Marillion - Holidays in Eden (1991)

Ik heb vandaag deze box ontvangen. Ziet er erg mooi uit voor die 28 euro. Ben benieuwd hoe het geremixte album klinkt en dan vooral de 5.1 mix op blu-ray. Hopelijk beter dan die van het geweldige album An Hour Before It's Dark.

Ik heb afgelopen week een paar keer de 5.1 mix van Abbey Road beluisterd van The Beatles en dat hebben ze echt waanzinnig goed gedaan. Daarmee vergeleken luister ik An Hour Before It's Dark liever in stereo dan in 5.1 surround.

Holidays heb ik altijd wel een fijn album gevonden, een mooie middenmoter die het altijd wel goed doet zonder een matig moment. Ben benieuwd hoe Hogarth de Fish-songs zingt tijdens de twee live concerten hier (op cd en blu-ray).

Hopelijk kom ik over een tijdje SE (nieuw) ook nog voor een leukere prijs tegen, net als AOS tweedehands (stom dat ik hem niet kocht bij release, vooral omdat daar ook een concert in ons eigen Ahoy bij zit).

Maar eerst het nodig kijk-, lees- en luisterplezier met deze deluxe HIE.

Darkzone An Hour Before It's Dark klinkt in stereo (vooral op CD) nogal gemoffeld (vergelijk het eens met de NW Porcupine Tree die in hetzelfde jaar uitkwam). Op BR in DTS HD is het een mixed bag, net als Season's End jammer genoeg. Deze release is echt ook de raarste van allemaal. Niet een concert van die tijd en blijkbaar moesten er op productie kosten worden bespaard, dus is het geheel in house gedaan. Wat een gemiste kans !! Afgeraffeld terwijl het intussen wel de duurste was van allemaal (rond de 50 Euro terwijl alle andere rond de 35/40 Euro lagen).

Volgens Rothery was de band nooit tevreden over de productie / mix van HID en dat hebben ze nu getracht te rectificeren. Dat kun je wel stellen. Vanaf het begin is het duidelijk hoorbaar.

Ook Afraid Of Sunlight laat te wensen over Bij vlagen erg mooi maar soms denk ik ook weer. Niet helemaal. De Drie besten zijn Brave, Holidays In Eden en Script For A Jester's Tear.

Kijken of Marillion nu doorgaat met This Strange Engine, Radiation, .Com, Anorak, Marbles, etc.maar het dan hopelijk niet afraffelt.

Ik heb hem dus nog niet, maar ziet en klinkt de deluxe edition van SE dan een stuk minder dan de andere DE's?
Bij JPC kost hij overigens €41,99. We weten ook allemaal wat er sinds een dik jaar aan de hand is.
Maar idd. raar dat er op die release een 2022 optreden staat ipv eentje uit die periode.

Het concert op 2 cd's bij HIE vind ik wel prachtig, zelfs de paar Fish-nummers.

Bizar lage score heeft dit album. Ik vind het hun beste plaat. Commercieel? Zeker. Maar is dat een vies woord? Mag dat niet bij symfo? Ik zou niet weten waarom niet. Als de muziek maar goed in elkaar zit, is alles geoorloofd. Muziek hoeft niet per se complex of moeilijk te zijn, het gaat om het netto resultaat. En dat vind ik hier toch zeer sterk. Aantal briljante songs en Hogarth klinkt fantastisch. 4,5 ster.

Dit was nog in de tijd dat de Fish adepten behoorlijk teleurgesteld waren en Marillion met Hogarth niet werden geacht teveel af te wijken van het oorspronkelijke concept (whatever that may be). Als je dan later nog eens van een afstandje luistert, blijken hier toch duidelijk een aantal pareltjes op te staan.

Leptop Dat vond ik in 1991 ook al, maar inderdaad. Er werd behoorlijk gespuugd op HIE destijds. Al denk ik niet dat dit volledig aan de voeten van de band te leggen is. Eerder aan de dwangmatigheid van EMI die wilde dat Marillion een tweede Kayleigh schreef en het nummer wat daar commercieel misschien het dichtste bij in de buurt komt is Cover My Eyes, hoewel nooit hetzelfde succes zou kennen en nog steeds niet.

Daarnaast was er de vrij markante persoonlijkheid die H was in het begin. Arrogant en werd moeilijk geaccepteerd door de fans. Nog in 1997 tijdens een concert in Vredenburg werd hij uitgefloten dat hij zich weer een onnodig hard had uitgelaten over Fish. De angst bestond dat H. Marillion in de jaren 90 zou gaan leiden en de band zou gaan commercialiseren. HIE was daar zo goed als een bevestiging van. Ik zelf kon em ook lang niet luchten en daarom ook dat ik lang ieder concert vermeed. Hoe briljant ik Brave en Afraid Of Sunlight ook vond.

Het album heeft de tand des tijds behoorlijk doorstaan en er staan ook behoorlijk wat (nu) live favorieten zijn die nog regelmatig gespeeld worden : Splintering Heart, The Party, Waiting To Happen en de prachtige drieluik die het album afsluiten. Het album is (in mijn optiek de laatste poging van de band om te gehoorzamen aan de eisen van EMI om het vervolgens compleet los te laten de hoop op te geven. EMI zelf moet ook begrepen hebben dat de geest uit de fles was met Brave en Afraid Of Sunlight en Marillion overduidelijk zijn creative en artistieke keuze duidelijk had gemaakt en op de lange termijn zou blijken dat Marillion gelijk had. Succes lag inderdaad in de hoek van de Sympho en niet in de hoek van de catchy 40 hitjes.

Darkzone wat ik zeg. SE is afgeraffeld. En dat is ook wel zo ongeveer wat ik her en der het vaakste lees als het oordeel. Het bijgeleverde concert slaat nergens op en de DTS HD remix laat te wensen over en dat voor zon dijk van een album. Jammer.

Met HIE is dat anders. Inderdaad, prachtige remix, prachtig concert, maar ook prachtige andere extra's op BR. Niets op aan te merken. Hadden ze die lijn maar doorgetrokken voor SE

Dank voor jullie beider toelichting. Dat fans bepaalde verwachtingen houden is begrijpelijk maar toch ergens ook vrij kinderachtig want we zijn het er over eens dat dit een prima plaat was. En Hogarth werd toch redelijk omarmd bij dat eerdere album? Hoe dan ook, deze plaat verdient een veel hogere score vind ik.

Toevallig dit weekend is bovenstaande discussie hier ook ter sprake gekomen en toen ter illustratie even Hogarth's aankondiging van de nieuwe cd "Holidays in Eden" in Ahoy 1991 laten zien.

https://youtu.be/FmfovsU8nqE?t=900

Verstandhouding tussen de fans en Hogarth was best lastig toen. Later is alles wel goed gekomen maar ja, de aantallen fans zijn wel gedecimeerd natuurlijk.

Zelf vind ik dat één van de mindere Marillion-albums. Slecht is het zeker niet maar onevenwichtig waarbij de band lijkt te twijfelen tussen de eigen symforock-stijl en de Amerikaanse AOR en de zang van Steve Hogarth komt niet altijd optimaal uit de verf.
Er staan sterke nummers bij zoals Splintering Heart en No One Can maar Cover My Eyes vind ik zwak.

musicborst Dit concert heeft precies dezelfde setlist als het Hammersmith Concert op de Deluxe Edition in betere kwaliteit. De verstandhouding was erg lastig in het begin. En de fanbase was behoorlijk gepolariseerd.

Leonidas55Ik herinner me nog verschillende fans om mij heen die helemaal niet met Hogarth uit de voeten konden. Niet qua zang, niet qua teksten en vooral niet qua persoonlijkheid. Hoewel het later wel is goedgekomen. Ik vond SE, HIE en Brave wel goed, maar het was wel wennen. In mijn eigen geval viel het kwartje pas goed met Afraid Of Sunlight, maar ken er genoeg die vast in het Fish kamp bleven. Ik ook in het begin maar wanneer hij naar gelang mindere albums begint te maken, of op z'n minst up and down materiaal aflevert werd ik toch weer terug gedreven naar Marillion. Ik begon ook vooral het gitaarspel van Rothery te missen.

Met AOS begreep ik dat Marillion met Hogarth ook echt de moeite waard was en H. toch echt een originele eigen wending aan de band heeft gegeven die over tijd alleen maar beter werd.

Ik weet daarnaast niet of het kinderachtig was van de fans. Ik vond H. in het begon ook echt veel te hoog van de toren blazen. Ik had er afgelopen weekend nog over met iemand en wij beide hadden het idee dat hij er met een houding stond van. Ik zal Marillion de jaren 90 wel even insluizen terwijl we beide het idee hadden dat een meer afwachtende houding beter was geweest. Jaren later ontmoette ik hem een keer met een solo concert. We hebben een hele tijd gesproken over van alles en nog wat. Ik heb heel wat sympho artiesten ontmoet maar dit was echt een van mijn meest aangename ervaringen. Hij is in de jaren dan wel ook behoorlijk uit zijn ivoren toren afgedaald.

LucM Cover My Eyes is ook een zwak nummer.

Nu wordt H een beetje weggezet als de grootste arrogante kwal in rockmuziek maar dat valt ook reuze mee. Het is wel erg kort door de bocht allemaal.

Hij moest een frontman vervangen die qua uitstraling flink hoog in de eredivisie van frontmannen mee speelde van een band met een enorme trouwe (en conservatieve) fanbase. Het was vooral een houding dan dat hij zich echt "verheven" voelde. Ook logisch, hij kon wel gelijk de getapte jongen uit gaan hangen met leuke verhalen over vroeger, drank en mooie vrouwen maar ja dat had hij (helemaal) gelijk verloren want daar was onze Schotse vriend de beste in.

Het is ook logisch als zanger en gezicht van een band dat je na een album waarin het vooral om (muzikale) ideeën uit het verleden draaide en zelf behalve Easter nog weinig echt invloeden had je het wat meer naar je hand wil zetten. Bovendien waren de jaren 80 voorbij en was een versobering/verrauwing in de muziek al ingezet. Weg gladde productie en hallo grunge even kort door de bocht. Dus dat de band op alle fronten zoekende was lijkt me duidelijk. Er werden notabene de nodige liedjes/hersenspinsels van H's eerdere bands van stal gehaald.

Dat EMI een hit wilde is ook logisch want hallo het is EMI en die willen altijd en overal hits. Het album heeft overigens best goed verkocht enkel dan veel aan fans van U2 en Simple Minds die wel wat met de singles aankonden. Maar verder geen connectie met de band hadden of aangingen.

Ik vind het nog altijd te prijzen dat de band niet uit kwam bij een kloon van Fish (zoals Stuart Nicholson, die ook even in de race was) en langzaam maar zeker een andere koers ging varen (incl logo e.d.).

Maar dit album, ik vind het best een fijne plaat. Twee derde prima tot fantastisch en een paar mindere tracks met het titelnummer als absoluut dieptepunt.

Maar goed, ik zit eigenlijk niet op een zoveelste F vs H discussie te wachten. Iemand nog iets over Waters en Gilmour of Peter en Phil te melden?

Maar natuurlijk ! En laten we het dan vooral progressief houden ! Of mogen Nick en Simon of Lennon & McCartney ook meedoen ?

Discussie Fish/ Hogarth is totaal niet relevant meer. Hogarth zit al veel langer bij de band dan Fish ooit was.
Dit is een overgangsplaat gebleken en voor mij is dit bepaald geen favo, maar ook geen slechte plaat. Het poppy aspect.... tja dat deed niet alleen Marillion en je kunt ook niet steeds dezelfde plaat maken, dus zo erg is dat ook niet.
Een reeks van een 2 tal sterke albums, een licht tegenvallende en een wat mij betreft wat onbegrepen en onderschatte, was het vervolg en daar is Marillion in ieder geval bezig met ontwikkeling en uitdagingen.
Marbles is een juweel in mijn beleving. Ik vind dat ze dat niveau ook niet meer hebben aangetikt.

bikkel2 Persoonlijk zijn Afraid Of Sunlight, Marbles en FEAR de ongeëvenaarde hoogtepunten met .com en Somewhere Else als de ongekende dieptepunten en de rest ergens ertussenin, dan wel hoger dan wel in de lagere regionen.

Moet zeggen dat ik tijden niet naar de Fish albums heb geluisterd maar door de heruitgaven heb ik ze weer herontdekt en moet zeggen dat ik er wel weer van heb genoten. Hoe mooi als Script nu klinkt heeft het nog nooit geklonken.

Voor Fish heb ik een zwak op één of andere manier. Ook solo regelmatig live mogen aanschouwen, met Marillion helaas niet.
Ik vind lang niet alle soloalbums goed van Fish, maar live was het altijd wel een happening.
In "97" voor het laatst gezien.

bikkel2 Zeker waar maar Fish is wel een ongelofelijke kletsmajoor tussen de nummers door. Wat dat betreft is Fish On Friday echt op zijn lijf geschreven. Gewoon een platvorm met een select groepje van fans aan zijn voeten, zeveren. Wat wil je nog meer

Ik zet AHBID vlak achter die 3 topalbums. En dan This Strange Engine (ja echt) en vergeet SE niet.
Marillion.com vind ik dan weer minder erg dan jij. Radiation vind ik de zwakste, al is Radiation 2013 weer een stuk beter. Holidays In Eden is meer dan een goede middenmoter.

Darkzone Ik weet nog dat Radiation uitkwam. Dat was even slikken na TSE en AOS. Ik trok het echt niet 13 in een dozijn. Het concert als onderdeel van de tour in Ahoy was dan wel weer erg goed. Het heeft me jaren gekost om eraan te wennen. En nu in ieder geval trek ik het overgrote deel.

Het is tegelijk ook een belangrijk album qua wending in muzikale stijl omdat vanaf dit / beginnende met dit album Rothery zijn gitaargeluid gaat veranderen en meer gaat variëren.

Ik vind AHBID muzikaal erg mooi en ben ongetwijfeld overtuigd van de kwaliteit van het album. Ik vind alleen de mix wat gemoffeld en rommelig klinken (de DTS HD versie op BR is iet beter, warmer, iets meer gespreid en de instrumenten individueel beter hoorbaar). Ik heb net toevallig een van de Vredenburg concerten (die waar ik zelf bij was) van vorig jaar aangeschaft met een integrale uitvoering. De gitaar meer de voorgrond (zoals het ook die avond klonk) ligt beter in de mix in mijn optiek.

Vanavond heerlijk met mijn ogen dicht op de bank van de 2022 remix 5.1 dts van HIA liggen genieten.

De DTS HD remix van Stephen Stephen W Tayler is makkelijk een van de meest succesvollen uit de hele serie. Zelfs een matig nummer als Holidays In Eden staat hier als een huis.

Op de een of ander manier was ik beetje huiverig om deze CD te gaan luisteren, maar dat bleek geheel onterecht. Ik vind het eigenlijk een prima plaat, ook 'Cover my eyes'. Dan heb ik meer moeite met het titelnummer.
'The Party' is mijn favoriet, samen met de laatste 3 nummers ('This Town', 'The Rake's Progress' en '100 Nights').
Het concert in Hammersmith dat als bonus is toegevoegd aan de Deluxe Edition is top.
De hoes doet mij denken aan een kerstkaart, maar wellicht is dat juist de bedoeling?