Marillion - Fugazi (1984)

Dit blijft toch wel een pareltje, of beter een ruwe diamant.
Ik vind de ontwikkeling van Marillion gedurende de eerste vier albums fenomenaal.

Deze plaat ademt woede, en onmacht over verloren liefdes en een wereld die naar de bliksem gaat. Eigenlijk tijdloze thema's.

Punch & Judy is heel lang een van mijn favoriete Marillion songs geweest maar in de loop der tijd ben ik toch Incubus en Fugazi meer gaan waarderen.

Prachtplaat (toch alweer bijna 25 jaar oud) 5* met gemak

...ehh kortweg GE-NI-AAL!

Komt vast door de aanwezigheid van zanger Fish .

Gezien de rommel die Fish later onder zijn eigen naam heeft uitgebracht, betwijfel ik dat ten zeerste.

Goed tweede album van de band. Het album is ietsje minder dan het debuut, maar behoort toch tot het beste wat Marillion gemaakt heeft. Het geweldige openeingsnummer "Assassing" en "Emerald Lies", en uiteraard het titelstuk, bewijzen het niveau van de band.

Nounounou... "rommel"? Dat gaat wel heel ver... Z'n slechtste soloplaat vind ik "Fellini Days", maar om dat nou rommel te noemen? Of doel je op de 1.254 compilaties en live-cd's (al dan niet akoestisch)?

Fijn dat je af en toe in het wild nog iemand anders tegenkomt die ook Emerald Lies op waarde weet te schatten.

Fijn album en ook fijn nummer hoor, Casper je staat niet alleen hoor

Incubus ... die gitaar rond 6 minuten!

Definitely in mijn top 10 van nummers. Maar ja, die heb je hier niet he. Die moet je waarschijnlijk nog vaker aanpassen dan je album top 10....

Emerald Lies is al jaren mijn favoriete Marillion-nummer (met Fish). Zeg nou zelf: het heeft alle Marillion (met Fish)- ingredienten in zich: een mini-opera met de kenmerkende, desperate stem van Dick, de nodige tempo- en toonsoortwisselingen (het muzikale), mooie, poetisch getinte woorden (de tekst) en een fenomenaal einde.

Dit is een pareltje in het Fish-seizoen en wat mij betreft een paar tikkeltjes beter dan "Jester".

Marillion met Hogarth beoordeel ik gevoelsmatig toch apart van Marillion met Fish, hoewel de kwaliteit over het algemeen niet veel van elkaar verschilt. Seasons End is bijvoorbeeld voor mij ook een ge(denk/lijk)waardig album.

Vooruit, gezien de plaats in mijn geheugen en de kwaliteit: voorlopig 5 sterren.

Door Emerald Lies heb ik Marillion leren kennen. Het was destijds de begintune van Veronica Schoolstrijd (ofzoiets). Ik kende het nummer toen nog niet maar vond het wel een geweldig intro. Toen een vriend van me eens liet horen wat hij op z'n walkman had was ik erg verrast toen ik Emerald Lies hoorde. Geïntrigeerd door de muziek heeft hij me meer van Marillion laten horen en de rest is geschiedenis; Marillion heeft toen plaats in m'n hart veroverd (bedankt mr. A.) en die plaats zit er nog steeds

Mooi bericht MuadDib, die lui weten wat muziek maken is! En Marillion met Hogarth kun je ook waarderen? (aan de webmaster: hierna hou ik op over Hogarth, hoor )

Vind dit een van de beste van marillion (ken alleen het werk met Fish) eigelijk is elk nummer wel raak.

Een donker tweede album.Gerijpter en muzikaal sterker dan het toch al niet onverdienstelijke debuut.Ik meen dat het drumwerk hier al wordt verzorgd door Ian Mosley,en dat is al een hele verbetering.(soepeler en technisch sterker)
De opener Assasing is geweldig door het venijn en de stevige gitaarrifs.De rest van het album blijft constant,al heb ik een voorkeur voor briliante nummers als Fugazi en Incubes.Het is Marillion ten voeten uit.Prima progrock met een gretige Fish die tekstueel weer geweldig uitpakt.

Ben ik de enige die vindt dat het begin van Assassing een vrije vertaling is van Another Brick in the Wall van Pink Floyd?

Voorlopig wel ja

Nee hoor, vind ik ook.

aha de 78's komen tot elkander

Als je de hoes van deze plaat goed bestudeert zie je ergens een opengeklapte versie van The Wall van Pink Floyd liggen. Toeval?

Nee dat is geen toeval, zoals het ook geen toeval is dat er nog meer platen liggen.

Maakt ook niet uit. Om maar eens een cliché te gebruiken: beter goed gejat dan slecht verzonnen! Verder een prima plaat, al vind ik het geluid wat dun, maar iig al een stuk beter dan het geluid op hun debuut.

Starless heeft op 3 december 2006 helemaal gelijk met de 4 cd's die hij noemt, hier draait het om bij Marillion.

Fugazi is mijn favoriete cd. Gevolgt door Script, Clutching en Misplaced.

Fugazi is de meest fanatieke van de 4, scherpe songs en Fish in bloedvorm.

Heb tot mijn ergernis heeeeeeeeeeeeeeeeel lang moeten wachten voordat Fugazi eindelijk op cd verscheen. Terwijl de rest al in de uitverkoopbakken lag.
Maar de geluidskwaliteit van de '24 bit digital remaster plus bonus disc' is overweldigend en maakt veel goed.
Die tweede disc is ook zeker een goede aanvulling te noemen.

Half puntje heeft Fugazi moeten inleveren voor She chameleon. Spookhuisnummer waar je nooit meer mee uit het spookhuis komt.

Fugazi is al jaren en jaren op cd uit hoor Musician , ik heb hem zelf al jaren en jaren op cd in bezit.

Het kan, ik heb hem echt jaren niet kunnen vinden, noch bij de betere cd-zaak, noch via internet.
En ik ben wel wat gewend, met betrekking tot zoeken van cd's.

Na het luisteren van de Early Stages live CD's heb ik deze er weer eens in gehad. Ik was toch wel benieuwd waarom ik nooit vriendjes ben geworden met deze CD. Voorheen hield het na het eerste nummer op, nu kan ik Incubus en het titelnummer ook waarderen. Het is voor mij dus een langzame groeier gebleken.

Deze heeft bij mij ook even nodig gehad om goed te vallen. Bij de andere albums met Fish was het voor mij meteen raak. Het nummer Fugazi vond ik wel meteen goed, maar de rest begint nu ook langzaam te volgen. Zal zo de lp nog eens opzetten

Wat een klasse album.Na lange tijd weer eens beluisterd en nog niets aan kracht ingeboet.Raar dat niemand Jigsaw noemt.Zit erg goed in elkaar.

Klasse heeft deze Marillion plaat absoluut en dat het goed in elkaar zit zal ik nimmer ontkennen. Toch wil het tussen mij en Fugazi nog niet vlammen. Het debuut mag dan te lijden hebben onder een wat mindere productie en matig drumwerk, de sfeervolle songs vol hartepijn zijn bijna allemaal raak. Die songs grijpen mij hier, ondanks de prachtige tekstuele uitspattingen van Fish, bijna niet. Assassing en de titletrack zijn natuurlijke prachtige songs maar weten mij niet zo bij mijn keel te pakken. Ik hoop dat de sfeer nog een keertje komt inzinken.

Fugazi het titelnummer is van mijn all time favorites geweldig hoe dit nummer in elkaar steekt.
Andere nummers zijn ook erg sterk maar de beste nummers Assassin in het begin en Fugazi aan het eind.

She cameleon is ook ijzersterk trouwens, vind alleen Punch and Judy tegenvallen

Stem verhoogd van 3 naar 4. Lange tijd in mijn kast gestaan zonder het te draaien. 3 jaar geleden aangeschaft, maar kon mij niet zo boeien. Vergeleek het waarschijnlijk te veel met Misplaced childhood en Clutching at straws. Gelukkig maar weer eens geprobeerd. Aan de andere reacties te zien, schijn ik hierin ook zeker niet de enige te zijn. Prachtige cover ook!