerst je avontuur vertellen aan vrienden, familie. Thuiskomst.

Ja, dit album heeft tot mij weten door te dringen. Het is een reis, een boek, een film en een schilderij in één. Maar het blijft muziek. Het ís muziek zoals het bedoeld is.

Waarschijnlijk vinden jullie dit vergezocht gezwets in de ruimte van een puber die slim wilt doen. Misschien is het dat ook, maar hoe dan ook, ík vind dit album fantastisch en wilde mijn ervaringen even delen. Met dank aan Mathijs, Wouter en Jesse die mij nogmaals aan dit album herinnerd hebben.


avatar van Dustbowl
4,5
Leuk stukje Bram

avatar van bram1610
5,0
Dank Dustbowl

avatar van RoyDeSmet
5,0
bram1610 schreef:
Blue Spotted Tail. Omdat dit nummer écht de sigaret na de seks is staat deze op nummer 2 van beste nummers van dit album.


Live is dat effect zelfs nog iets groter! Prachtig.

avatar van bram1610
5,0
RoyDeSmet schreef:
(quote)


Live is dat effect zelfs nog iets groter! Prachtig.


Ik heb het zelf mee mogen maken in de HMH en gelijk heb je!

avatar van arcade monkeys
4,0
Grown Ocean
Ze bewaren het beste voor het laatste.

UnknownPleasure
even mijn oren afwenden van deze plaat, hoe kon ik.
ik kon het gewoon.

maar na het een paar dagen geleden weer te hebben beluisterd moet ik vertellen dat mijn liefde nóg groter is geworden voor dit album. de muziek, maar ook de teksten, het is zo goed.

avatar van Droombolus
3,5
Waar het totaalplaatje van hun eersteling mij aan de Beach Boys doet denken, krijg ik bij deze plaat steeds Simon & Garfunkel vibes ( ik hoor hier dan ook veel meer folk invloeden ) ......... Het goede nieuws is dat noch de BB, noch S&G ooit zo'n konstant album afgeleverd hebben als wat de FF gepresteerd hebben.

Enige minpuntje aan deze plaat vind ik, na 2 weken regelmatig beluisteren, de free-jazz toeter in Blue Spotted Tail ...... alsof Albert Ayler uit z'n graf herrezen is ..... niks mis mee als je van dat soort herrie houdt, maar ik vind het gewoon niet zo erg in deze muziek passen.

avatar van bram1610
5,0
Droombolus schreef:

Enige minpuntje aan deze plaat vind ik, na 2 weken regelmatig beluisteren, de free-jazz toeter in Blue Spotted Tail ...... alsof Albert Ayler uit z'n graf herrezen is ..... niks mis mee als je van dat soort herrie houdt, maar ik vind het gewoon niet zo erg in deze muziek passen.


Sorry, maar ik moet toch even melden dat deze "free-jazz toeter" (heerlijk verwoord!) in The Shrine/An Argument voorkomt. Als deze in Blue Spotted Tail zou zitten zou het nummer ineens een heel andere betekenis krijgen.
Hoe dan ook, ik vind het juist wél passen. Vergelijk het een beetje met lugubere scènes uit films al bijvoorbeeld Gladiator. Het is niet echt fijn om een man in tweeën gehakt te zien worden, maar om alleen wat bloedspetters en een afgevallen helm in het zand te zien is nu ook weer niet zo bevredigend. Ik heb er overigens ook heel erg aan moeten wennen, hoor, daar niet van, maar op een gegeven moment ga je het waarderen en er zelfs naartoe leven. Maar dat zullen we zien

avatar van Droombolus
3,5
Je hebt gelijk, ik had de tracks niet goed geteld en kwam bij de verkeerde titel uit ..... en ik begin er inderdaad al aan te wennen

avatar van IllumSphere
3,0
Deze plaat is het perfecte voorbeeld waarom ik amper naar hedendaagse indie folk (m.a.w baardenmuziek) luister. Het klinkt niet slecht en zeker niet als het de eerste keer is dat je deze plaat beluistert, maar op den duur wordt dit meer een herhaling waar de spanning ontbreekt.

avatar van Sfeermaker
The Shrine / An Argument is het Bohemian Rhapsody van deze folk band. Wat een dijk van een lied, zeg. Vooral dat einde met de schelle klarinetgeluiden er doorheen klinkt magisch.

4,0
Grappig toch hoe je, je soms kunt vergissen in een plaat. Zoals zovelen hier heb ik Helplessness Blues ooit vroegtijdig afgedaan als te moeilijk en ontoegankelijk. Nu, wel twee jaar later begin ik pas in te zien hoe fout ik zat. Waar de eerste Fleet Foxes langzaam maar zeker aan kracht heeft ingeboet, want te zoet en te zwaar leunend op de zang, heeft deze opvolger mij nu echt haar schoonheid laten zien. Dat begon al een tijd geleden met Sim Sala Bim. Eén lied kan je toch weer dat gevoel geven: "Als dit nummer op de plaat staat, hoe kan de rest dan slecht zijn?"

Helplessness Blues, zo durf ik nu wel te stellen, is muzikaal gezien een flinke stap vooruit. Er zit veel meer variatie in en de nadruk ligt meer op instrumentatie. Het is daarom wellicht wat minder toegankelijk, maar eigenlijk ook niet zoveel minder. Montezuma, Sim Sala Bim, Lorelai en het titelnummer zijn gewoon vrij 'standaard' (voor zover een jonge band al een standaard heeft) in het oeuvre. Daar tussendoor wordt wat geëxperimenteerd, bijvoorbeeld in Bedouin Dress, The Pains/Bitter Dancer en natuurlijk The Shrine/An Argument.

Fleet Foxes leveren al met al een veel gebalanceerder album af. Niet ieder liedje hoeft de hoogte in. Blue Spotted Tail is een nummer dat prachtig klein gehouden wordt bijvoorbeeld. Het bewijst mij opnieuw dat het goed is om soms pauzes in te lassen in je megalomane honger naar nieuwe muziek. Neem soms momenten van inkeer en pak een plaat beet die je ooit eens hebt afgeschreven. Het geluid verandert weliswaar niet, maar je perceptie wel. Je wordt ouder, hopelijk wijzer en je behoeften veranderen. Toen ik 16 was dacht ik nooit dat ik Folk ooit iets zou vinden. Toen ik 19 was dacht ik niet dat ik me ooit weer zou afkeren van dit genre en momenteel besef ik weer dat ik Folkmuziek behoorlijk links heb laten liggen de laatste jaren.

avatar van Mathough
4,5
Er zijn van die platen die ik in het verleden geweldig vond en daarom van een kritische bestudering ontzie. Helplessness Blues van Fleet Foxes viel/valt onder die categorie, maar moet er nu toch aan geloven. Dat ik dit nog steeds een sterk album vind staat als een paal boven water, maar goed genoeg voor een 5 sterren beoordeling? Nee. Vanochtend, tijdens het herbeluisteren van Helplessness Blues, viel me namelijk het niveauverschil op tussen de sterke songs (Helplessness Blues, The Shrine / An Argument, Grown Ocean, Battery Kinzie) en de sfeerversterkende doch an sich niet heel bijzondere nummers (Montezuma, Bedouin Dress, The Cascades, Lorelai). Het zijn de sterke songs die de kar trekken en de rest heeft alle moeite bij te benen, of zoiets.

avatar van Madjack71
Ik bljf het een intrigerend album vinden, meerdere malen geluisterd, maar krijg toch op een bepaald moment ietwat een hekel aan die stem, ik trek dat niet een heel album lang. Wel jammer, want die hoes vind ik prachtig en zou die graag op vinyl hebben gehad.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:31 uur

geplaatst: vandaag om 04:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.