Neil Young & The International Harvesters - A Treasure (2011)

Nu ook op YouTube: het interview met Neil Young m.b.t. 'A Treasure':
YouTube - ‪A Treasure- Neil Young discusses The International Harvesters‬‏

Erg interessant!

Volgens mij heeft Amazon vandaag de cd aan mij verzonden.

4,13 vind ik overigens een prima gemiddelde, dat moet dan wel wat wezen!

...het is dan ook een goed album; zeker een waardevolle aanvulling en een hoogtepunt in de loopbaan van Young uit een wat minder periode.

Deze versie vind ik niet zozeer beter, maar wel een mooie video

Wie na het horen van Old ways denkt dat dit een briljant stukje country is, komt na het beluisteren van A Treasure waarschijnlijk tot iets andere gedachten. Hier wordt muziek beleefd, er wordt met passie gespeeld en eigenlijk is het ver weg verwijderd van de doelloze slappe muziek van Old Ways.

Ik mag het spel op Get back to the country op dit album en het origineel op Old ways graag even naast elkaar leggen: dat lijkt mij geheel andere koek.

Het ligt niet aan de muziekinstrumenten, het ligt helemaal aan de vraag wat je er mee doet. Young heeft de International Harvesters niet op de juiste manier ingezet op Old Ways. De meeste muzikanten doen ook mee op deze A Treasure en zijn blijkbaar allemaal tot meer in staat.

Hoewel een goed vergelijk niet goed mogelijk lijkt, de andere track die van Old ways slechts op dit album staat (een teken aan de wand?) is inderdaad ook het slechtste nummer van deze cd, Bound for glory.

Maar dat de muzikanten ook geheel anders aan de slag kunnen, blijkt met name uit de hernieuwde versie van Southern pacific. Zelfde spelers, zelfde muzikale richting, maar geheel iets anders. De afsluiter Grey riders ronkt zelfs helemaal uit je boxen en zou volgens mij niet eens op Weld misstaan.

De conclusie van dit album voor mij vooralsnog is, dat het 'andere' gezicht van Neil Young & The Internationale Harvesters mij een stuk beter bevalt. Ik zal hem zeker vaker in mijn cd-speler stoppen, het lijkt mij overigens een prima cd voor de zomer....

Grappig, ik vind Bound For Glory juist een van de betere nummers van deze plaat.

Ladies and gentlemen.. Neil Young!

Country-rock met een sausje pure country en een klein vleugje rockabilly, zeker wel. En wat te denken van Grey Riders, countrynoise? Hoewel noise misschien wat te overmoedig is, maar het is een aardige term vind ik.

En wat een geweldige band is dit zeg. Ik moet eerlijk bekennen dat sommige namen mij in eerste instantie niet veel hebben gezegd voor beluistering, maar hij weet ze te verzamelen hoor, NY.

Heb eigenlijk niet zo veel meer te vertellen over dit album. Twijfel nog wat over 4 of 5 sterren, maar het is nog altijd geen Weld of Massey. Wie weet dat dit nog komt.

4* dus.

Ik denk dat dit misschien wel de beste band is waar Neil Young ooit mee gespeeld heeft. Technisch zijn ze zeker beter dan Crazy Horse, want binnen een half uur leerden ze een nieuw nummer. Maar ja, bij Crazy Horse gaat het ook niet om de techniek...

Elke band is technisch gezien beter dan Crazy Horse. Zoals Crosby al eens zei 'ze kunnen niet spelen, waarom speel je met die losers?' Waarop Neil antwoordde dat ze 'soul' hebben. 'Dat heeft mijn hond ook, maar die zet ik ook niet achter de drums', aldus Crosby.

Het zijn ook echt superslechte, rommelige muzikanten, maar dat is er de charme juist van. Lekker rauw en groezelig. Wel vind ik CH met Danny Whitten een stuk beter dan met Sampedro.

Misschien vind ik The International Harvesters ook wel beter dan Crazy Horse, maar CSNY op het toppunt van hun roem sla ik sowieso hoger aan. Of the Santa Monica Flyers en The Stray Gators? Eigenlijk alleen The Stills-Young Band was live wat minder.

We worden toch niet beledigend, per abuis ? De International Harvesters mogen van mij best af en toe een album met Neil vullen (hoewel, hoe vaak is dat nog gebeurd na Old Ways?)

Maar dan wel met het enthousiasme van A Treasure.
Crazy Horse is altijd wel vol passie.

Het is misschien een beetje een vreemd voorbeeld, maar ik zou de International Harvesters meer inzetten op de wijze zoals Bruce Springsteen gewerkt heeft met zijn muzikanten op het album We shall overcome. Zoiets.

Helaas zijn twee van de belangrijkste leden (Ben Keith en Rufus Thibodeaux) niet meer onder ons. En zij zijn toch net ff wat belangrijker voor de sound van deze band dan dat Dewey Martin en Bruce Palmer in Buffalo Springfield waren.

Dat het er in de studio niet uitkwam lag aan Neil, maar live wordt het niet veel beter dan dit. De tour met de Stray Gators in 73 was al problematisch en Unplugged was ook niet vlekkeloos, de Santa Monica Flyers zijn eigenlijk Crazy Horse met Ben Keith en Nils Lofgren erbij. Dus in dat opzicht is mijn opmerking wel terecht.

Maar in al die grote niet-Crazy Horse bands speelde naast Young een man een grote rol: Ben Keith. Heeft op alle belangrijke niet-Crazy Horse albums gespeeld en was er ook op tournee bijna altijd bij. Zelfs met CSNY en in 84 en 85 met Crazy Horse. Ik bedoel maar.

Oeh!
Snel even op mijn lijstje zetten.

Volledig mee eens. Ik heb altijd geroepen dat Ben Keith Neils belangrijkste sideman is.

(Uit betrouwbare bron) over de trekker op de hoes: dit is een International Harvester. Beter bekend als Farmall M in de row-crop uitvoering (voorwielen naast elkaar) van eind jaren '40.

Precies, dat blijkt ook uit dit interview, zo rond 3:45 komt Keith ter sprake en Young wordt zichtbaar emotioneel, heeft zelfs tranen in zijn ogen: Neil Young: On playing with country music legends | Rolling Stone New and Hot Videos - rollingstone.com

Hij heeft bijna 40 jaar met hem gespeeld en dan is zijn dood een groot verlies, op persoonlijk en muzikaal vlak.

...De Farmall M is een echte classic. Een mooi gekozen symbool in een tijd dat Neil zich veel inzette voor o.a. Farm Aid. De Farmall zal veel boeren in het publiek aangesproken hebben, en doen verlangen naar een tijd dat het heel goed ging met boeren in de US of A.

International Harvester was eens de grootste trekker fabrikant. Maar ze maakten ook agrarisch gereedschap, pick ups , vroege suv's en vrachtwagens.
in 'Bound for Glory' zingt Neil over het feit dat de hoofdpersoon een 84 International rijdt, een vrachtwagen type van die fabriek:

She had a new way of living
New way of looking at life
He had an
'84 International and two kids
He left back home with his wife.

Nu ; na fusies, overnames en afsplitsingen is de firma bekend onder de naam Case IH, en is onderdeel van de Fiat groep.
Maar de naam is denk ik ook een knipoog naar het Harvest album.

leuke nummers en teksten , al hou ik iets meer van de pure rock met crazy horse , iets te veel fiddle en country voor mij , geen knaller van formaat , nee dan liever neil live met ' time fades away ' al zal daar ook weer het jeugdsentiment aan vastliggen , dan vond ik ook ' live rust ' een stuk beter !

Als het om de studio country achtige albums gaat ben ik het over het alegemeen met je eens Beest,
te glad geproduceerd vooral, en te braaf. Dan hebben de Crazy Horse albums ook mijn voorkeur.

Maar deze verzameling songs bevalt me per draaibeurt meer; met Southern Pacific en Grey Rigers als absolute hoogtepunten.
A Treasure hoort nu al zeker tot mijn 10 favoriete meneer Young plaatjes.

Ook mijn nummers Oldfart. En Beaster zal dat ook de betere nummers vinden, liefhebber van het Crazy Horse gedeelte, net als ikzelf.

Ben het ook eens met je stelling inzake country, braaf, glad geproduceerd en ik vind het dan vaak erg soft.
Desalniettemin is country/bluegrass tot een prachtig genre uit te bouwen, als de nummers die worden gemaakt en uitgevoerd maar een beetje de richting uitgaan van inderdaad Southern Pacific en Grey Rigers op dit album.

Waarom staat dit album niet op http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/2011 ?

Misschien omdat het een live album is?

Ze voldoen aan de onderstaande eisen, waarbij niets over live albums zijn uitgesloten staat.

Om in aanmerking te komen voor een notering in de toplijst van een bepaald jaar moet een album minimaal 20 stemmen ontvangen hebben, en minstens een gemiddelde van 3 sterren hebben.

Live albums zijn uitgesloten. Was indertijd met 'Live at Massey Hall' ook het geval. Die staat nu in een Live toplijst
http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/live

Weet nog niet echt wat ik van dit concert moet vinden. Vind de opname toch wat 'bootleg'-achtig met irritant fade in en out van de nummers. Niet dat ik vies ben van bootlegs, maar had verwacht dat de opname toch wat helderder was.
Daarnaast begint halverwege de violen mij wat op de zenuwen te werken (beetje wat beaster1256 al heeft aangegeven). Tuurlijk zijn de nummers in stijl en ten tijde van het album Old Ways, maar bij mij werkt het (nog) niet. Wel een aantal goede songs zoals Flying on the ground, Nothing is perfect en Grey riders.
Grappig hoe de Amerikanen reageren in Motor city op de zin "we already got to many Toyota's..." . Dit album moet dus nog wat meer op mij inwerken, want op dit moment kom ik niet verder dan 3 sterren.

En weer trekt Neil Young een prachtig Archives-blikje open en vult de onvolprezen Archives Performance Series weer aan. Niet zo overweldigend als 'Massey Hall', maar het mag er weer zijn. De eerste helft vind ik gewoon lekker, maar vanaf track 6 wordt het alsmaar interessanter. Heerlijke countryrock, waarbij fiddler Rufus Thibodeaux mij zeker niet verveelt, maar een prachtig authentiek sausje aan de passionele optredens van The International Harvesters. 'Grey Riders' is een prachtige 'nieuwe' Young-parel. De man blijft een grootheid!

In snel tempo uitgegroeid tot een favoriet binnen het hele oeuvre van meneer Young.

Deze week weer eens lekker in de auto gedraaid.
Ik sta al op 4.5* en laat het zo.
5* alleen als het wat mij betreft echt niet beter kan
(dat zijn er maar een paar)

Bij mij werkt dit album juist averechts, want eind vorig jaar na maanden weer eens opgezet en de irritaties rondom fade out/in en de violen werken nog meer op mijn zenuwen. Nee, dit album is leuk voor de heb, maar meer ook niet... half sterretje eraf en daar blijf ik dan bij omdat het zoveel beter kan .

Ik dacht dat ik minder dan 4.5 ster gegeven had, nee ik had het wel goed gehoord/gezien.

Geweldige cd !!!

Totaal niet mee eens, dit album klinkt uitstekend, al klinkt de Blu-Ray wel net ff wat lekkerder dan de CD. Er zit heel erg veel ruimte in de muziek, lekker veel dynamiek en in tegenstelling tot veel bootlegs, goed gemixt. Een vergeten pareltje, of zoals Ben Keith het zei, 'A Treasure'.

Dat mag en bij mij zit die parel nog bij de oester

Als er ooit een tijdmachine wordt uitgevonden waarmee je naar een concert kan worden teruggeflitst dan kies ik voor 9 oktober 1985, pier 84, New York City, Hudson aan je voeten, Empire State Building kijkt mee en ome Neil met zijn kornuiten speelt Grey Riders. Kan het nog mooier. A Treasure, what’s in a name

Soms heeft een album tijd nodig voordat het pakt, land en positief klinkt. Nou, voor mij heeft het 13 jaar geduurd . De begeleiding en zang komen heel relax en vrolijk over. Volgens mij had Neil en zijn band erg veel plezier. Begrijp nog steeds niet de fade in/out want dat breekt keer op keer de nummers en klinkt het niet als 1 geheel. Uitvoeringen zijn heerlijk en vooral Bound for Glory en Southern Pacific zijn favo’s.

Doordat al een half jaar lang het hele archief van Neil door mijn boxen/koptelefoon klinkt, is dat waarschijnlijk de reden dat dit soort albums nu ook positief worden ontvangen. Setlist is ook weer eens verfrissend ipv de altijd terugkomende bekende songs. Volle punt erbij en denk dat dit uitkomt op max 4 sterren.