Tyler, the Creator - Goblin (2011)

Hij heeft lang op zich laten wachten, maar eindelijk was hij daar dan.
Tyler The Creators tweede album Goblin.
Hier mijn eerste indruk:

Het begint toch heerlijk met Goblin, het is een vervolg op Inglorious ( Laatste track van het album Bastard ) en ook hier is hij bij een soort psychiater.
De beat van Goblin vind ik ook heerlijk en het einde is ook creatief.

Yonkers kende ik natuurlijk al, en is nu al 1 van mijn favoriete tracks van 2011.
Met teksten als : I'm a fucking walking paradox, no I'm not en Jesus called, he said he's sick of the disses /I told him to quit bitching and this isn't a fucking hotline
Overtuigd hij mij al een geweldige lyricist te zijn.
Ook hier is de beat verschrikkelijk hard.

Radicals is vooral een live track volgens mij, want hier geeft hij lang niet zoveel energie als dat hij live doet.
Het is wel een track met genoeg variatie, de harde stukken worden gevarieert met instrumentale stukken.

She is ook een leuk stukje afwisseling , met het refrein van Frank Ocean.
Gelukkig gaat hij hier niet de commerciële kant op , aangezien ik dat wel verwacht had met een R&B refrein.

Transylvania is keihard, Tyler rapt hier aardig snel met een stemvervormer.
Ik heb nog niet alle teksten geanalyseerd maar het klinkt in ieder geval geweldig.

Nightmare heeft weer een heerlijk beat ( Drums )
Hier gaat Tyler weer heerlijk los en krijgt iedereen er weer van langs.
Ook laat de psychiater weer van zich horen.
Dope track.

Tron Cat was ook al eerder gelekt, volgens Tyler door een vriend van hem.
Dit is een keihard nummer met misschien wel de meeste quotables.
"Rape a pregnant bitch and tell my friends I had a threesome""I'm awesome, and I fuck dolphins. Sicker than the starvin Nigerian kids barfin.Odd Future Wolf Gang Nazi bar mitzfah with your sister at the bar playing leg and arm twister."En zo gaat het maar door, tot nu toe is het album boven verwachting.

Her is ook weer een duistere track.
Over dit nummer kan ik nog weinig zeggen, denk dat het een groeiertje is.
Voor nu is ie wel aardig.

Sandwitches had Tyler ook al eerder vrij gegeven.
Heerlijk nummer met een verschrikkelijk hard gastoptreden van Hodgy Beats.
"Those privileged fucks gotta learn that we ain't takin' no shit / Like Ellen Degeneres clitoris is playin' with dick"
"I got ten of these Kennedy's / Not Dom, but if I was a Dahm, I would be Jeffery "
Fish heb ik gemengde gevoelens over.
Hij begint heerlijk op een piano , waarna er een verschrikkelijk raar refrein komt.
Het lijkt wel of de tweede verse totaal niet flowt, net zoas de derde verse.
De bijdrage van Frank Ocean is ook dope, het stuk na de stilte moest ook wel even om lachen.
Toch lijkt dit nummer een misser.

Analog is weer een lekkere track.
Alles aan deze track is dope, en het gastoptreden van Hodgy is weer hard.
De beat is ook weer eens wat anders, aangezien de rest allemaal duister is.
Deed me ook een beetje denken aan een Wiz Khalifa track ( De beat ).

Bitch Suck Dick doet me denken aan een Waka Flocka Flame track.
Deze vind ik in eerste dus niet dope.
Het refrein is ook verschrikkelijk kut, bah.
Gelukkig maakt Tyler zijn verse nog wat goed.

Window is een heerlijke laydback track.
Hij duurt 8 min, toch wordt de track niet vervelend.
Ook hier komt Dr. TC weer langs.

AU79 is een instrumentale track.
Dit vind ik wel jammer, maar het is wel een hele harde!
Toch had ik liever gehad dat Tyler hier over had gerapt.
De drums zijn wel weer orgineel en het stukje piano dat er tussen door komt is ook vet.

Golden begint weer met Dr. TC, die Tyler vraagt al zijn opgekropte problemen te vertellen.
Dit is denk ik mijn favoriete track van het album.
Zo'n verschrikkelijke dikke beat waar Tyler helemaal op los gaat.
Dat achtergrond koor maakt het helemaal af, superieur!

In eerste instantie vind ik het dus een dope album, beter als Bastard.
Dit album is constanter en er staan dopere tracks op. ( Behalve Bitch Suck Dick )
Tyler, hulde...

Goblin van Tyler, the Creator. Een album waar ik enorm naar uitkeek vanwege de drie geniale nummers die al te beluisteren waren. Heb dit album nu flink wat beluisterd, waarin het trouwens ook behoorlijk gegroeid is, en heb hier op een paar punten een beetje een dubbel gevoel over.

Allereerst, kwalitatief best een aardig album. Er staan enkele zeer dikke tracks op, Tyler komt ontzettend hard met ontzettend vette lyrics en over het algemeen is het niveau vrij hoog. Maar er is zoveel waarvan ik denk: waarom Tyler? Zoveel dingen waarvan ik denk: had dat anders gedaan en het was beter geweest. Het begint al bij de opening, het titelnummer Goblin. Hier zit Tyler bij een soort psycholoog (die later zijn eigen bewustzijn blijkt te zijn) en hebben een gesprek over zijn problemen. Leuk concept, maar deze track duurt veel te lang! Hij had de helft korter gemoeten, minstens, want na 3 minuten heb ik het allang gehad, mede ook door de beat die na een tijd gaat vervelen.

En dit blijkt het probleem van meer tracks. Neem Radicals, Tyler komt hier vreselijk hard, het refrein vind ik persoonlijk enorm vet, alleen... het duurt gewoon te lang. Waarom wordt er 100x 'you gotta let 'em go' herhaald aan het einde? Dat is gewoon vervelend en volstrekt onnodig, voegt niks toe, ook al wordt er nog wat doorheen gemompeld op gegeven moment.

En zo zijn er nog veel meer van dergelijke dingen. Fish en Window zijn bijvoorbeeld ook vette tracks, maar gewoon te lang. Van dit hele album hadden van mij hele stukken geschrapt kunnen worden. Het wordt gewoon veel te langdradig zo, veelal ook door de best vette, maar niet al te lang interessante beats.

Iets anders is het verlagen van zijn stem. Dit moet de psycholoog/het geweten voorstellen, die vaak voorkomt op het album en de nodige rode draad verschaft. Zoals ik al zei een ontzettend vet concept en voor een groot deel ook goed uitgevoerd, maar soms wordt het gewoon nét iets teveel doorgetrokken en al helemaal als hij met deze stem gaat rappen. Bij een track als Transylvania blijft bij mij daarom ook een beetje een dubbel gevoel hangen. De goede raps en een sterk refrein zorgen voor een vet nummer, maar ik denk dat ik het nog beter had gevonden als hij gewoon in zijn gewone stem had gerapt (refrein is wel erg vet met die stem).

Er is gelukkig ook nog een heleboel goeds te zeggen: Sandwitches, Tron Cat en met name Yonkers zijn loei- en loeihard met geniale teksten en een geweldige productie en ontstijgen het niveau van de rest duidelijk. Over de gehele linie vind ik dit album ook erg sterk met de refreinen. Een nummer als She lijkt er dan weer niet helemaal tussen te passen met de R&B achtige zang op het refrein, maar ik stoor me er niet echt aan. Ik vind het eigenlijk wel fijn voor de afwisseling. Verder vind ik vrijwel alle tracks gewoon erg goed (al hadden ze soms dus korter of iets anders gemoeten om nog vetter te worden) en de gastartiesten doen het ook goed, ze passen er goed bij. Transylvania, Nightmare en Golden zijn zeer sterke tracks, met name de laatste is erg indrukwekkend hoewel het misschien ook net iets te lang duurt. Wat het instrumentale nummer AU79 er dan ineens tussen doet vraag ik mij af, ik vind het weinig tot niets toevoegen en had, ondanks dat ik het niet speciaal slecht vind, geschrapt mogen worden, mede om de lange speelduur te verkorten.

Al met al is het dus best een goed album, maar het is veelal te langdradig en de gehele speelduur dus ook te lang. Dit ligt voor een deel aan de beats bij de lange nummers, die, als ze te lang doorgaan, saai worden. Echter, waren de nummers gewoon kort, dan had ik hier waarschijnlijk geen last van gehad. Ik denk dat Yonkers ook saai zou zijn geworden als het 6 minuten had geduurd, ondanks dat het een vette beat heeft. Dit type beats leent zich gewoon niet voor lange tracks. Ik denk dus dat als er (flink) wat dingen geschrapt waren, die in mijn ogen prima geschrapt hadden kunnen worden, en de lage stem niet zo vaak gebruikt was, dit album onmetelijk vet had kunnen zijn. Het had misschien zelfs rond de 4,5* uit kunnen komen, want de beats zijn in principe vet en op de raps is niets aan te merken. Het geheel duurt gewoon te lang.

Dat is wat mij betreft duidelijk het probleem en zo blijf ik zitten met een ander dubbel gevoel. Het is aan de ene kant best een vet album geworden, met de verwachte sterke raps, rauwe beats en een aardige rode draad, maar wel zwaar beneden mijn verwachting. Ik had gehoopt op een album die minstens de top 5 van mijn eindejaars top 10 zou bestormen, maar nu komt hij er niet eens in. Al met al toch 3,5* waard.

Yonkers, Tron Cat, Sandwitches en Golden zijn geniaal.

Dat moest er even uit, voordat ik begin. Tyler's flow, de beats en de teksten zijn hier zo gestoord en heerlijk als het maar kan. Neem het -positief- stompzinnige, zwaar ironische lalalaatje aan het begin van Tron Cat, waar Tyler een korte tijd later met zijn lage, logge flow de ene zieke punchline na de andere op ons afvuurt, tezamen met de zwaar onheilspellende, pijnlijke beat.
Of Yonkers, die met zijn beat die daadwerkelijk doet denken aan een bak vol krioelende insecten en letterlijk misselijkmakend is -ook positief.

Houd dus in het achterhoofd dat deze tracks van een ongelooflijk hoog niveau zijn, terwijl ik gal spuw over sommige andere gigantische minpunten van Goblin.

Want hoe groot kan het contrast met de andere nummers zijn? Tyler heeft een erg goede flow en op voorgenoemde nummers zijn ook de beats van een erg hoog niveau. Ook de lage stem van zijn geweten is vermakelijk. Maar waarom komt Tyler nou met nummers als het ronduit stompzinnige Bitch Suck Dick, dat ongeveer een schoolvoorbeeld is van de bitchaz-niggaz hiphop waar mensen aan denken als je ze ermee confronteert dat je hiphop luistert?
En heeft Tyler zelf niet door dat Window een langdradige, saaie en oninteressante lijdensweg is waar deze, weliswaar getalenteerde, 19-jarige niet eens zo goed flowt als in eerstgenoemde nummers?
AU79 is daarnaast een ronduit irritante instrumental die ook totaal buiten de toon valt bij de rest van het album en het stuk waar onze anders zo vermakelijke verlaagde stem gaat rappen in Transylvania is nog dramatischer.

Oké, toegegeven, het grootste deel van Goblin is wel geslaagd in het zo ziek mogelijk overkomen, zelfs bij de mindere tracks. Maar soms is de grenslijn tussen ziek en puberaal met vieze woordjes die je niet van je ouders mag zeggen klein. Zo heb ik hier toch nog iets te vaak het Fuck everything-fuck-fuck-gevoel waar ik eigenlijk een ongelooflijke hekel aan heb. Uiteraard geen probleem om je woorden kracht bij te zetten, maar wilt u het voortaan alstublieft iets intelligenter proberen, Tyler?

Kortom; Tyler heeft zeker potentie en vooral in eerstgenoemde nummers laat hij horen dat hij de potentie in zich heeft om een meesterwerk te maken. Maar Goblin is dat nog even niet.

Hier staat gewoonweg veel te veel wegwerpmateriaal op. Tyler had iemand moeten hebben die hem kon zeggen wat hij nodig nog moest verbeteren of desnoods zelfs weggooien. Het lijkt alsof hij dat zelf niet in zich heeft.
Vanaf Fish/Boppin' Bitch t.e.m. Golden is het ronduit zwak, alsof hij per se een album met een 'epische' speelduur moest maken. Ik denk dat hij het veel beter à la Earl Sweatshirt's EARL had gedaan: enorm kort en enorm krachtig. Op de eerste helft staat genoeg bruikbaar materiaal daartoe.
Maar zelfs die nummers hebben allemaal nog hun gebreken, vind ik. Goblin heeft een heerlijk, dreigende productie die te lang wordt uitgemelkt. Een stuk korter had het nummer goed gedaan, net als Radicals, waar de leuze 'Kill people burn shit fuck school' tot in den treure wordt herhaald, terwijl die op Earl's Pigions slechts 2 keer wordt gescandeerd, waar het veel beter en efficiënter is.
Laatste grote minpunt is dat het een soort van verzameling van tracks lijkt, die totaal niet bij elkaar passen. Van Yonkers t.e.m. She hoor ik best goede nummers; feit is wel dat ze (naar mijn gevoel) voor geen meter bij elkaar passen.

Iedere track heeft zo wel zijn mankementjes, maar laten we vooral niet té negatief doen (over het eerste deel van het album; het 2de is slechts 1,5* à 2* sterren waard). Tyler laat wederom zien dat hij wel degelijk over een flinke portie talent beschikt. Op gebied van de lyrics komt hij vaak erg spitsvondig uit de hoek. Bovendien bevalt zijn flow me ook waardoor ik hem tot één van de betere rappers dezer dagen reken (al ken ik, niet hiphop-specialist er niet zo erg veel).
Waar velen (of zo las ik toch in de reacties hier op MuMe) struikelen over de vaak kale, kille en eentonige beats van Tyler, vind ik ze juist iets geweldig hebben. De producties van Goblin, Yonkers, She (die bas!), Tron Cat & Nightmare zijn echt geweldig. Sandwitches & Radicals zijn op zich ook leuke tracks maar die missen iets essentieels; de energie die bv. bij het bezoek aan Jimmy Fallon erin zat was geweldig en die ontbreekt op dit album.

Ik ben benieuwd naar het toekomstige werk van Tyler en de andere OFWGKTA-leden (MellowHype's 65 laat veel goeds vermoeden). Earl mag wat mij betreft snel terugkomen; en misschien samen iets met Tyler opnemen?

Dit is één van de donkerste albums die ik ooit heb gehoord, het is vrij gestoord ook. Sommige punchlines zijn gewoon té ziek, maar wel goed gevonden natuurlijk. Het album opent heerlijk met het briljante titelnummer. Yonkers is één van de geniaalste nummers ooit.

Tot en met Sandwitches is dit album gewoon vrij briljant, jammer dat het daarna wat afzwakt. Het album sluit wel nog mooi af met Golden, een soort cliffhanger/climax van het album die je wil doen geloven dat je zojuist naar een film hebt geluisterd. Helaas duurt het wat te lang want hier had zeker een 4,5 ingezeten. Toch is 'Goblin' op deze site misschien wat onderschat...