The Beatles - Let It Be (1970)
mijn stem
898 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Apple
-
Two of Us (3:36)
-
Dig a Pony (3:54)
-
Across the Universe [New Version] (3:48)
-
I Me Mine (2:25)
-
Dig It (0:50)
-
Let It Be (4:03)
-
Maggie Mae (0:40)
-
I've Got a Feeling (3:37)
-
One After 909 (2:55)
-
The Long and Winding Road (3:37)
-
For You Blue (2:32)
-
Get Back (3:07)
0
geplaatst: 29 februari 2008, 12:17 uur
Ja, en helaas werd later het materiaal aan Phil Spector gegeven om er er zijn eigen ding mee te doen. De beatles hadden geen zin meer om zich met de produktie te bemoeien en dat is de officiële Let It Be niet ten goede gekomen. Het is niet voor niks dat Paul later heeft besloten juist van dit album een naked versie uit te brengen en niet van een andere plaat. Hij is achteraf blijkbaar ook niet zo gelukkig geweest met de Spectorsound
0
geplaatst: 7 maart 2008, 09:33 uur
Ze hadden de banden beter aan George Martin kunnen geven, is toch de enige echte Beatles producer gebleken. Maar Harrison en vooral Lennon wilde van Martin af aangezien deze steeds meer een McCartney liefhebber werd. Het idee om Spector binnen te halen was dus voornamelijk een idee van Lennon en Harrison die ook hun eerste solo platen door Spector lieten produceren. Ik vind de Spector productie helemaal niet slecht. The long and winding road is zonder de bombarst productie in de naakte versie stukken saaier!!
0
geplaatst: 11 maart 2008, 18:17 uur
Vind deze niet echt onderdoen voor andere Beatles-albums. Staan gewoon lekkere nummers op.
0
geplaatst: 11 maart 2008, 20:43 uur
Ik prefereer ook de Naked versie , maar ga toch `n half omhoog bij dit fantastisch album .
5 sterren .
5 sterren .
0
bikkel
geplaatst: 12 maart 2008, 19:27 uur
Gezien de omstandigheden waarin The Beatles met elkaar moesten werken.(bazige McCartney,geen toffe sfeer)valt het mij allemaal nog wel mee.Het sterkste punt is zonder meer de oprechtheid van de plaat.De groep wilde gewoon weer lekker rocken en laat al te veel produktionele poespas achterwege,Let it Be en The Long and winding road zijn anders en mombatischer van aard.De laatste zelfs tot groot ongenoegen van McCartney.
Abbey Road is derhalve het echte slotakkoord,en die is kwalitatief beter dan Let It Be.
Niettemin draai ik 'm bij vlagen nog wel eens en dat is geen straf.
Abbey Road is derhalve het echte slotakkoord,en die is kwalitatief beter dan Let It Be.
Niettemin draai ik 'm bij vlagen nog wel eens en dat is geen straf.
0
beaster1256
geplaatst: 25 maart 2008, 01:31 uur
ja goed plaatje van dit overroepen groepje , maar er staan zeer leuke nummers op zoals across , let it be en the long ....., ook get back , maar speelden ze dan nog samen, de klad zat erin
0
geplaatst: 25 maart 2008, 18:26 uur
"Overroepen" of is het je smaak niet? Het feit dat je een cd 'bespreekt' van bijna 40 jaar oud bewijst misschien dat het geen gehyped groepje was.
0
geplaatst: 13 april 2008, 17:52 uur
The Beatles zijn zeker niet overroepen. Hun enorme impact op de popmuziek die nog steeds aanwezig is bewijst dat en ik kan geen andere band noemen die zóveel klassiekers achter zijn naam heeft staan. Om maar te zwijgen over de talrijke baanbrekende albums waarmee ze andere muzikanten beïnvloeden.
"Let it be" is het laatste reguliere Beatles-album hoewel de songs eerder waren opgenomen dan die op "Abbey Road" dat het échte slotakkoord is van the Beatles. Reden was de productie van Phil Spector die lange tijd duurde.
Het is zeker niet het beste Beatles-album maar "Two of Us", "Across the Universe", "I Me Mine", "Let It Be" en "Get Back" zijn toch wel zeer sterk.
"Let it be" is het laatste reguliere Beatles-album hoewel de songs eerder waren opgenomen dan die op "Abbey Road" dat het échte slotakkoord is van the Beatles. Reden was de productie van Phil Spector die lange tijd duurde.
Het is zeker niet het beste Beatles-album maar "Two of Us", "Across the Universe", "I Me Mine", "Let It Be" en "Get Back" zijn toch wel zeer sterk.
0
geplaatst: 17 april 2008, 12:33 uur
Hoewel we kunnen twisten of de spectorsound de plaat goed heeft gedaan, ontkennen dat er ijzersterke songs opstaan kan niemand. Let it Be, The Long and Winding Road en Get Back zijn een aantal van de grootste Beatle klasiekers, maar ook de andere (tenminste die die langer zijn dan 1 minuut) zijn zeker van een hoge kwaliteit.
Two of Us, Across the Universe, I Me Mine, Let it Be, I've Got A Feeling, The Long and Winding Road, For You Blue en Get Back, zijn allemaal het luisteren meer dan waard.
Two of Us, Across the Universe, I Me Mine, Let it Be, I've Got A Feeling, The Long and Winding Road, For You Blue en Get Back, zijn allemaal het luisteren meer dan waard.
0
geplaatst: 17 mei 2008, 12:10 uur
Prachtig hoe zo'n groep zelfs in een moment van ruzie, discussies en op weg naar het einde van z'n bestaan, toch zo'n parel kan afleveren. Geen bijeenraapsel, maar kwaliteitsnummers die soms wat serieuzer zijn, maar ze zorgen voor een hoogtepunt. Samen met Let it be.. Naked, het beste album van de groep. Op de Naked-versie komen sommige nummers beter uit, terwijl het evengoed andersom is. Een top 10 plaat imo.
0
geplaatst: 17 mei 2008, 13:12 uur
Een sterk afwijkende mening van Pegasus.
Als beste Beatles album noemt hij Let it be.
Hoewel ik het niet met hem eens ben , vind ik het wel leuk en bijzonder om zo'n opvatting te lezen.
Ik vraag mij wel af of hij de overige Beatles albums goed kent of slechts een enkele maal heeft beluisterd.
Je merkt overigens dat met het klimmen van de jaren de waardering , voor dit eerst bijna met de grond gelijkgemaakte Beatlesalbum , zowel van critici als van popliefhebbers toeneemt .
Die waardering is m.i. terecht.
Het is ondanks de heftige kritiek op Phil Spector een uitermate sfeervol album en met onvergetelijke songs.
En mochten er critici zijn die beweren dat Let it be een niet meer dan middelmatig Beatles album is , dan kun je nog altijd stellen dat een middelmatig Beatles album nog altijd veel beter is dan het gemiddelde peil van een popelpee uit die tijd.
Als beste Beatles album noemt hij Let it be.
Hoewel ik het niet met hem eens ben , vind ik het wel leuk en bijzonder om zo'n opvatting te lezen.
Ik vraag mij wel af of hij de overige Beatles albums goed kent of slechts een enkele maal heeft beluisterd.
Je merkt overigens dat met het klimmen van de jaren de waardering , voor dit eerst bijna met de grond gelijkgemaakte Beatlesalbum , zowel van critici als van popliefhebbers toeneemt .
Die waardering is m.i. terecht.
Het is ondanks de heftige kritiek op Phil Spector een uitermate sfeervol album en met onvergetelijke songs.
En mochten er critici zijn die beweren dat Let it be een niet meer dan middelmatig Beatles album is , dan kun je nog altijd stellen dat een middelmatig Beatles album nog altijd veel beter is dan het gemiddelde peil van een popelpee uit die tijd.
0
geplaatst: 17 mei 2008, 13:39 uur
"Let It Be" vind ik ook één van de mindere Beatles-albums omdat ze weinig nieuws biedt t.o.v. de vorige albums, maar ik vind het nog steeds een prima album, anders zou ik geen 4 sterren uitdelen. The Beatles zijn één van de weinige bands in de popgeschiedenis die gewoonweg geen enkel zwak of middelmatig album hebben uitgebracht.
0
geplaatst: 17 mei 2008, 18:51 uur
@George: Ik geef toe dat ik Let it be meer beluisterd heb dan de andere albums. Al heb ik het zowiezo meer voor de meer serieuzere nummers van The Beatles waarbij Let It Be en Abbey Road heel sterk in zijn. Los van het feit dat ik de andere albums van de groep ook enorm waardeer. Misschien bij meer beluistering dat ik hen nog wel beter leer kennen.
0
Mordor
geplaatst: 30 mei 2008, 23:53 uur
Let it be als nummer is verschrikkelijk. Zo pathetisch gezongen, samen met dat vervelende orgeltje. Long and winding road past ook niet zo bij the Fab four (teveel bombast, kitsch). De rest is beter met als echte uitspringer Across the Universe.
0
geplaatst: 22 juni 2008, 17:43 uur
Mordor schreef:
Let it be als nummer is verschrikkelijk. Zo pathetisch gezongen, samen met dat vervelende orgeltje. Long and winding road past ook niet zo bij the Fab four (teveel bombast, kitsch).
Let it be als nummer is verschrikkelijk. Zo pathetisch gezongen, samen met dat vervelende orgeltje. Long and winding road past ook niet zo bij the Fab four (teveel bombast, kitsch).
Is het daarom juist niet heel erg Beatles? Het laat maar zien hoeveel verschillende Genres hun speelden.
0
geplaatst: 19 juli 2008, 14:18 uur
Ik heb laatst de film weer 'ns gezien en eigenlijk is het zonde dat deze nog niet is uitgebracht...zonder dat verhaal en die sfeer is dit album nogal los zand en eigenlijk de slechtste Beatles-elpee uit de collectie. Ze zouden op z'n minst de Rooftop-concert opgepoetst uit kunnen brengen!
0
geplaatst: 19 juli 2008, 14:21 uur
(Dan valt bijvoorbeeld ook beter te snappen waarom Let it Be juist een mooi en ontroerend nummer is; Paul als bandleider die onder vuur ligt, John die Yoko overal heensleept, ruzie met George, George Martin en Geoff Emerick tijdelijk de laan uit..dan valt makkelijk te raden waarom hij zingt over 'Times of Trouble'... Het prachtige gospelorgeltje is van Billy Preston..)
0
geplaatst: 19 juli 2008, 16:57 uur
Inderdaad, als je het verhaal over die moeilijke tijden waar de band in verkeerde maakt deze plaat veel meer indruk dat kan ik je verzekeren. Let It Be(het album) is namelijk de diepste plaat uit de Beatle collectie, alle nummers beschrijven de gevoelens van de bandleden zo uitermate goed dat het soms(net als in de film) wel eens pijnlijk is om te horen, niet omdat het zo verschrikkelijk slecht is maar door de lading die het meekrijgt.
0
geplaatst: 19 juli 2008, 18:32 uur
Die film lijkt me erg interessant om een keer te zien. Het is de vraag of mijn waardering voor dit ‘Beatle’ werkje erdoor zal stijgen. Hij doet mij nog altijd wat onsamenhangend aan en dat kan in sommige gevallen een charme hebben maar in dit geval mis ik iets. Toch valt er dan weer te genieten van een briljantje uit de vingers van Lennon in de vorm van ‘Across the Universe’. Overigens, heb ik ondertussen wat achtergrond informatie over ‘Let it Be’ op het net gevonden en dat plaatst het allemaal wel meer in een perspectief. Misschien nog eens luisteren.
0
stuart
geplaatst: 7 augustus 2008, 11:46 uur
Als ik een Beatles album moet kiezen dan is het toch deze. Als ik rock wil dan luister ik naar I Me Mine, One after 909 en natuurlijk Get Back. Als ik depri ben dan wordt het Across The Universe, Let it Be of The Long and Winding Road. Overigens vind ik Two of us en I've got a Feeling ook wel aardig, wat ook geldt voor het bluesy For you Blue..........Hee, eigenlijk verreweg het aardigste Beatles album! 
0
Father McKenzie
geplaatst: 1 november 2008, 12:50 uur
Zoveel mensen, zoveel meningen. Voor een "echtscheidingsplaat" zoals iemand dit hier perfect heeft genoemd, klinkt dit toch behoorlijk goed.
Tussen de regels kun je gewoon aan de plaat horen dat de klad erin zit, maar ik vind dat Phil Spector eigenlijk de klus best geklaard heeft. McCartney zelf zag die te "gladde" productie niet zo zitten. Zo glad vind ik dit album anders lang niet klinken. Vooral The Long And Winding Road vond Paul te véél violen hebben, een overdosis als het ware;
Op Let It Be Naked zijn het precies die songs, dus The Long & Winding Road en Across The Universe die een uiterst sobere uitvoering meekrijgen en het best uit de verf komen.
Maar ondanks die kritiek van velen, McCartney incluis, kan ik van dit album nog steeds genieten. Het klinkt niet perfect, het is rommelig, er staan throwaway-dingetjes tussen (Maggie Mae en Dig It, die maar fragmentarische aanzetten tot "liedjes" zijn) maar de bitsige humor van Lennon (hoe hij Get Back in het begin parodiërt en hoe hij op het eind iets roept als "I Would like to thank you onbehalf of the group and hope we'll pass the audition" het blijft gewoon leuk om die bitsige soms zelfs sarcastische Lennon-humor te aanhoren!).
Neen, dit album vind ik net niet glad, eerder rommelachtig, maar zelfs dit rommeligste der Beatles-albums blijft me voor eeuwig en drie dagen bekoren.
En daarnààst beluister ik wel graag de Naked-editie waar Macca zijn schouders ondergezet heeft.
Tussen de regels kun je gewoon aan de plaat horen dat de klad erin zit, maar ik vind dat Phil Spector eigenlijk de klus best geklaard heeft. McCartney zelf zag die te "gladde" productie niet zo zitten. Zo glad vind ik dit album anders lang niet klinken. Vooral The Long And Winding Road vond Paul te véél violen hebben, een overdosis als het ware;
Op Let It Be Naked zijn het precies die songs, dus The Long & Winding Road en Across The Universe die een uiterst sobere uitvoering meekrijgen en het best uit de verf komen.
Maar ondanks die kritiek van velen, McCartney incluis, kan ik van dit album nog steeds genieten. Het klinkt niet perfect, het is rommelig, er staan throwaway-dingetjes tussen (Maggie Mae en Dig It, die maar fragmentarische aanzetten tot "liedjes" zijn) maar de bitsige humor van Lennon (hoe hij Get Back in het begin parodiërt en hoe hij op het eind iets roept als "I Would like to thank you onbehalf of the group and hope we'll pass the audition" het blijft gewoon leuk om die bitsige soms zelfs sarcastische Lennon-humor te aanhoren!).
Neen, dit album vind ik net niet glad, eerder rommelachtig, maar zelfs dit rommeligste der Beatles-albums blijft me voor eeuwig en drie dagen bekoren.
En daarnààst beluister ik wel graag de Naked-editie waar Macca zijn schouders ondergezet heeft.
0
geplaatst: 1 november 2008, 12:58 uur
Zelf vind ik dat ook één van de mindere Beatles-albums, inderdaad wat rommelig vergeleken met hun vorige meesterwerken, maar zelfs dit album is nog erg genietbaar.
0
geplaatst: 2 november 2008, 10:31 uur
In 1969 waren er al allerlei geruchten over het uit elkaar gaan van The Beatles. Indertijd was ik 15, grote fan en knipte alle stukje uit kranten, kocht de Muziekexpres en was voor mijn doen, toen, goed op de hoogte. Allerlei titels werden genoemd waaronder ook Let it Be. Tot er eigenlijk plotseling, voor mij althans, Abbey Road, werd uitgebracht. Ik blij, iedere fan blij, ik geloof zelfs allemaal verrukt. Het was immers ook een dijk van een plaat. ('K heb zelfs nog een foto met de hoes erop van de dag dat ik 'm kocht) Toch bleven er maar geruchten komen over soloprojekten en weer het uit elkaar gaan van de groep. (achteraf waren ze al uit elkaar, maar nog niet publiekelijk) Tot ik in '70 bij een vriend op de radio hoorde over een "nieuwe" single van de groep. Mijn blijdschap was van korte duur omdat er ook werd bekend gemaakt dat dit echt het laatste van de Beatles was. Trouw kocht ik de lp. Toen ook verkrijgbaar in doos met boek (fl 27,50) en that was it. Nu ken ik het hele verhaal erom heen, maar van lp was ik toch niet zo kapot als ik anders was. Dig A Pony, Dig It en For You Blue vond ik maar zozo De beste nummers: Across The Universe, Let It Be, I Me Mine en One After 909 en de rest vond ook toen al erg middelmatig. Maar uitendlijk, uit muziekhistorisch oogpunt was dit het laatst "uitgebracht" Beatles album ( Dat hele gedoe over Let It Be Naked, vind ik een beetje flauw. Het gros heeft die cd nooit gehoord en het verschil is minimaal m.i.) Tenslotte Abbey Road zou een "waardiger" end geweest zijn, maar als document over het verdwijnen van chemie tussen genieën is Let It Be ook weer van onschatbare waarde.
0
geplaatst: 6 maart 2009, 15:55 uur
Ik kwam onlangs een cover tegen van I've got a feeling op dit relatief onbekende album. KGB - KGB (1976)
Voor de liefhebbers misschien interessant....
Voor de liefhebbers misschien interessant....
0
geplaatst: 6 maart 2009, 18:03 uur
Ad Brouwers schreef:
In 1969 waren er al allerlei geruchten over het uit elkaar gaan van The Beatles. Indertijd was ik 15, grote fan en knipte alle stukje uit kranten, kocht de Muziekexpres en was voor mijn doen, toen, goed op de hoogte. Allerlei titels werden genoemd waaronder ook Let it Be. Tot er eigenlijk plotseling, voor mij althans, Abbey Road, werd uitgebracht. Ik blij, iedere fan blij, ik geloof zelfs allemaal verrukt. Het was immers ook een dijk van een plaat. ('K heb zelfs nog een foto met de hoes erop van de dag dat ik 'm kocht) Toch bleven er maar geruchten komen over soloprojekten en weer het uit elkaar gaan van de groep. (achteraf waren ze al uit elkaar, maar nog niet publiekelijk) Tot ik in '70 bij een vriend op de radio hoorde over een "nieuwe" single van de groep. Mijn blijdschap was van korte duur omdat er ook werd bekend gemaakt dat dit echt het laatste van de Beatles was. Trouw kocht ik de lp. Toen ook verkrijgbaar in doos met boek (fl 27,50) en that was it. Nu ken ik het hele verhaal erom heen, maar van lp was ik toch niet zo kapot als ik anders was. Dig A Pony, Dig It en For You Blue vond ik maar zozo De beste nummers: Across The Universe, Let It Be, I Me Mine en One After 909 en de rest vond ook toen al erg middelmatig. Maar uitendlijk, uit muziekhistorisch oogpunt was dit het laatst "uitgebracht" Beatles album ( Dat hele gedoe over Let It Be Naked, vind ik een beetje flauw. Het gros heeft die cd nooit gehoord en het verschil is minimaal m.i.) Tenslotte Abbey Road zou een "waardiger" end geweest zijn, maar als document over het verdwijnen van chemie tussen genieën is Let It Be ook weer van onschatbare waarde.
En het zijn wel the Beatles, menige band zal zo'n debuut willen hebben. Maar de Beatles hadden altijd zo'n hoge norm en waren ook nog eens grote trendzetters dat deze plaat een beetje matig overkwam. Maar om een plaat met nummers als Let it be, I've got a feeling, across the universe, I Me Mine, two of us etc etc als matig te beschrijven zoals vele doen, gaat te ver. Bovendien zijn de opnames van Abbey Road na let it be gemaakt, dus feitelijk is Abbey road de laatste plaat. Door allerlei omstandigheden bleef Let it be bijna een jaar op de planken liggen.In 1969 waren er al allerlei geruchten over het uit elkaar gaan van The Beatles. Indertijd was ik 15, grote fan en knipte alle stukje uit kranten, kocht de Muziekexpres en was voor mijn doen, toen, goed op de hoogte. Allerlei titels werden genoemd waaronder ook Let it Be. Tot er eigenlijk plotseling, voor mij althans, Abbey Road, werd uitgebracht. Ik blij, iedere fan blij, ik geloof zelfs allemaal verrukt. Het was immers ook een dijk van een plaat. ('K heb zelfs nog een foto met de hoes erop van de dag dat ik 'm kocht) Toch bleven er maar geruchten komen over soloprojekten en weer het uit elkaar gaan van de groep. (achteraf waren ze al uit elkaar, maar nog niet publiekelijk) Tot ik in '70 bij een vriend op de radio hoorde over een "nieuwe" single van de groep. Mijn blijdschap was van korte duur omdat er ook werd bekend gemaakt dat dit echt het laatste van de Beatles was. Trouw kocht ik de lp. Toen ook verkrijgbaar in doos met boek (fl 27,50) en that was it. Nu ken ik het hele verhaal erom heen, maar van lp was ik toch niet zo kapot als ik anders was. Dig A Pony, Dig It en For You Blue vond ik maar zozo De beste nummers: Across The Universe, Let It Be, I Me Mine en One After 909 en de rest vond ook toen al erg middelmatig. Maar uitendlijk, uit muziekhistorisch oogpunt was dit het laatst "uitgebracht" Beatles album ( Dat hele gedoe over Let It Be Naked, vind ik een beetje flauw. Het gros heeft die cd nooit gehoord en het verschil is minimaal m.i.) Tenslotte Abbey Road zou een "waardiger" end geweest zijn, maar als document over het verdwijnen van chemie tussen genieën is Let It Be ook weer van onschatbare waarde.
0
geplaatst: 6 maart 2009, 19:12 uur
Naar Beatles-begrippen is dit (en ik ben het dus met Ad Brouwers eens...) een matige plaat... Er wordt rommelig op gemusiceerd, het hinkt op minstens twee gedachten (live-gespeeld of met Grote Koren?) en de songs zijn erg wisselend van kwaliteit (Dig it, For Your Blue..).
0
stuart
geplaatst: 6 maart 2009, 19:17 uur
Sorry guys, het is nipt toch mijn favoriete Beatles album.....
0
geplaatst: 6 maart 2009, 19:39 uur
IK vind het ook een verademing The Beatles los te horen spelen, zonder veel aandacht voor gepolijstheid, hierdoor is het juist een hele eerlijke plaat geworden. Ik vind het O.k als Lennon, net als I dig A Pony wordt ingezet 'hold it' roept om vervolgens zijn neus te snuiten. En for you blue, ik vind het een schitterend nummer, samen met I me Mine toch nummers die een zelfverzekerde George laat horen die op gelijke voet met Lennon/McCartney is komen te staan. Bovendien is de helft live opgenomen op het dak van Apple, in de steenkoude winter van 1969.
0
geplaatst: 6 maart 2009, 20:13 uur
Ik vind alleen al het gegeven interessant hoe deze plaat tot stand kwam .
Met zijn vieren in de sombere sfeer van Twickingham ,waar McCartney tegen beter weten in zijn collega's probeert te motiveren .
Uiteindelijk wilden ze gewoon weer lekker rock 'n roll spelen , zonder al de technische snufjes van de studio en de eindeloze tijd waarin ze daar bivakeerde .
De scheurtjes waren merkbaar geworden , de koek was op en The Beatles wilden The Beatles niet meer zijn .
Met die gedachtengang en wat ze er nog uitpersten , wel of niet slordig of rommelig gespeeld , vind ik het eigenlijk nog een heel aardige plaat . Een plaat met een verhaal die het einde inluidde .
Dat is voor mij Let It Be .
Met zijn vieren in de sombere sfeer van Twickingham ,waar McCartney tegen beter weten in zijn collega's probeert te motiveren .
Uiteindelijk wilden ze gewoon weer lekker rock 'n roll spelen , zonder al de technische snufjes van de studio en de eindeloze tijd waarin ze daar bivakeerde .
De scheurtjes waren merkbaar geworden , de koek was op en The Beatles wilden The Beatles niet meer zijn .
Met die gedachtengang en wat ze er nog uitpersten , wel of niet slordig of rommelig gespeeld , vind ik het eigenlijk nog een heel aardige plaat . Een plaat met een verhaal die het einde inluidde .
Dat is voor mij Let It Be .
0
geplaatst: 13 maart 2009, 15:05 uur
Vind dit de enige "gemiddelde"plaat van the Beatles, met als mega draaK; the long and winding road.
De kale versie maakt een hoop goed!!
De kale versie maakt een hoop goed!!
* denotes required fields.