The Beatles - Help! (1965)

Toen dit album uitkwam was er nog geen sprake van obscure psychedelic rock of proto-hardrockbands (je doet hier aan anachronisme), dat kwam pas in 1967 op gang met o.a. Jimi Hendrix en Cream.
Anno 1965 waren Beatles en Rolling Stones dé topbands, je kon er niet om heen.

The Byrds, The Who, The Kinks, komen in mijn gedachten op. Al vind ik The Who ook niet zo fantastisch. The Kings prefereer ik wel al sinds jaar en dag boven Beatles én Rolling Stones.

Maar ik denk dat ik toch zou neigen naar bands als Canned Heat (debuut in 1967), Moody Blues (debuut 1965), Loovin Spoonful (ook popliedjes, debuut 1965), The Paul Butterfield Blues Band (debuut 1965), misschien The Animals. Psychedelische rock was er inderdaad nog niet, maar was wel in de kinderschoenen (Pink Floyd en Soft Machine waren al opgericht).

Maar ik zou zeker weten mij ver houden van een band die bekend stond om publiek dat de muziek overschreeuwde. Ik zou het waarschijnlijk een grote hype vinden en op zoek gaan naar Amerikaanse muziek (blues, jazz) zoals ook veel bands op dat moment deden (British Blues Explosion).

Het raakt wat offtopic. Mijn punt was dat er vaak wordt gesteld dat als je er bij was geweest, je het vast geweldig had gevonden. En ik bestrijd dat. Ik ben namelijk nooit een liefhebber geweest van bekende popbands. Op Queen na, maar toen was ik 11 jaar oud, en ik vind het meer een leuke band om bij elkaar te sparen dan daadwerkelijk een goede band.

Terug naar Help! van The Beatles, ik had deze waarschijnlijk en ongetwijfeld vaak voorbij zien komen op de spaarse momenten dat er tv werd gekeken, maar het zou me echt niet zo raken. Dat weet ik gewoon zeker.

The Beatles vonden al die hysterie ook niets en zijn daarom ook gestopt met optreden. Heb je dat gevoel ook bij de latere Beatles? Persoonlijk vind ik albums als The White Album, Abbey Road en Revolver toch best geniaal. De vroegere albums zijn leuk en aardig maar niet te vergelijken met hun latere werk.

The Kinks staan in de jaren '60 op gelijke hoogte met The Beatles en Rolling Stones, jammer dat ze na begin jaren '70 geleidelijk wegzakten.
Psychedelica was toen nog in de kinderschoen met Pink Floyd en Yardbirds al gingen Beatles op hun volgende album Rubber Soul ook al lichtelijk op de psychedelische toer.
The Beatles waren die hysterie beu en stopten met live-optredens, gelukkig, anders hadden ze die geniale albums die erop volgden nooit uitgebracht. Als The Beatles louter commercieel waren ingesteld bleven ze stadion na stadion hun grote hits spelen.

Ik ben mijn stemmen kwijt bij alle Beatles-platen. Dus dan zou ik ze één voor één allemaal weer moeten luisteren, maar ik zie daar tegen op (Oblida Di, Obla Da, Yellow Submarine, etc.). Ik denk dat het al veel zegt, dat als ik er tegen op zie, wat ik van The Beatles vind. Als ik iets van ze zou opzetten, dan zouden dat de blauwe en rode dubbelaars zijn, die ik ook in de kast heb staan. Maar nu even niet.

Mijn gedachtenexperiment was meer dat als het nu 1965 zou zijn, en er 1 tv per straat zou zijn, ik dan niet zo geneigd zou zijn om met z'n allen om die tv te zitten en ons dan laten onderdompelen in pop-hits. Ik vermoed dat ik meer van de kleine besloten clubjes zou zijn, en dan jazz of blues of soul op mij zou laten afvuren, of (later) de psychedelica en (hard)rock.

Ik heb zelf als tiener in de jaren 80/90 ook geen popbands gevolgd (alleen Queen heel even, maar die was al snel over, want de band bestond niet meer) en had ook geen posters in mijn tienerkamer. Ik ben denk ik, gewoon niet zo vatbaar voor populaire muziek. Ik denk dat ik The Beatles (ook uit recalcitrantie) links heb laten liggen, in die tijd.

Nu, fastforward, in de jaren 90 tot nu, heb ik The Beatles nooit zo briljant en geniaal gevonden en raken de nummers mij ook niet. Dan vind ik Electric Light Orchestra wat leuker om naar te luisteren. Maar ik dwaal weer af. Ik zal (als ik deze op 3* heb staan) ongetwijfeld White Albu,, Rubber Soul en Revolver beter vinden, maar dan moet ik er weer eens echt voot gaan zitten, en ik heb daar nu niet zo veel zin in.

Ik doe nooit aan verafgoding, ik ga niet met de stroming mee maar ook niet tegen de stroming in. Queen was in mijn tienerjaren ook één van mijn favoriete bands maar vind wat ze daarna uitbracht veel minder goed.
The Beatles interesseerde ik pas in de jaren '80 maar hoor ze nog steeds graag (net als o.a. Doors).

Je was dan ook pas 5 jaar oud (lees ik) toen Beatlemania 'plaatsvond'. Dus ik geloof je.

Maar ik blijf het interessant vinden hoe wij (die er niet bij waren) een plaat of een band reviewen die zoveel impact had, maar de impact nooit hebben meegemaakt. Zo ook deze film en lp. Hoe moet dat zijn geweest? Per straat maar 1 tv, en thuis misschien eventueel een radio. Zelf op zoek gaan naar muziek is echt zoveel moeilijker dan nu. En dan kon je inderdaad niet om die Beatles heen. Wat doet dat met je, als je een tiener bent in 1965? Ik maak mezelf wijs, dat ik mijn eigen weg wel ga. Maar is dat wel zo?

Er ontstond wellicht een generatieconflict tussen de jongere en de oudere. De Beatles namen ook deel aan dit verzet, ze lieten hun haren lang groeien, zo trokken ze zich niks aan van wat de oudere generatie vond. Dat lange haar was in die tijd erg ongepast maar werd door de jongere generatie gelijk overgenomen. Ik denk dat the Beatles, maar ook the Rolling Stones en the Kinks een eind betekende aan het toen heersende gezag. Waarschijnlijk dat een jonge Mssr Renard dit ook als een revolutie had ervaren, én later ook wat obscure bandjes had ontdekt. Zoals de meeste toen eigenlijk vandaar de dat relevante bands toen als paddenstoelen opkwamen.

Nu had Nederland (en met name Den Haag) wel al de Indorock (Blue Diamonds), en je had van die instrumentale gitaarbands als The Hunters en The Shadows. Misschien had ik dat gaver gevonden. Ik weet niet veel van die muziek uit die tijd, maar misschien was ik als Hagenees wel enorm into Golden Earrings. Dat is toch ook dezelfde tijd.

Nederbeat, vooral populair in Den Haag en Scheveningen in die tijd. Maar is volgens mij wel weer twee jaar later.

Maar jij bent natuurlijk ook van de jazz, misschien vond je het hele pop/rock gebeuren helemaal niks en dacht je met weemoed terug aan het optreden van Lou Armstrong in de Houtrusthallen in 1959.

Ik heb jazz (bop enzo) wel pas ná mijn 40ste echt omarmd. Dus als ik echt eerlijk moet zijn, denk ik het niet. Maar misschien ook weer wel, want de symfonische rock, waar ik echt heel lang naar luisterde als tiener was er nog niet, en ik neigde als tiener wel naar lange intrumentale nummers. Misschien dat als ik erg jonge tiener met Coltrane in aanraking was gekomen, dat wel direct raak was.

Wat zo'n Beatles-plaat wel niet allemaal los maakt aan praatvoer.

Vanaf januari 1977 ben ik erin gekomen, ik ken alle verhalen en alle muziek. Ik was toen 6.

Als jonge tiener direct de punk-golf meemaken, lijkt mij ook spectaculair.

Ik denk dat hier op enig moment wordt opgeruimd

Help!

60 jaar geleden uitgebracht en recent door Andrew van Parlogram (zie link) nog eens even in het zonnetje gezet. Hij heeft misschien wel een punt door te stellen dat juist dit album een keerpunt was in de carrière van The Beatles. Kant 1 is magistraal, kant 2 loopt iets achter. 'Act Naturally' zou zomaar een jaren 80 nummer kunnen zijn. Petje af.
https://youtu.be/HKiiufhg6h4